رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند Hinata\h:مترجم ANIMEX.CLICK
‫بابایی؟
‫بله؟
‫آلن - ۵ ساله
‫مراسم ارزیابی چطوریه؟
‫یه مراسم خاصه که همه، ‫از رعیت گرفته تا نجیب‌زاده،
‫وقتی پنج سالشون می‌شه ‫باید توش شرکت کنن.
‫اگه معلوم بشه استعداد داری، ‫شاید بتونی از رعیت بودن خلاص بشی.
‫قسمت دوم: مراسم ارزیابی
‫فقط مشکل اینجاست که رقیب زیاد داری!
‫چرا؟
‫از وقتی تو این سرزمین ساکن شدیم، ‫مردم پشت سر هم بچه‌دار شدن.
‫امسال بچه‌های زیادی پنج ساله می‌شن. ‫تو هم یکی از اونایی.
‫آلن! بیا با هم بریم!
‫آهان، درسته. کرنا هم‌سن منه.
‫دقیقاً.
‫وای! اونجا رو ببین!
‫آخ، آخ، آخ!
‫چقدر خونه اینجاست! معرکه‌ست!
‫اونجا باید دهکده‌ی عوام باشه.
‫اگه ارزیابی بشم و شمشیرزن بشم، ‫اون‌وقت می‌شم یه شوالیه!
‫امیدوارم همین‌طور بشه، وروجک!
‫اونجاست؟
‫آره، خودشه.
‫اونایی که لباس مرتب پوشیدن از عوامن؟
‫استرس دارم...
‫تعجب کردم، یعنی همه‌مون ‫هم‌زمان ارزیابی می‌شیم؟
‫نگران نباش. خودت باش.
‫باشه.
‫معلومه لباس‌های اونا از ما خیلی بهتره...
‫اونو نگاه کن. موهای تیره، چشمای تیره.
‫کمتر پیش میاد. حتماً رعیته.
‫آره، من رعیتم. خب که چی؟
‫المیا، خدای آفرینش، به همه‌ی ما ‫به یک اندازه فرصت‌های بزرگ هدیه می‌ده.
‫این کشور قهرمان‌هایی داشته که ‫نسبشون حتی به رعیت‌ها می‌رسه.
‫قهرمان‌هایی که رعیت بودن؟
‫واقعاً راسته؟
‫مثلاً کلاسیس قدیسه، ‫از عوام به دنیا اومده بود.
‫و دِورگ ارباب شمشیر هم فقط یه رعیت بود.
‫آه، درسته!
‫تو بازی هم نوشته بود کلاس‌هایی مثل قهرمان ‫و ارباب شمشیر باید از طبقه‌ی پایین شروع کنن.
‫اونا فقط تنظیمات بازی بودن، ‫ولی انگار تو این دنیا هم صدق می‌کنن.
‫پس منطقیه که همه از بالا تا پایین ‫باید ارزیابی بشن. عالیه!
‫لطفاً بفرمایید داخل.
‫بسیار خب!
‫مراسم ارزیابی! بزن بریم!
‫اونا باید خداهایی باشن که اینجا پرستش ‫می‌شن.
‫اونی که وسطیه المیا، خدای آفرینشه.
‫از اون‌جا که کلاسی رو انتخاب کردی که هنوز ‫در حال آزمایشه،
‫انجام کارهای اداری مربوطه زمان‌بر بود.
‫کارکنان ما تمام تلاش خود را کردند تا
‫در سریع‌ترین زمان ممکن کار را تمام کنند.
‫لطفاً توجه داشته باشید که هیچ‌گونه سؤال
‫یا لغو کلاسی در رابطه با انتخاب کلاس ‫پذیرفته نیست.
‫با احترام، المیا - خدای آفرینش
‫منو یاد اون موقعی می‌ندازه که سازنده‌ها ‫برام نامه فرستادن.
‫اکنون مراسم ارزیابی رو ‫شروع می‌کنیم. نفر اول...
‫رئیس دهکده، دبوجی.
‫حاضر.
‫و پسرتون، پلوماس.
‫بله قربان.
‫با گذاشتن دستتون روی این گوی بلورین،
‫هر استعداد و ویژگی‌ای که داشته باشید ‫روی لوح فلزی پشت سرم ثبت می‌شه.
‫پلوماس، پسرم. بیا جلو ‫و دستت رو بذار روش.
‫امم، باشه.
‫پلوماس...
‫تو می‌تونی!
‫درست مثل صفحه‌ی وضعیت توی کتاب جادومه!
‫نام:
‫سلامتی:
‫انرژی جادویی:
‫قدرت حمله:
‫دفاع:
‫سرعت:
‫هوش:
‫شانس:
‫استعداد:
‫پلوماس
‫C
‫D
‫C
‫D
‫B
‫تاجر
‫تو استعداد تاجر شدن رو داری!
‫اوه، چه سعادتی! این خبر خیلی خوبیه!
‫پلوماس!
‫بابایی، داری دردم میاری.
‫یه تاجر! فوق‌العاده‌ست!
‫خدایا شکرت!
‫هوم. انگار داشتن هر استعدادی ‫جای جشن گرفتن داره.
‫مراسم ارزیابی:
‫ویژگی‌ها با رتبه‌بندی نمایش داده می‌شوند
‫پس ویژگی‌ها به جای عدد، ‫با رتبه نشون داده می‌شن.
‫عاشق اینم که به جز خودم ‫هیچ‌کس نمی‌تونه کتاب جادو رو ببینه.
‫عجب طراحی بازی معرکه‌ای!
‫وای، بابایی!
‫خب، پس همه استعداد گیرشون نمیاد.
‫تو استعداد داری! تبرزن!
‫ایول به این شانس!
‫شنیدی بابا؟!
‫پسر خودمی! دمت گرم، دوگورا!
‫نام:
‫سلامتی:
‫:انرژی جادویی
‫قدرت حمله:
‫دفاع:
‫سرعت:
‫هوش:
‫شانس:
‫استعداد:
‫دوگورا
‫B
‫D
‫A
‫B
‫C
‫D
‫C
‫تبرزن
‫وای! این اولین ویژگی رتبه A بود که دیدیم!
‫انگار بدون داشتن استعداد، ‫نمی‌شه رتبه‌های بالاتر رو گرفت.
‫بدون استعداد.
‫تو استعداد داری!
‫بدون استعداد.
‫نفر بعدی، نوبت بچه‌ی گردا، کر...
‫نوبت کرناست! بریم که داشته باشیم!
‫کـ... کرنا؟
‫پشمام...
‫قدرت حمله:
‫دفاع:
‫سرعت:
‫هوش:
‫شانس:
‫استعداد: ارباب شمشیر
‫پـ... پدر روحانی، چی نوشته؟!
‫این یه معجزه‌ست.
‫معجزه؟!
‫اون... اون چیه؟
‫کرنا استعداد... ارباب شمشیر رو داره! ‫یکی از بهترین استعدادهای ممکن!
‫قدرت حمله:
‫دفاع:
‫سرعت:
‫هوش:
‫شانس:
‫استعداد:
‫S
‫A
‫C
‫B
‫ارباب شمشیر
‫شنیدین چی گفت؟!
‫باورم نمی‌شه توی این دهکده‌ی ‫پرت و افتاده، یه ارباب شمشیر پیدا شده!
‫وای! کرنا واقعاً یه چیز دیگه‌ست!
‫کرنا، دختر گلم! زدی تو رگِ استعداد! ‫ارباب... ارباب شمشیر!
‫اه. من می‌خواستم شمشیرزن زن بشم.
‫ارباب شمشیر! ارباب شمشیر! ارباب شمشیر!
‫خب، معلوم بود.
‫فقط این‌طوری می‌شد اون قدرت ‫فوق‌العاده زیادش رو توجیه کرد.
‫و در آخر، نوبت بچه‌ی رودین، آلنه.
‫خب، برو جلو پسرم!
‫بالاخره. حالا پدر و مادرم ‫می‌فهمن که من یه احضارکننده‌ام.
‫چی شد؟ چرا غیب شـ...
‫حالت خوبه، آلن؟!
‫خوبم. کرنا بدتر از اینا رو سرم آورده.
‫به هر حال، استعداد من چیه؟
‫لطفاً پدر روحانی. ما سواد خوندن نداریم.
‫می‌شه بگید برای آلن چی نوشته؟
‫البته.
‫استعدادی داره؟
‫خب، اگه واقعاً می‌خواید بدونید...
‫بله؟
‫اون هیچ استعدادی نداره....
‫چی؟!
‫نام: آلن
‫سلامتی: E
‫انرژی جادویی: E
‫قدرت حمله: E
‫دفاع: E
‫هوش: E
‫شانس: E
‫استعداد: ا_ح_ض_ا_ر_ک_ن_ن_د_ه
‫امکان نداره، من باید استعداد داشته باشم...
‫نکنه این یه باگ متنی مسخره‌ست؟!
‫استعداد: ا_ح_ض_ا_ر_ک_ن_ن_د_ه
‫لعنتی! سازنده‌های بی‌مصرف!
‫«المیا، خدای آفرینش»؟ ارواح عمت!
‫یاد بگیر چطوری بازی‌ت رو دیباگ کنی، نوب سگ!
‫حالا دیگه هیچ‌کس نمی‌فهمه من یه ‫احضارکننده‌ام، لعنت بهش!
‫بیا بریم، آلن. برگردیم خونه.
‫مامان منتظره.
‫خوش اومدین!
‫ما برگشتیم.
‫برگشتیم خونه.
‫سلام، ماش.
‫پسر خوبی بودی؟
‫به هر حال، استعداد اصلاً مهم نیست.
‫تو همیشه مایهٔ افتخار و شادی مایی!
‫همینه، آلن.
‫داداشی!
‫اون‌قدر فقیریم که حتی وان حموم هم نداریم.
‫ولی با این حال، خوشحالم که ‫توی این خانواده به دنیا اومدم.
‫هرچند سنم از همه‌شون بیشتره...
‫همهٔ ویژگی‌هام رتبهٔ E هستن.
‫امروز حداقل یه چیز رو فهمیدم.
‫من تنها کسی توی این دنیام که ‫داره روی حالت جهنمی بازی می‌کنه.
‫همه توی مراسم ارزیابی ‫پنج سالشون بود،
‫یعنی همه‌شون باید مثل من سطح یک باشن.
‫سیستم رتبه‌بندی احتمالاً نشون‌دهندهٔ ‫میزان رشدیه که هر وقت سطحشون بالا می‌ره.
‫می‌تونن انتظار داشته باشن.
‫پس حدس می‌زنم دلیل این‌که ‫همهٔ ویژگی‌هام رتبهٔ E هستن...
‫آسان
‫معمولی
‫ویژه
‫جهنمی
‫حالت جهنمی:
‫به‌دست آوردن مهارت‌ها و ارتقای آن‌ها
‫به ۱۰۰ برابر تجربه بیشتر از حالت معمولی ‫نیاز داره.
‫هیچ محدودیتی برای سطح وجود نداره. این ‫سیستم
‫بدون جعبه شانسیه، پس در شروع فقط مهارت‌های ‫مربوط
‫به کلاس انتخابی خودت رو می‌تونی به دست ‫بیاری.
‫اینه که سرعت پیشرفتم توی حالت جهنمی... ‫یک‌صدم حالت عادیه.
‫و وقتی این رو در نظر بگیری،
‫رتبه‌هام باید همون کسر ناچیز از ‫مقدار واقعی‌شون رو نشون بدن.
‫پشیمانی کوچک‌ترین نگرانیت خواهد بود،
‫چرا که با ناامیدی مطلق روبرو می‌شی.
‫اگه بتونی بر این ناامیدی غلبه کنی،
‫به حقیقت و قانون این جهان پی می‌بری.
‫این حالت صرفاً برای سرگرمی
‫توسط تیم توسعه‌دهنده ساخته شده.
‫توی دوران اوج بازی‌های آبکی، توی دنیایی تناسخ ‫پیدا کردم که فقط من روی حالت جهنمی‌ام.
‫هه. این موضوع آدم‌های عادی رو ‫به مرز جنون می‌کشونه.
‫ولی من نه! من اینجام تا ‫حال بازی‌های آبکی رو بگیرم!
‫زندگیم رو صرف این می‌کنم که ثابت کنم ‫بازی‌ سخت واقعی یعنی چی!
‫البته به جز...
‫استعداد: ا_ح_ض_ا_ر_ک_ن_ن_د_ه
‫اون متن عجیب که تابلوی یه باگ بود....
‫سازنده‌ها باید این گندکاری رو درست کنن!
‫وقت شکایت کردنه! ‫با نامه‌هام غرقشون می‌کنم!
‫یه گیمر بی‌کار رو دست‌کم نگیرید!
‫مامان.
‫بابا چش شده؟
‫از دیشب که دیر وقت اومد خونه ‫همین‌طوری شده.
‫عجب...
‫دم همه‌تون گرم که اومدین! خیلی لطف کردین!
‫معلومه. ارباب شمشیر شدنِ کرنا ‫واقعاً جشن گرفتن داره.
‫تبریک می‌گم!
‫ممنون!
‫آلن، می‌دونستی؟ ارباب شمشیر ‫حتی از شمشیرزن زن هم بهتره!
‫واو! واقعاً؟
‫باید خودم رو بزنم به اون راه.
‫آره! واسه همین می‌خوام از اینم قوی‌تر بشم!
‫ای بابا. ولی همین الانشم من رو له می‌کنی.
‫راستی، می‌دونستید؟
‫رئیس دهکده قبل‌تر اومد اینجا و ‫این نوشیدنی رو برای جشن بهمون هدیه داد!
‫می‌ذارم شما بازش کنید.
‫بیا عزیزم.
‫خب، تبریک می‌گم. از نوشیدنی لذت ببرید.
‫توی این خونه، اول مهمون‌ها می‌نوشن.
‫هوم. یعنی به خاطر قضیهٔ ارباب شمشیر ‫حسودیش شده؟
‫نه، بابا اون‌قدرها هم حسود نیست.
‫بخور دیگه.
‫بی‌خیال! من چیزی رو که تو با اون قیافهٔ ‫برج زهرمرت برام بریزی نمی‌خورم.
‫هی، این‌طوری با من حرف نزن!
‫پس این‌قدر ضدحال نباش!
‫لعنتی، من برات خوشحالم!
‫کرنا استعداد فوق‌العاده‌ای داره! ‫این واقعاً جای جشن گرفتن داره!
‫باشه! پس چرا اون موقع گفتی که ‫می‌خوای رابطه‌ت رو با خانوادهٔ ما قطع کنی؟!
‫ها؟!
‫نه که خودم دلم بخواد!
‫ولی گوش کن چی می‌گم. استعداد کرنا ‫فوق‌العاده‌ست.
‫اون می‌تونه به محفل شوالیه‌ها ملحق بشه و ‫به کشور خدمت کنه.
‫حتی احتمال زیادی هست ‫که بتونه به مقام اشرافی برسه!
‫کسی با چنین استعدادی نباید ‫وقتش رو با معاشرت با رعیت‌ها تلف کنه!
‫آها. داره سعی می‌کنه بهشون ‫لطفی کنه که خودشون نخواستن.
‫ارباب شمشیر بودن چیز کمی نیست!
‫این هیچ فرقی به حال ما نمی‌کنه!
‫معلومه که فرق می‌کنه، کله‌خراب!
‫آخ، چه سردردی شد.
‫چرا این‌قدر گیر دادی به این قضیه؟!
‫ولی بهتره یه کاری بکنم.
‫کدوم بخش «ارباب شمشیر» رو نمی‌فهمی؟!
‫هی، کرنا؟ شاید بهتر باشه ‫آرومشون کنی.
‫سپردمش به من!
‫غول بیابونی بسه! تمومش کن!
‫تو هم همین‌طور، رودین!
‫گردا.
‫دخالت نکن، ز...
‫قضیه حل شد.
‫هیچ‌وقت با یه زن درنیفت.
‫هی، خاله؟ اینا همیشه ‫این‌طوری به پر و پای هم می‌پیچن؟
‫آره. پدر شدن باعث شده یکم آروم‌تر بشن،
‫ولی قبلاً کله‌شق‌هایی بودن که ‫همیشه به همدیگه مشت می‌زدن.
‫آخ، یاد اون روزها بخیر.
‫می‌دونی آلن، ما چهارتا در ‫واقع دوست‌های دوران بچگی هستیم
‫که توی یه دهکده با هم بزرگ شدیم.
‫اوه، واقعاً؟
‫ده سال پیش، حرف از آباد ‫کردن یه دهکدهٔ جدید شد.
‫و ما هم تصمیم گرفتیم ‫با هم توی این کار شریک بشیم.
‫یادمه با هم جلسه گذاشتیم
‫تا با همکاری هم ‫خونه‌های خودمون رو بسازیم.
‫دقت کردی این خونه ‫نقشه‌ش دقیقاً مثل خونهٔ ماست؟
‫اوه، راست می‌گی!
‫راحت‌تر بود که هر دو رو هم‌زمان بسازیم.
‫با توجه به نیروی کار و مصالحی که لازم بود.
‫من کسی بودم که تیرهای پشتیبان رو علم کرد.
‫خب، منم کسی بودم که دیوارها و کف رو ساخت.
‫آره، خب، منم سقف‌ها رو زدم.
‫نوشیدنی، هوم؟
‫از روز عروسیم به این‌ور لب نزده بودم.
‫منم همین‌طور.
‫آخ!
‫می‌سوزه عزیزم؟ معذرت می‌خوام.
‫ای بابا، چیزی نیست!
‫هی، گردا!
‫ها؟
‫محفل شوالیه‌ها؟ دارن میان کرنا رو ببینن؟
‫حکومت گیمر لول بالا
‫در دنیایی دیگر با بالانس افتضاح
‫شوالیه‌ها! شوالیه‌ها! شوالیه‌ها!
‫اون همون ارباب شمشیره.
‫فقط یه بچه‌ست که.
‫انگار آوازهٔ کرنا داره همه‌جا می‌پیچه.
‫هی، کثیف‌مالی!
‫فکر کنم این بچه رو از ‫مراسم ارزیابی یادمه.
‫از الان داری استعداد تبرزنی‌ت رو به رخ ‫می‌کشی؟ ‫البته اگه بشه به اون چوب بزرگ گفت تبر.
‫فکر کردی داری چیکار می‌کنی؟
‫بازنده‌های بی‌استعداد جایی اینجا ندارن!
‫چون آلن خیلی قویه!
‫عمراً! اون یه ضعیفه‌ست!
‫همهٔ رتبه‌هاش E بود! تازه رعیت هم هست!
‫دیگه کافیه، کرنا.
‫ولم کن!
‫محفل شوالیه‌ها رسیدن!
‫راه رو باز کنید!
‫چقدر باحالن!
‫اون خودِ کاپیتانه! اون یه استاد شمشیرزنیه!
‫فرمانده شوالیه‌ها: زنوف
‫اومدن! شوالیه‌ها! شوالیه‌ها! شوالیه‌ها!
‫اووه، اووه، اووه!
‫کدخدا.
‫خیلی خوش اومدین، جناب!
‫بیاین اینجا! کرنا، گردا!
‫شوالیه‌هاااا!
‫کرنا از شدت هیجان تو پوست خودش نمی‌گنجه.
‫سه سال از وقتی که شروع کردیم ‫به شوالیه‌بازی می‌گذره.
‫و حالا داره شوالیه‌های واقعی رو از نزدیک ‫می‌بینه!
‫تو باید همون ارباب شمشیر باشی.
‫آره! من کرنا هستم!
‫بگو «جناب»!
‫جناب!
‫یعنی کرنا الان دهکده رو ول می‌کنه ‫تا شوالیه بشه؟
‫یه جورایی دلم می‌گیره.
‫خواهش می‌کنم صبر کنین!
‫دخترم فقط پنج سالشه و تا حالا ‫حتی به یه شمشیر واقعی دست هم نزده!
‫اصلاً شانس برد نداره!
‫ولی اون یه ارباب شمشیره، مگه نه؟ ‫مشکلش چیه؟
‫مگر اینکه بترسی اعتراف کنی دروغ گفتی.
‫نکنه این یه جور کلکه ‫برای فریب دادن بارون گرانول؟
‫البته که نه، جناب! فقط اینکه...
‫نایب‌کاپیتان!
‫آماده شو.
‫بله قربان!
‫خواهش می‌کنم این کار رو نکنید، جناب!
‫چه خبره؟ یه جای کار می‌لنگه.
‫جعل کردن نتایج مراسم ارزیابی ‫مجازاتش مرگه.
‫باید بفهمیم که آیا استعداد این دختر خانم ‫به عنوان ارباب شمشیر واقعی هست یا نه.
‫پس همین حالا یه دوئل شمشیرزنی راه ‫می‌اندازیم!
‫درست شنیدم یعنی؟!
‫رحم کنید، جناب!
‫جون دخترم در میونه!
‫اون باید بجنگه. وگرنه همین‌جا خودش ‫و خانواده‌ش رو اعدام می‌کنیم.
‫این چه وضعیه؟ اصلاً عادلانه نیست!
‫اینا عقل‌شون رو از دست دادن؟!
‫کـ... کرنا!
‫هی آقا! می‌تونم از اون شمشیر استفاده کنم؟
‫بله.
‫اشکالی نداره بابا جون! من انجامش می‌دم!
‫وای خدا... جدی جدی؟
‫من کرنای شوالیه‌ام! ‫به مبارزه می‌طلبتت! بیا جلو!
‫استعداد:
‫ارباب شمشیر
‫نام من لیبرانده. مبارزه‌ت رو می‌پذیرم.
‫استعداد:
‫نیزه‌زن
‫کـ... کرنا...
‫یا خدا! چطور می‌تونه شمشیری رو دستش بگیره ‫که قدش تقریباً هم‌اندازهٔ خودشه؟!
‫مهارت «استادی شمشیرزنی» کرنا به لطف ‫بازی‌های هرروزه‌مون باید حدود لول پنج ‫باشه.
‫ولی مطمئن نیستم این چقدر ‫می‌تونه واقعاً بهش کمک کنه...
‫کرنا!
‫ولم کنید عوضی‌ها! اون دخترمه!
‫کرنا!
‫لعنتی! معلومه که این کار از توانش خارجه!
‫شاید اون ارباب شمشیر باشه، ولی بزرگترها ‫هنوز از نظر مهارت و لول دست بالا رو دارن!
‫این یه مهارت ویژه‌ست...
‫کرنا!
‫مبارزه تمومه!
‫سلاحتون رو بیارید پایین.
‫عه؟ به این زودی تموم شد؟
‫خیلی ممنون!
‫خیلی قوی هستی، پیرمرد!
‫۲۴ ساله
‫راستش من اون‌قدرها هم پیر نیستم...
‫اون دختربچه همین الان ‫نایب‌رئیس شوالیه‌ها رو شکست داد!
‫کارش حرف نداره! یه ارباب شمشیر واقعیه!
‫دختر خودمه!
‫کرنا زنده موند!
‫وای پسر، نزدیک بود سکته کنم.
‫واقعاً جون‌سخته.
‫خب، دیگه حرفی باقی نمی‌مونه. حقیقت کاملاً ‫روشنه.
‫صبر کن ببینم. جاییت که درد نمی‌کنه؟
‫بابایی! قلقلکم میاد!
‫گردا.
‫بهت تبریک می‌گم که یه ارباب شمشیر تربیت ‫کردی.
‫بابت رفتار تندم عذرخواهی می‌کنم.
‫دخترت استعداد فوق‌العاده‌ای داره.
‫برای همین، می‌خوام فرصتی داشته باشم ‫تا دربارهٔ آینده‌ش باهات صحبت کنم.
‫خب، راستش مطمئن نیستم...
‫اگه این‌طوری راحت‌تری، ‫لطفاً دوستات رو هم با خودت بیار.
‫عمارت کدخدا
‫اون هیکلیه هنوز عصبانیه.
‫خب حق داره، نمی‌شه سرزنشش کرد.
‫می‌فهمم چرا کاپیتان و پسر کدخدا اینجان...
‫ولی اون پسر تبرزن و باباش اینجا چیکار ‫می‌کنن؟
‫می‌خوان زیر سایهٔ ارباب شمشیر گم نشن؟
‫به هر حال، من می‌خوام یواشکی ‫چندتا از این میوه‌های مولمو ببرم خونه!
‫لطفاً تا من صحبت می‌کنم، راحت باشید و میل ‫کنین.
‫بذارید خودم رو معرفی کنم. ‫من زنوف، کاپیتان شوالیه‌ها هستم.
‫من به دستور سرورم به اینجا فرستاده شدم ‫تا مشخص کنم که
‫آیا یه ارباب شمشیر واقعی بین ما هست یا ‫نه.
‫و نتیجه کاملاً واضح و روشن بود.
‫خب، کدخدا دبوجی.
‫بله قربان!
‫قرار بود این روستای مرزی بعد از تأسیس کامل، به نام شما نام‌گذاری بشه.
‫اما حالا که فهمیدیم یه ارباب شمشیر اینجا متولد شده، سرورم اعلام کردن
‫که برای بزرگداشت این اتفاق مهم، ‫اسم اینجا رو بذاریم «روستای کرنا».
‫چی؟!‌
‫بله، حتماً!
‫البته که من به تصمیم بارون احترام می‌ذارم.
‫بابت این تغییر ناگهانی متأسفم.
‫سه سال پیش، توی خانوادهٔ یه کنت ‫یه ارباب شمشیر متولد شد.
‫صبر کن. تا جایی که می‌دونم ارباب شمشیر فقط ‫توی طبقهٔ رعیت، عوام یا بارون متولد می‌شه.
‫اون شخص رفت تا به خانوادهٔ سلطنتی خدمت کنه، ولی نتونست انتظارات رو برآورده کنه.
‫این موضوع باعث ارزیابی مجدد شد،
‫و اونجا مشخص شد که استعدادش ‫در حد یه شمشیرزن معمولی بوده.
‫بعد از اون، معلوم شد خیلی از اشراف‌زاده‌ها ‫دربارهٔ استعدادهاشون بزرگ‌نمایی کرده بودن.
‫برای همین، پادشاهی تصمیم گرفته ‫تمام نتایج رو به‌دقت بررسی کنه.
‫خب، این کاملاً منطقیه.
‫گردا، دوست من. لطفاً من رو ببخش که ‫دخترت رو توی چنین آزمون سختی قرار دادم.
‫باشه.
‫نیازی به گفتن نیست، ولی لطفاً به بزرگ کردن کرنا و کمک به شکوفایی‌ش به عنوان ارباب شمشیر ادامه بده.
‫وقتی به سن ۱۲ سالگی برسه، ‫می‌تونه بره توی آکادمی درس بخونه.
‫و در نهایت، مستقیماً ‫به خانوادهٔ سلطنتی خدمت کنه.
‫اوه! پس یه آکادمی برای افراد بااستعداد ‫وجود داره؟
‫هر کسی که بره آکادمی ‫می‌تونه شوالیه بشه؟
‫هی، دوگورا!
‫جناب زنوف، لطفاً ببخشیدش که ‫بی‌موقع پرید وسط حرف!
‫پسرته؟
‫بله قربان. این پسرم، دوگورائه.
‫از قضا، توی مراسم ارزیابی ‫استعداد تبرزن براش دراومد.
‫همیشه‌ هم می‌گه که ‫دوست داره شوالیه بشه...
‫باید بهش ایول گفت. ‫خوب بلده خودش رو شیرین کنه.
‫که این‌طور.
‫به‌زودی یه مربی ‫به این روستا اعزام می‌شه.
‫تمام تلاشت رو بکن تا درس بخونی ‫و بتونی وارد آکادمی بشی.
‫حله!
‫آلن، تو هم باید با ما درس بخونی!
‫آه، حتماً.
‫این کله‌پوک مغزش به این چیزا نمی‌کشه!
‫اصلاً مخ درس خوندن نداره!
‫نخیرم، داره!
‫نه بابا، مغزش مثل سنگ سفته!
‫این فقط فکر توئه!
‫عجب، یه مشت بچه‌ٔ پنج ساله ‫دارن برام کری می‌خونن و ازم دفاع می‌کنن.
‫هر چی! خنگول!
‫روحشون هم خبر نداره که سن واقعی من ۴۰ ‫ساله.
‫موهای تیره و چشم‌های تیره... این پسر کیه؟
‫جناب زنوف، این پسر منه!
‫اوه، ببخشید. بذارید صمیمی‌ترین دوستم رو ‫معرفی کنم. اسمش رودینه.
‫رودین؟ منظورت همون رودینِ شکارچیِ گرازه؟!
‫بله؟
‫چقدر بی‌ادبی کردم!
‫چرا زودتر نگفتی؟
‫باید ادای احترام شایسته‌ای به افسانهٔ ‫روستا بکنم!
‫«افسانه»؟ ببخشید، ولی شما چطور اسم من رو ‫می‌دونید؟
‫خب، بارون عاشق ‫گوشت گراز بزرگیه که
‫هر زمستون از این روستا براش فرستاده می‌شه.
‫آها.
‫برای شکار اون گراز بزرگ خیلی سختی کشیدن،
‫ولی انگار بیشتر سودش ‫می‌ره توی جیب بارون، نه؟
‫تا جایی که شنیدم،
‫رودین کسیه که خطرناک‌ترین نقش ‫رو توی این شکارها به عهده داره.
‫تو یه قهرمان واقعی هستی!
‫این فقط حرف من نیست. ‫لطفاً این رو تحسین خودِ بارون بدون.
‫واقعاً ممنونم!
‫بابا یه سوپراستاره!
‫می‌دونی، شاید کرنا هم یه روزی ‫مثل قهرمان‌های توی کتاب‌های داستان بشه.
‫وای، واقعاً این‌طور فکر می‌کنی؟
‫ولی جالبه. حتی رعیت‌هایی مثل من هم ‫می‌تونن مورد توجه کله‌گنده‌ها قرار بگیرن.
‫بیا به تلاش‌مون ادامه بدیم، باشه؟ ‫با افتخار کارمون رو انجام می‌دیم!
‫مهم نیست چقدر کار سخت باشه.
‫حرف نداری، بابا!
‫داره به کسی می‌گه که خودش ته خطه. ‫هر چی باشه من دارم روی حالت جهنمی بازی ‫می‌کنم.
‫کارهای بزرگی خواهی کرد، پسرم.
‫چون ژن من توی خونته!
‫اوه، نزدیک بود یادم بره.
‫من یواشکی چندتا هدیه برای مامان و ماش کش ‫رفتم...
‫کار بدی کردم؟
‫اوه!
‫منم همین‌طور!
ارائه‌ای از رسانه پارسی‌زبان انیمکس Hinata\h:مترجم ANIMEX.CLICK
‫تو بهترین بابای دنیایی!
‫یالا، بیا بریم خونه!