رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند
A.H\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫میگم که...
‫می‌تونم یه کم تمیزکاری کنم؟
‫مجبور نیستی...
‫نه، بحث مجبور بودن نیست.
‫از تمیزکاری لذت می‌برم.
دلم می‌خواد این کارو بکنم.
‫پس، راحت باش.
‫دفترچه خاطرات جادوگر
‫یه رمان؟
‫قسمت 2: بسته بندی
‫واقعاً داری می‌نویسیش؟ یه رمان؟
‫اگه بنویسم چی می‌شه؟
‫یه رمان، اونم تو! تو خیلی...
‫اون خوب آواز می‌خونه...
‫این یادداشت دفتر خاطراتشه؟
‫امیری: اوضاع چطوره؟
‫هی... هی.
‫بله؟
‫در مورد باز موندن اون...
‫از اینکه چشمم بهش افتاد احساس گناه می‌کنم.
‫می‌شه یه کم بیشتر مراقب باشی؟
‫مشکلی ندارم اگه بخونیش.
‫ولی این یه دفتر خاطراته.
‫باید یه کم... خصوصی‌تر باشه.
‫بیا شام بخوریم.
‫اوه، باشه.
‫انگار همین دیروز هات پات خوردیم.
‫برنامه غذایی اینجا هات پات، هات پات،
‫کاسه برنج، کاسه برنج، خوراک گوشت و زنجبیل، ‫خوراک گوشت و زنجبیل، بعدش هم ساشیمی.
‫منظورت از برنامه چیه...؟
‫برای کل هفته.
‫به اضافه اودون برای ناهار.
‫چه روزی؟
‫هر روز.
‫صبر کن، چی؟
‫«اوضاع چطوره؟»
‫از طرف یکی از هم‌کلاسیامه.
‫نمی‌دونم چطور جواب بدم.
‫راستی یادم اومد... ‫منم یه همچین پیامی گرفتم.
‫جدی؟ چطور جواب دادی؟
‫ام، هنوز ندادم.
دیگه باید جواب بدم
‫ماکیو-چان، یه هفته‌ست جواب ندادی. ‫زنده‌ای؟ اوضاع چطوره؟
‫یه خبر دارم. تصمیم گرفتم که...
‫پشمام!
‫انگار یهویی پدر شدی!
‫باورنکردنیه، مگه نه؟
‫هوا سرده، بیا تو.
‫خیلی ممنون.
‫تو آسا-چان هستی، درسته؟
‫از ماکیو شنیدم.
‫من نانا دایگو هستم.
‫چند سالته؟
‫پانزده.
‫پانزده؟ عجیبه.
‫اوه، راستی.
‫می‌تونی دوباره از اون چای درست کنی؟
‫نمی‌فهمم. چی عجیبه؟
‫اگه دارچین‌هام خراب نشده باشن، آره.
‫جدی؟
‫اووه، این اتاق از کی این‌قدر تمیز شده؟
‫بالاخره می‌شه نشست. نگاه کن.
‫نمی‌دونم این لباسِ شونه‌لخت چیه دیگه.
‫صبر کن، مگه دارچین واقعاً می‌میره؟
‫تا الان دیگه باید مومیایی شده باشه.
‫اصلاً دارن راجع به یه چیز حرف می‌زنن؟
‫ما اصلاً داریم راجع به یه چیز حرف می‌زنیم؟
‫شنیدم چی گفتی، آره.
‫خب؟ دارچین واقعاً می‌میره؟
‫هیس.
‫پس حرف همدیگه رو می‌فهمن...
‫اوه! ا-ام...
‫من، اوه...
‫تا حالا ندیده بودم دو تا آدم بزرگ ‫مثل دوست با هم باشن، واسه همین...
‫جدی؟ حتی مامان خودت؟
‫فکر کنم منظورش اینه که تا حالا ‫بزرگترهای به این بی‌عرضگی ندیده.
‫آها، حتماً همینه!
‫بزرگترها که از خنده روده‌بر نمی‌شن، معلومه.
‫«از خنده روده‌بر نمی‌شن، معلومه»؟
‫عجیبه.
‫گرسنمه.
‫بیا شام درست کنیم.
‫این چیه؟
‫دسر.
‫بگو ببینم، اصلاً اون‌طوری که باید ‫آشپزی می‌کنی؟
‫برات غذا درست می‌کنه؟
‫ام، خب...
‫شنبه و یکشنبه هات‌پات، دوشنبه و سه‌شنبه اویاکودون، ‫چهارشنبه و پنجشنبه خوراک زنجبیل، جمعه ساشیمی و اودون
‫بذار ببینم.
‫هات‌پات، هات‌پات، کاسه برنج، ‫کاسه برنج، گوشت، گوشت، ساشیمی.
‫تا اطلاع ثانوی
‫برای تابستون هم همینه ‫- ماکیو
‫برنامه غذایی‌ش خوبه.
‫بد نیست.
‫هنوز باید به آشپزی برای دو نفر عادت کنم.
‫ای بابا، کم‌کم درست می‌شه.
‫خواهر بزرگت خانه‌دار بود؟
نمیدونم
‫نمی‌دونی؟ عجیبه.
‫آها، حالا فهمیدم.
‫حرف زدن بزرگترها این‌طوریه؟
‫کاملاً متوجه شدم.
‫اولش می‌خواستم برای دوتاتون ‫شام درست کنم...
‫ولی بی‌خیال.
‫نه، این حرف زدن بزرگترها نیست.
‫بیشتر شبیه...
‫یه زبون کاملاً متفاوته.
‫چی می‌گید؟ بیاید با هم درستش کنیم.
‫در واقع، بیشتر کارها رو خودتون انجام بدید.
‫صبر کن!
‫نگران نباش. همه‌چی خوب پیش می‌ره.
‫دایگو!
‫همین الانش هم دارم مجبورش می‌کنم تمیز کنه.
‫من هستم! م-من می‌خوام آشپزی کنم!
‫خب که چی؟ همین الانش هم داری ‫مجبورش می‌کنی تمیز کنه. خب؟
‫ن-نمی‌تونم علاوه بر اون، مجبورش کنم آشپزی هم بکنه.
‫من می‌تونم بپیچمشون! می‌تونم خمیر گیوِزا رو بپیچم!
‫شنیدی که چی گفت.
‫نمی‌خوام بهش بگم ‫چی کار کنه یا نکنه...
‫اگه ماکیو-چان نمی‌خواد ‫لازم نیست این کار رو بکنم...
‫چه ضایع!
‫گوش کن، ماکیو-کون.
‫یه بار اومدی پیشم که چطور ‫حتی ساده‌ترین کارها رو هم نمی‌تونی انجام بدی.
‫دایگو...
‫اصلاً نمی‌خوام اون‌طوری گریه‌ت رو ببینم.
‫دایگو!
‫دیگه هیچ‌وقت، شنیدی؟
‫به نظر خیلی بزرگسال ‫نمیاد...
‫تا حالا این روی ماکیو-چان رو ندیده بودم.
‫این رو یه فرصت خوب بدون.
‫پس از همین لحظه به بعد، ‫ما می‌شیم تیم بائو.
‫تیم بائو؟
‫تیم بائو
‫یه تیمی که بائو می‌پیچه...
‫پس می‌شیم تیم بائو!
‫می‌دونی چی گیوِزا رو عالی می‌کنه؟ ‫می‌تونی توش تقریباً هر چیزی بریزی.
‫پیشنهادی ندارید؟
‫جوانه زنجبیل.
‫اون که اصلاً فصلش نیست.
‫زنانی که می‌پیچند...
‫دفتر خاطرات جادوگر
‫می‌شه اینو تو مایکروویو گرم کنی؟
‫یه دقیقه کافیه.
‫باشه.
‫ماکیو، تو دم بادمجان‌ها رو بگیر.
‫و کلم‌ها رو هم ریز کن.
‫باشه.
‫این منو یاد سگت می‌ندازه، دایگو.
‫مگه عاشق ته کلم نبود؟
‫آره، یادمه.
‫صدای خرد شدنشون هنوز تو گوشمه.
‫من ته کلم نمی‌خورم!
‫شبیه سگ‌های کورگیه.
‫نه، به نظرم شبیه شیباست.
‫با یه بینی سیاه.
‫بینی من سیاه نیست!
‫از طول قاچش کن. آره، همون‌طوری.
‫هی، ماکیو.
‫بعدش بادمجان‌ها رو گرم کن.
‫خوب ریز می‌کنی‌ها.
‫توی کلاس خانه‌داری، ‫یه پسره جام رو گرفت.
‫چی؟ قضیه‌ش چی بود؟
‫شاید ازت خوشش اومده، آسا-چان.
‫نه، فقط خیلی عاشق پیازچه بود.
‫داری کم‌کم شبیه ماکیو حرف می‌زنی.
‫خیلی خب! همه‌ش رو بریزید تو این کاسه ‫و خوب با هم مخلوطش کنید!
‫من از این حرف‌های عجیب نمی‌زنم...
‫ولی خودش بهم گفت.
‫می‌گفت: «من عاشق پیازچه‌ام!»
‫لازم نیست نگران اندازه چاشنی‌ها باشی.
‫حالا همه‌ش رو دورانی ‫و فقط تو یه جهت هم بزن.
‫دایگو-سان، چطور این‌قدر ‫خوب گیوِزا درست کردن رو بلدی؟
‫یه نفر که تو رستوران چینی کار می‌کرد ‫بهم یاد داد.
‫روش کراش داشتم.
‫دستت رو مدام تکون بده.
‫تا حالا این داستان رو نشنیده بودم.
‫خب آره، یادآوریش خجالت‌آوره.
‫ولی هر وقت گیوِزا درست می‌کنم، ‫یاد اون می‌افتم...
‫عجب آدم عوضی‌ای بود!
‫خب پس گیوِزا درست نکن.
‫بچرخ، بچرخ، بچرخ، بچرخ...
‫هی، حالا با این بادمجان چیکار کنم؟
‫با دست تیکه‌تیکه‌ش کن، بعد کنجد کوبیده ‫و عصاره نودل رو بهش اضافه کن.
‫بچرخ و بچرخ و بچرخ و بچرخ...
‫من با چی بزرگ شدم؟
‫همه اون غذاهای خونگی...
‫فکر می‌کردم خوبن. ولی حالا...
‫خوشمزه است، آسا؟
‫آره!
‫یادم نمیاد...
‫گیوزاهای مامانم...
‫دیگه چی توشون می‌ریخت؟
‫وقت پیچیدنه، تیم بائو!
‫چشم.
‫باشه!
‫منم در این فاصله سس مخصوصم رو ‫براتون درست می‌کنم.
‫مخصوص؟
‫یه دستور پخت محرمانه است.
‫بعداً بهت یاد می‌دم.
‫می‌تونم آیدی لاینت رو داشته باشم؟
‫آره!
‫پس محرمانه هم نبود.
‫خیلی خب، دستور پخت رو به تو هم می‌دم.
‫آسا-چان، می‌شه با اون هم به اشتراک بذاریش؟
‫آره، حتماً!
‫اوه...
‫هنوز آیدی‌هاتون رو رد و بدل نکردید؟
‫بجنبید دیگه!
‫خب، ما همش تو خونه با ‫هم بودیم، واسه همین...
‫حالا! شروع کنید به پیچیدن، تیم بائو عزیز!
‫آره!
‫باشه.
‫سس سیر، زنجبیل و صدف.
‫سس آلو ترشی و خردل.
‫سس شیسو با میسو و پیاز و سرکه.
‫و در آخر، سس کلاسیک سرکه و سویا ‫با روغن چیلی.
‫به اضافه کلی زنجبیل خلالی.
‫خیلی خوشمزه به نظر میاد!
‫واسه اینستاگرام؟
‫آره، واسه اینستاگرام.
‫خب! همه‌ش آماده شد.
‫بزنیم تو رگ—
‫شیباست.
‫«اوضاع چطوره»، هان؟
‫این دوستت از ماجرای پدر و مادرت خبر داره؟
‫آره، می‌دونه.
‫فهمیدم.
‫پس خیلی لطف کرده.
‫ماکیو؟
‫به نظر میاد کلماتش رو با دقت انتخاب کرده.
‫«حالت چطوره؟»، «خوبی؟»، ‫«بعد از اون اتفاق چه خبر؟»
‫جواب دادن دقیق به هر کدوم از این‌ها ‫سخته.
‫و احتمالاً براش جالب نبوده که زیادی ‫نگران به نظر بیاد یا خیلی بی‌خیال باشه.
‫انگار سعی کرده اون فکرای پیچیده رو ‫با این سوال منتقل کنه:
‫«اوضاع چطوره؟»
‫واسه همینه که لطف کرده.
‫خودت هم باید همین‌قدر توضیح بدی.
‫ببین، این چیزیه که ازت خوشم میاد.
‫ای بابا. ممنون، فکر کنم.
‫امیری: اوضاع چطوره؟
‫خودت اینو درست کردی؟!
‫نمی‌تونستم یه کیک ساده مثل این رو ‫توی مغازه بفروشم.
‫خب؟ تصمیم گرفتی چطور جواب بدی؟
‫اوضاع چطوره؟
‫ام... «بد نیستم»، فکر کنم؟
‫بد نیستم
‫خوبه! جواب خوبیه.
ملــــــــــسی
‫خوشمزه بود.
‫ممنون بابت امروز.
‫خواهش می‌کنم.
‫هی، چرا سراغ ‫کاساماچی-کون نمی‌ری؟
‫در مورد پول و این‌جور چیزا.
‫منظورم اینه که، اون اشتهایی که داره...
‫حتماً فشار زیادی به دخل و خرج خونه میاره.
‫کاساماچی-کون، هان؟
‫کل زندگی‌ت قراره عوض بشه.
‫یه دوران جدیده!
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫کارم اینجا تموم شد.
‫ممنونم.
‫خب، من باید برگردم سر کار...
‫اوه، باشه.
‫هر وقت خواستی بخوابی بهم خبر بده.
‫ا-ام...
‫یادت میاد بعد از ‫اون اتفاق بهم چی گفتی؟
‫اینکه اگه وقتش برسه، می‌تونم ناراحت باشم.
‫اوه، اون رو می‌گی.
‫می‌خواستم بگم...
‫ممنونم.
‫نگران بودم که عجیب باشه اگه ‫ناراحت نباشم.
‫واسه همین وقتی اون حرف رو زدی، خیلی آروم شدم.
‫ازش ممنونم، ماکیو-چان.
‫اینکه چه حسی داری، فقط به خودت مربوطه.
‫هر حسی که داشته باشی، هیچ‌کس حق نداره ‫بابتش قضاوتت کنه.
‫آره.
‫پس اگه یه روزی ناراحت شدم، بهت می‌گم.
‫فعلاً حالم خوبه. واقعاً.
‫فهمیدم. منم اگه یه روزی لازم شد، ‫بهت خبر می‌دم.
‫بیا از این به بعد با هم همکاری کنیم.
‫آره.
‫اوه، ولی من یه آدم بی‌عرضه و افسرده‌ام.
‫واسه همین ازت می‌خوام بهم فشار نیاری.
‫فشار؟
‫اوه، اون نوع فشار!
‫مثل کاری که مادرم همیشه می‌کرد.
‫«حتی از پسِ همین یه کارم برنمیای؟»
‫و چیزایی شبیه اون، درسته؟
‫گرفتم! پس دیگه خبری از فشار نیست.
‫من یه مدت می‌رم بیرون.
‫می‌تونی برای شام از بیرون غذا بگیری؟
‫عالی شدی!
‫خیلی با همیشه فرق داری!
‫ممنون...
‫می‌تونم امضاتون رو داشته باشم، استاد؟
‫بس کن، کاساماچی-کون...
‫مثل همیشه ناراضی به نظر می‌رسی.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫بابت دعوت یهویی معذرت می‌خوام.
‫مشکلی نیست.
‫با یه تماس تو، هر جا که بگی میام.
‫یه قهوه لطفاً.
‫الان برات میارم.
‫راستی، روبی آخرش مُرد؟
‫خیلی مبهم تمومش کردی، ‫انگار که واقعاً زنده‌ست.
‫واقعاً خواننده‌ی نکته‌سنجی هستی.
‫منظورم اینه که کتاب خوبی بود.
‫اگه قرار باشه ادامه‌اش رو بنویسم، ‫بیشتر درباره‌ی روبی می‌نویسم.
‫«اگه»، آره؟
‫این مجموعه فروش خیلی خوبی نداره.
‫دلم براشون می‌سوزه.
‫منظورم شخصیت‌هاست.
‫اونا وجود دارن، ولی من نمی‌تونم داستانشون رو بگم.
‫حرف عجیبی زدی، ترسناک بود.
‫اصلاً هم ترسناک نیست.
‫این شخصیت‌ها مثل بچه‌هات هستن...
‫ببخشید، می‌تونم یه ساندویچ گریل بگیرم؟
‫حتماً!
‫اصلاً داری به حرفام گوش می‌دی؟
‫حالا که حرف از بچه‌ها شد...
‫چند سالشه، راهنماییه؟
‫پانزده سالشه.
‫می‌دونی...
‫سوءتفاهم نشه. ‫فقط دارم می‌گم.
‫اول از همه بگم، اصلاً قصد ندارم ‫که دوباره با هم باشیم.
‫ولی وقتی شنیدم داری یه بچه رو بزرگ می‌کنی، ‫اعصابم خرد شد.
‫وقتی با هم بودیم، همیشه می‌گفتی ‫که اصلاً بچه نمی‌خوای.
‫واسه همین نتونستم درکش کنم.
‫به هر حال، تازه فهمیدم که بیشتر از ‫اون چیزی که فکر می‌کردم، بهم ضربه زد.
‫همین. تموم شد.
‫خب؟
‫چی؟
‫مگه نمی‌خواستی درباره مسائل مالی حرف بزنی؟
‫اوه، درسته.
‫حداقل تا وقتی که فارغ‌التحصیل بشه و کار پیدا کنه.
‫ولی هیچ ایده‌ای ندارم که چی لازم داره، ‫یا اصلاً چه کاری از دستم برمیاد.
‫قصد داری اسباب‌کشی کنی؟
‫اون آپارتمان باید برای دو نفرتون ‫خیلی کوچیک باشه.
‫مالکشم، پس... ‫فعلاً قصد ندارم برم.
‫چی؟ خریدی؟ اون آپارتمان رو؟
‫آره.
‫کی؟
‫شش سال پیش؟
‫این دقیقاً همون موقعیه که با هم بودیم!
‫خب، اون موقع سریالم یهو گرفت، ‫واسه همین...
‫اصلاً خبر نداشتم.
‫تو توی گفتن چیزای مهم ‫خیلی افتضاحی، می‌دونی؟
‫اصلاً فکر نمی‌کردم کارم اینقدر خوب بفروشه.
‫انگار اگه به کسی می‌گفتم، ‫از این رویا بیدار می‌شدم.
‫این دقیقاً خودِ توئه.
‫خوشحالم که خودت هستی.
‫تا حالا برای ‫قَیم شدن درخواست دادی؟
‫اون دیگه چیه؟
‫برای اینکه اون دختر بتونه بیمه عمر ‫والدینش رو بگیره، بهش نیاز داری.
‫کپی بیمه‌نامه اونجا نبود؟
‫نمی‌دونم.
‫هنوز نرفتم خونه‌شون.
‫پس پیشنهاد می‌کنم بری و دنبالش بگردی.
‫دیگه چی لازمه؟
‫خیلی می‌خوابه.
‫یه کم توی طول روز بیداره، ‫ولی بقیه‌ی وقت‌ها خوابه.
‫همش خوابه.
‫فکر نمی‌کنم خودش متوجه باشه.
‫شاید این روش اون برای التیام زخم‌هاشه.
‫که بتونه اتفاقاتی که افتاده رو هضم کنه.
‫اگه این‌طوریه، بیدار کردنش با تکون دادن
‫و مجبور کردنش به کنار اومدن با قضیه، ‫کار درستیه؟
‫می‌ترسونتم.
‫هنوز نمی‌تونم باور کنم.
‫تو کلاً اکثر تعاملات انسانی رو ‫ترسناک می‌بینی.
‫شرط می‌بندم وقتی می‌خواستی با من ارتباط بگیری ‫هم استرس داشتی.
خفه شو
‫و تو قبول کردی که این رو انجام بدی؟
‫خب...
‫معلومه که می‌ترسم. معلومه که می‌ترسم.
‫منظورم اینه که سر و کله زدن با یه دختر پونزده ساله...
‫توی اون سن حساس،
‫کوچک‌ترین حرفی می‌تونه ‫بقیه‌ی عمرش رو عوض کنه.
‫خیلی وحشتناکه.
‫شاید از شنیدنش خوشت نیاد،
‫ولی حرف تو هم زندگی منو عوض کرد، می‌دونی؟
‫چی گفتم؟
‫اون یه رازه.
‫به هر حال یادت نمی‌مونه.
‫تو همیشه این‌قدر...
‫ولی حق با توئه.
‫ماکیو.
‫با هم در تماس می‌مونیم.
‫می‌خوام ببینمش. اون دخترِ تو رو.
‫باشه.
‫یادت میاد روبی توی اون صحنه ‫به خونه‌اش فکر می‌کرد؟
‫نزدیکای آخرش؟
‫آره.
‫اون قسمتش رو خیلی دوست داشتم.
‫چندین بار خوندمش.
‫روبی به شروع سفرش ‫‫فکر می‌کرد.
‫اولین قدمی که آن زمان برداشت مانند این بود که به سمت خانه فرار می‌کند،
‫هیچ فرقی با قدم های الان او نداشت:
‫قدمی به سمت خانه.
‫مهم نبود کجا باشد، رد پایش ‫‫همیشه به آن سمت بود.
‫«خانه»
‫با خودش فکر کرد: «دارم میرم خونه.»
‫با قدم بعدی، تعادلش را از دست داد.
‫آنقدر به آسمون چنگ زد ‫‫تا دیگر نتوانست تحمل کند.
ارائه‌ای از رسانه پارسی‌زبان انیمکس
A.H\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫با دانه‌های شن بر روی صورتش، ‫‫مثل نوزادی به جلو خزید.
‫«نه!»
‫سعی کرد فریاد بزند.
‫ولی صدایش در گلو گیر کرد.
‫حتی دانه‌های شن هم ‫‫دیگر تکان نمی‌خوردن.
‫«ناتوان...»
‫«همیشه صدایم این‌طوری بود؟»
‫«برای تو چطور به نظر می‌رسیدم؟»
‫«درست وقتی می‌خوام بپرسم، تو اینجا نیستی.»
‫خونه چیزی جز یه پناهگاه با سقف نبود—
‫داری چی می‌خونی؟
‫ها؟ اوه، این کتاب.
‫خوش اومدی خونه.
‫آره...
‫اون قیافه واسه چیه؟
‫خیلی خب، بعداً می‌خونمش.
‫آسا.
‫هفته‌ی دیگه، بیا وسایلت رو ‫توی خونه مرتب کنیم.