رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند
A.H\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫پس تو از این چیزا خوشت میاد؟
‫آره.
‫عجیبه، پس سلیقه‌ت اینجور آدم‌هاست، نه؟
‫ها؟
‫هوم؟
‫این آهنگ مورد علاقه‌مه.
‫اوه.
‫درکت می‌کنم.
‫چرا پدر و مادرها این حرف‌ها رو می‌زنن؟
‫این‌طور نیست که بخوایم ‫باهاشون قرار بذاریم.
‫مگه نه؟
‫می‌دونی که من بیشتر ‫از دخترها خوشم میاد؟ مثلاً آیدل‌ها؟
‫ظاهراً پدر و مادرم فکر می‌کنن ‫می‌خوام یکیشون بشم.
‫عمراً!
‫اصلاً نمی‌فهمن.
‫اونا پر از تناقضن.
‫منظورم پدر و مادرها و معلم‌هامونه.
‫می‌دونم.
‫آسا.
‫تو می‌تونی هر کاری دوست داری بکنی.
‫هر کسی که می‌خوای باش.
‫امیدوارم هیچ‌وقت اون‌طوری بزرگ نشم.
‫حتماً!
‫من همیشه پشتتم.
‫باشه، آسا؟
‫راستی، می‌شه موقع برگشتن به خونه ‫کمی دستمال‌کاغذی بگیری؟
‫باشه.
‫مامان هم قبلاً این کار رو می‌کرد.
‫همیشه وقتی می‌رفتم اون‌طوری می‌ایستاد.
‫شاید این اخلاق رو از مامان به ارث بردیم.
‫هی، می‌تونم موهام رو رنگ کنم؟
‫ها؟ چی شده؟
‫امیری گفت باید این کار رو بکنم.
‫نه، منظورم اون نبود. گفتم تو ‫نیازی به اجازه من نداری.
‫تا وقتی مدرسه‌ت ‫مشکلی نداره، انجامش بده.
‫باشگاه گو
‫باشگاه موسیقی
‫باشگاه چای
‫تاکومی-سان، درسته؟ ‫ما هم‌کلاسی هستیم.
‫اوه، موری-سان. می‌تونی آسا صدام کنی.
‫پس تو هم موری صدام کن.
‫تصمیم گرفتی؟
‫نه. تو چی؟
‫نمی‌دونم...
‫تو راهنمایی عضو هیچ باشگاهی بودی؟
‫گروه کُر.
‫چرا عضو اون نمی‌شی؟
‫ظاهراً باشگاه کُر اینجا خوبه.
‫انتخاب کردی؟
‫هنوز نه.
‫نه اینکه برام مهم باشه...
‫آره، منم همین‌طور.
‫برام سواله بقیه چطوری تصمیم می‌گیرن.
‫به چیزی علاقه نداری؟
‫ام...
‫من قبلاً توی باشگاه بدمینتون بودم.
‫اون نه.
‫خب، پس...
‫اوه، باشگاه کُر چطوره؟
‫تو از خوندن خوشت میاد، مگه نه آسا؟
‫مسابقه کُر کلاس چهارم رو یادت میاد؟
‫خیلی براش زحمت کشیدی.
‫کُر، هوم؟
‫حله.
‫مامان بهتر می‌دونه.
‫من میگم پیرهن چهارخونه.
‫نه، دیروز گوجه خوردیم.
‫هنوز تصمیم نگرفتی؟ ‫پس خودم برات انتخاب می‌کنم.
‫اونجا نیست، آسا.
‫باید یاد بگیری چطور ‫خودت تصمیم بگیری.
‫ای بابا. با موهات چیکار کردی؟
‫شبیه پسرا شدی.
‫خیلی بامزه شده!
‫عالی شدی، آسا!
‫فقط تویی که ازش خوشت میاد.
‫چی؟ یعنی پدر و مادرت خوششون نمیاد؟
‫فکر نکنم. باید راضیشون کنم.
‫چطوری؟
‫خب، فکر کنم تعطیلات بهار ‫باید یه کاری کنم...
‫یه تصادف ماشین!
‫باید به پلیس زنگ بزنیم؟ آمبولانس؟
‫چی شده؟
‫ای بابا، اوضاع اصلاً خوب نیست...
‫یکی یه کارمند بیاره اینجا!
‫این‌طوری نیست که بتونیم همین ‫لحظه تصمیم بگیریم، می‌دونی؟
‫بعداً می‌بینمت.
‫آره، حتماً...
‫این چه حسیه؟ نمی‌دونم ‫چرا، ولی کلافه‌ام.
‫ولی از چی؟
‫نمی‌دونم...
‫از چرخ خیاطیش ‫دود بلند می‌شد!
‫چطور ممکنه؟
‫امیری!
‫جدی میگم!
‫ولی یهو...
‫اون دیگه اینجا نیست، ‫می‌دونی؟ مامانت.
‫...اون‌جوری مردن...
‫آسا.
‫...تقصیر خودش...
‫هر کسی که دوست داری باش.
‫...بود.
‫دروغگو.
‫...تقصیر خودش بود.
‫من همیشه...
‫___________________________
‫داری حرف خودت رو نقض می‌کنی.
‫___________________________
عصبی‌م میکنه
‫دفترچه خاطرات جادوگر
‫ماکیو کودای
‫ماکیو کودای...
‫ماکیو کودای
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫شوئی بلو بانکو آنلاین ‫آثار ماکیو کودای - «دوقلوهای سیسال» ‫«سری جادوگر»، «سری شعبده‌باز» جلدهای جدید 119 ‫ماکیو کودای - نویسنده. «سری شعبده‌باز» ‫الان تو بلو بانکو موجوده. 120 ‫ماکیو کودای ‫اولین اثر: دوقلوهای سیسال 121 ‫ماکیو کودای: تحویل کتاب همین امروز
‫اووه.
‫تماس
‫مادربزرگ: تماس بی‌پاسخ
‫قسمت5: تصمیم
‫چی؟
‫خونه مادربزرگ. شنبه هفته بعد.
‫یعنی می‌خوای بری؟
‫وقتی زنگ زدم نگران به نظر می‌رسید،
‫و قبلاً همیشه با مامان می‌رفتم.
‫فکر کنم بیشتر از پنج ساله که ‫خونه نرفتم.
‫چرا؟
‫ها؟ همین‌طوری.
‫خیلی خب، بریم.
‫کودای
‫به‌به، خوش اومدی آسا-چان.
‫هوات رو داشته؟
‫فکر کنم.
‫بیا چای بخوریم. کیک هم خریدم.
‫ممنون که دعوتم کردید.
‫اول می‌رم وسایلم رو مرتب کنم.
‫حداقل بشین یه چای بخور.
‫اون یه استکان چای خوردن هم کلی طول می‌کشه.
‫اگه تشنه‌ام بشه خودم درست می‌کنم.
‫ای بابا.
‫خیلی سرده، مگه نه؟
‫تو مثل اون نباش.
‫حالا بیا تو.
‫هنوز داری این چیزهای بچگونه رو می‌خونی؟
‫تو هم قبلاً می‌خوندی.
‫معلومه که دیگه نمی‌خونم.
‫پس دیگه هیچ‌وقت مال خودم رو بهت قرض نمی‌دم!
‫به درک!
‫از اینکه خاطراتم این‌طوری ‫هجوم میارن خوشم نمیاد.
‫هی، نباید اینجا بپیچی به راست؟
‫قطعاً یه راه مخفی اونجاست.
‫مواظب باش! دارن میان!
‫آبجی، ساکت باش!
‫بپیچ راست! می‌گیرنت!
‫هر دوتون، از تلویزیون ‫فاصله بگیرید!
‫دانشگاه چی شد؟
‫تصمیم گرفتی؟
‫مادربزرگ، من تازه رفتم دبیرستان.
‫آه، درسته. حواسم نبود.
‫هم مینوری و هم ماکیو زود انتخاب کردن، ‫واسه همین نتونستم جلوی خودم رو بگیرم.
‫مامانم این کار رو کرد؟
‫آره. مینوری همیشه ‫بهترین شنونده‌ام بود.
‫قبلاً همیشه با هم گپ می‌زدیم.
‫برخلاف تو که...
‫می‌رم به ماکیو-چان کمک کنم.
‫نمی‌خوای یکم بیشتر استراحت کنی؟
‫زود برمی‌گردم.
‫ماکیو-چان؟
‫مامان...
‫آسا؟
‫چیزی شده؟
‫تو قبلاً تو اتاق خواهرم ‫بودی، درسته؟
‫اگه چیزی می‌خوای، چرا با خودت نمی‌بری؟
اتفاقی با مامانم افتاد؟
نه
اوکی
‫تو از مادربزرگ متنفری، ماکیو-چان؟
‫ببین، من از همه متنفر نیستم...
‫ولی باید اعتراف کنم... ‫اون دیگه خیلی کسل‌کننده و بدجنس شده.
‫شاید واسه اینه که از خونه رفتیم، بابا مرد،
‫و اون شروع کرد زمان بیشتری رو تنها بگذرونه.
‫کسل‌کننده و بدجنس...
‫قبلاً از ما تعریف می‌کرد.
‫می‌گفت مینوری مهربونه، ‫و منم مستقلم.
‫ولی یه جایی وسط این مسیر،
‫همه چی عوض شد و گفت مینوری ‫بی‌عرضه‌ست و منم سرد و بی‌احساسم.
‫و این ناراحتم کرد.
‫ولی یادمه مادربزرگ می‌گفت...
‫چطور تونستی قبل از مادرت بمیری؟
‫خیلی گریه کرد.
‫یادمه با خودم فکر کردم که ‫واقعاً نگران مامان بود.
‫اگه این‌طور حس کردی، همون مهمه.
‫نمی‌دونم مامان واقعاً چجور آدمی بود.
‫اینکه به چی فکر می‌کرد...
‫این چیزی نیست که بتونی بدونی، ‫حتی اگه زنده بود.
‫چون ما دو تا آدم متفاوتیم؟
‫آسا...
‫اون رو به عنوان مادری که دوستش داری به یاد بیار.
‫به همین خاطره که من ‫نظرات شخصی‌ام رو درباره‌ش نمی‌گم.
‫فکر کنم برم یه چایی بخورم.
‫اوه، پس این همون چیزیه که بهش علاقه داشت.
‫آسا.
‫هر کسی که دوست داری باش.
‫من همونی می‌شم که دلم می‌خواد.
پس خوب ببین
‫دفتر خاطرات جادوگر
‫کودای
‫این رو ببر خونه. یالا!
‫جایی ندارم که بذارمش.
‫فقط ببرش.
‫واقعاً مشکلی نیست. واقعاً.
‫به خدا. همیشه همین‌طوری.
‫خیلی گریه کرد.
‫آسا-چان، مراقب خودت باش.
‫من رفتم.
‫منم رفتم.
‫روز خوبی داشته باشی.
‫مراقب ماشین‌ها باشید، هر دوتون.
‫ماکیو، تو هم همین‌طور.
‫عادت‌های سالم، باشه؟
‫مامان...
‫من و خواهرم...
‫دیگه کارمون از درست شدن گذشته بود.
‫پس نمی‌تونم تو اون غمی که داری شریک بشم.
‫ولی اگه هر وقت نیاز داشتی، ‫می‌تونم حداقل به حرفات گوش بدم.
‫همیشه یه تیکه ‫بی‌جا می‌ندازی.
‫بعید می‌دونم کسی که خودش ‫به زور داره دووم میاره
‫ظرفیت شنیدن مشکلات ‫بقیه رو داشته باشه.
‫با آسا-چان همکاری کن ‫و سالم زندگی کن، باشه؟
‫این‌قدر تابلوئه؟
‫فکر کردی کی بزرگت کرده؟
‫جواب نمی‌دی؟
‫یه شماره‌ست که نمی‌شناسم.
‫بالاخره عضو باشگاه کاردستی شدم!
‫هیجان‌زده
‫بالاخره عضو باشگاه کاردستی شدم!
‫هیجان‌زده
‫تو چی؟ تصمیم گرفتی؟
‫آسا!
‫صبح بخیر.
‫هی، امروز کلاس ورزش داری؟
‫چطور؟ لباس ورزشت رو یادت رفته؟
‫دقیقاً زدی تو هدف.
‫هواتو دارم.
‫ممنون.
‫هی، باشگاهی انتخاب کردی؟
‫نارا-سان، صبح بخیر.
‫صبح بخیر.
‫این دوستته؟
‫آره، کلاس ب هست.
‫من تاکومی هستم.
‫من ساکورایی هستم.
‫بعداً می‌بینمت.
‫خب، راستی، اوزاوا موقع فارغ‌التحصیلی ‫بهت پیشنهاد داد، نه؟
‫ها؟ از کجا می‌دونی؟
‫تاکا-چان بهم گفت.
‫نمی‌خوای دوست‌پسر داشته باشی؟
نمی‌دونم.
‫تعطیلات گلدن ویک جایی رفتی؟
‫نه. تو چطور، کودای-سان؟
‫نه، منم جایی نرفتم.
‫خواهرزاده کوچولوت چطوره؟
‫در مورد اون... بابت مرخصی گرفتنم ‫متاسفم.
‫اصلاً این‌طور نیست!
‫برای خودمم خوب شد که ‫یه کم استراحت کردم.
‫خب، در مورد جلد دوم...
‫ایده‌ای داری؟
‫راستش، یه طرحی تو ذهنم بود.
‫خیلی دوست دارم بشنومش.
‫اگه بد بود، به دل نگیر.
‫یادته اون صحنه‌ای که تول و سایکا ‫به نقشه نگاه می‌کردن؟
‫آره، همون؟
‫فکرم اینه که...
‫امیری، اینم لباس ورزشم.
‫وای، ممنون!
‫می‌تونم ببرمش خونه بشورمش.
‫نه، برای زنگ پنجم لازمش دارم.
‫نجاتم دادی.
‫سلام.
‫ناهار می‌بینمت؟
‫حتماً.
‫ببخشید که منتظرت گذاشتم.
‫خیلی سروصدا می‌کنن، نه؟
‫آره. عجیبه، چون تاماشیرو-سان ‫تو راهنمایی اذیت می‌شد.
‫صبر کن، کی؟
‫همون دختر مو کوتاهه.
‫اوه...
‫پس تونست بره تو اون اکیپ باحال.
‫دیگه جاش امنه.
‫ببین، اگه من قیافه اون رو داشتم، ‫با اذیت شدن مشکلی نداشتم.
‫جدی می‌گی؟
‫آسا!
‫آرایش کردی؟
‫یه جلسه داشتم. بعدش هم با دوستام ‫رفتیم قهوه خوردیم.
‫یه کم خسته به نظر میای.
‫معلومه؟ مجبور شدم خیلی حرف بزنم.
‫کاساماچی-کون داره میاد اینجا، ‫پس بیا تو راه خونه خرید کنیم.
‫ایول!
‫صبر کن، تایوان؟ تو هم قراره بری؟
‫ایده‌ی دایگو بود.
‫هنوز برنامه‌ی خاصی نیست. فقط حرفش بوده.
‫کودای-سان.
‫بله...؟
‫وکیل
‫موسسه حقوقی سابانای
‫من تونو هستم. مسئول سرپرستی‌ام.
‫یه بار سر کارهای اداری بیمه عمر ‫همدیگه رو دیدیم.
‫اوه، واقعاً؟
‫ببخشید که یادم نمیاد.
‫اشکالی نداره.
‫مهم‌تر اینکه، ‫چند بار بهتون زنگ زدم.
‫مشغول بودید؟
‫خب، من... شماره رو نشناختم.
‫و سر کار هم بودم، واسه همین...
‫فهمیدم. حالا، بریم سر اصل مطلب...
‫باشه.
‫در مورد کپی دفترچه حساب آسا-سان که ‫اون روز برام فرستادید...
‫اوه! بابت تاخیر در جواب دادن عذر می‌خوام.
‫مهم نیست. ولی در مورد اون سند...
‫افتتاح ‫حساب
‫واریز
‫نقدی
‫انتقال ‫خودکار
‫کارت بانکی
‫در ۳۰ آوریل، ۳۰۰ هزار ین ‫از حساب برداشت شده.
‫می‌شه توضیح بدید بابت چی بوده؟
‫سـ-سه صد هزار ین؟!
‫به صورت نقدی؟
‫بله.
‫ا-از ارثیه خواهرم و شوهرش؟
‫بله، همون‌طور که گفتم.
‫رسیدی برای این تراکنش ‫دارید؟
‫نه...
‫هر مدرکی توی دفتر حساب و کتاب ‫خونه هم باشه کافیه.
‫همون‌طور که قبلاً توضیح دادم، کودای-سان...
‫به عنوان سرپرست، شما موظفید
‫که از این به بعد گزارش درآمد و ‫مخارج رو ارائه بدید.
‫بـ-ببخشید، نتونستم که...
‫فکر می‌کردم وقتی دفترچه رو به من دادید، ‫از این تراکنش خبر داشتید.
‫یا نداشتید؟
‫صـ-صبر کنید. می‌شه یکم آروم‌تر بگید؟
‫همه‌ی این‌ها با هم منو می‌ترسونه.
‫می‌ترسونه؟
‫بابت اون عذر می‌خوام.
‫من به جز برای هزینه‌های مدرسه و ‫پول توجیبی‌اش، به این حساب دست نزدم.
‫تمام مخارج روزمره‌مون ‫از حساب خودم پرداخت می‌شه.
‫و برای پول توجیبی‌اش هم ‫انتقال خودکار تنظیم کردم.
‫انتقال ‫خودکار
‫نقدی
‫واریز
‫کارت بانکی
‫آسا تاکومی
‫وگرنه یادم می‌ره.
‫خب، در مورد اون موضوعی که گفتی...
‫متأسفم. وقتی کپی دفترچه رو فرستادم ‫متوجه این تراکنش نشدم.
‫برای همین اصلاً نمی‌دونم این ‫۳۰۰ هزار ین قضیه‌اش چیه...
‫ببخشید.
‫یه کم تند باهات برخورد کردم.
‫اون‌قدر روی حقوق بچه متمرکز بودم ‫که زیادی جوگیر شدم.
‫و چون به تماس‌هام جواب نمی‌دادی،
‫فکر کردم آدم بی‌ملاحظه‌ای هستی.
‫آدم بی‌ملاحظه
‫بابت بی‌ملاحظه بودنم متأسفم...
‫اوه، منظورم اون نبود! عذر می‌خوام!
‫نه، اشکالی نداره. من فقط نمی‌تونم مثل ‫آدم‌های عادی، کارهای عادی انجام بدم.
‫یه کامپیوتر بود.
‫یه کامپیوتر خریدم. یه لپ‌تاپ مک.
‫چی؟!
‫این چیزی بود که برای مدرسه لازم داشتی؟
‫نه.
‫کسی بهت گفته بود بخریش؟
‫نه.
‫آسا؟
‫چی شده؟
‫فکر کردم با لپ‌تاپ می‌تونم ‫خودم یه کم موسیقی بسازم.
‫فکر کردم شاید مخالف این باشی ‫که عضو گروه موسیقی بشم.
‫چی؟ ولی من بهت گفتم که...
‫آسا-سان، آیا کودای-سان تا حالا ‫جلوی کارهات رو گرفته؟
‫نه.
‫اینکه چه احساسی داری به هیچ‌کس ‫جز خودت مربوط نیست.
‫هیچ‌کس حق نداره بابتش ‫بهت احساس شرم بده.
‫تحت هر شرایطی.
‫اصلاً. حتی یه ذره هم نه.
‫ولی اون بزرگساله، پس...
‫فکر کردم شاید بگه نه.
‫...تقصیر خودش بود.
‫هر کسی که دوست داری باش.
‫___________________________
‫فقط... خیلی گیج شده بودم...
‫___________________________
‫مارماهی
‫متأسفم...
‫آسا، باید در موردش حرف بزنیم، ‫ولی یه وقت دیگه.
‫نمی‌ری صورتت رو بشوری؟
‫بهش گفتم اگه دوست داره می‌تونه ‫عضو گروه موسیقی بشه.
‫ولی گفت پدر و مادرش ‫از این کار خوششون نمیاد.
‫به نظر میاد در مرحله‌ی ‫خودشناسیه.
‫برای سنش طبیعیه، حتی ‫بدون در نظر گرفتن شرایطش.
‫اگه خواستی با کسی حرف بزنی که ‫نه کودای-سان باشه و نه معلم،
‫لطفاً راحت باش و با من تماس بگیر.
‫اوه، باشه.
‫اگه کاری از دستم برمیاد، ‫حتماً بهم بگو.
‫تجربه‌ی زیادی ندارم،
‫برای همین این اولین باره که ‫با کسی مثل تو ملاقات می‌کنم.
‫کسی مثل من
کسی مثل من
‫کسی مثل من...
‫صبر کن، متأسفم! منظورم فقط شغلت بود!
‫جواب تماس‌ها رو نمی‌ده
‫به‌سختی ددلاین‌ها رو رعایت می‌کنه
‫کسی که جواب تماس‌ها رو نمی‌ده ‫و به‌سختی ددلاین‌ها رو رعایت می‌کنه...
‫من اینجام تا از تو ‫و زندگی مشترکتون حمایت کنم!
‫پس، لطفاً...
‫اجازه بده از الان به بعد کمکت کنم.
‫حتماً، ممنونم.
‫سلام، کاساماچی-کون. بیا تو.
‫سلام... براتون صدف آوردم.
‫از آشنایی باهاتون خوشبختم.
‫من تونو هستم، وکیل دادگستری.
‫شما شریک زندگیِ ‫کودای-سان هستید؟
‫مارماهی
‫باید لپ‌تاپ رو پس بدم
‫مک‌بوکه، نه؟
‫اگه بخوای، می‌تونم بخرمش.
‫این‌طوری فقط اوضاع ‫پیچیده‌تر می‌شه.
‫راست می‌گی.
‫ولی عجب، وکیل؟
‫خسته‌ای؟
‫آره... می‌شه گفت هستم.
‫فقط تصور کن یه سگ بزرگ ‫داره بغلت می‌کنه.
ارائه‌ای از رسانه پارسی‌زبان انیمکس
A.H\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫یه سگ کوهستانی برنی.
‫به این بزرگی؟
‫راستی، همین چند روز پیش ‫همین کار رو با آسا کردم.
‫حتماً از تو یاد گرفتم.
‫فکر کنم آسا این آهنگ رو دوست داره.
‫گاهی اوقات با خودش می‌خونه.
‫آسا!
‫آسا-سان!
‫همون گروهیه که دوست داری. دارن تو تلویزیون پخش می‌شن.
‫می‌خوای ببینی؟ بیا اینجا.
‫خیلی تنگ شد.
‫از این سبک خوشت میاد؟
‫آره، خط بیس این آهنگ رو دوست دارم.
‫سلیقه‌ت خوبه. گوشِ تیزی داری.
‫راست می‌گی.
‫ماکیو-چان...
‫می‌تونم عضو گروه موسیقی بشم؟
‫معلومه. هر کاری که دوست داری انجام بده.
‫آره، همین کار رو می‌کنم.
‫همین‌جا! این خط بیس رو!
‫خیلی باحاله.