رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند
A.H\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫تاکومی
‫اینجا خیلی دم‌کرده...
‫وقتی کسی اینجا نباشه همینه دیگه.
‫بیا یه کم پنجره‌ها رو باز کنیم.
‫آره.
‫خب، بیا تقسیم کار کنیم.
‫آره.
‫من سراغ لباس‌ها می‌رم.
‫تو هم به وسایل روزمره برس.
‫کاغذها رو می‌بریم خونه ‫و بعداً مرتبشون می‌کنیم.
‫باشه.
‫می‌تونم ظرف‌های مورد علاقه‌ام رو بردارم؟
‫معلومه که می‌تونی.
‫اگه توی کابینت‌های خونه جا نشدن، ‫همیشه می‌تونیم یه انباری اجاره کنیم.
‫عجله نکن.
‫خودت رو مجبور نکن که وسایل رو دور بریزی.
‫من اونقدرها وسیله ندارم.
‫خب، شروع کنیم؟
‫باشه.
‫باید دست به کار بشم.
‫دفترچه خاطرات جادوگر
‫قسمت 3: دور انداختن
‫چی...؟ امکان نداره!
‫چی شده؟
‫یعنی، نگاه کن.
‫اوه، این مال مامانه.
‫منم یه بار امتحانش کردم.
‫چی؟
‫تو لباس مدرسه‌ات رو نگه نداشتی؟
‫فردای روز فارغ‌التحصیلی دورش انداختم.
‫چی؟ عجب.
‫فکر نمی‌کردم اون از اون آدم‌هایی باشه ‫که خاطرات رو نگه می‌داره.
‫این اون آدمی نیست که من یادمه.
‫تو اصلاً چی پوشیدی؟
‫خیلی عجیبه.
‫اون قبلاً هیچ‌وقت اینو نمی‌پوشید.
هفته بعدمهلت تا
‫اون «هفته بعد» که ‫قرار بود بیاد.
‫حوله دستی که برای خشک شدن آویزون شده.
‫گیاهانی که منتظر آب دادن هستن.
‫کتاب‌هایی که باید پس داده بشن.
‫لباس‌های زیر و عینکی که قرار نبود ‫هیچ‌کس دیگه بهشون دست بزنه.
‫حالا، همه‌شون دود شد و رفت هوا...
‫چی؟ لباس‌های مامان که به تن من ‫خوب نمی‌شینه!
‫به اونش فکر نکن. بگیر.
‫می‌بینی؟ آستین‌هاش خیلی بلنده.
‫می‌تونیم بدیم تعمیرش کنن.
‫شاید حتی توش جا بیفتی.
‫به نظر میاد یقه‌اش جدا می‌شه.
‫شاید بتونی به جای اون تیکه خز، ‫یه یقه گلدوزی‌شده بندازی.
‫خیلی قدیمی به نظر نمی‌رسه؟
‫قشنگه.
‫خیلی زود بهت میاد.
‫باید یه چیزی داشته باشی ‫که باهاش به یادش بیفتی.
‫ببین کی داره وسایل رو نگه می‌داره، ها؟
‫نه، این‌طوری نیست. من فقط...
‫فکر می‌کردم تا الان تمومش کرده باشیم.
‫فکر کنم حداقل یه هفته طول بکشه.
‫ها؟ ولی کارت چی؟
‫قبلاً با ویراستارم هماهنگ کردم.
‫داری اون رو برمی‌گردونی؟
‫آره.
‫من هیچ ظرف قرمزی ‫توی خونه‌ام ندارم.
‫عالیه.
‫با یه نگاه می‌فهمیم مال توئه.
‫یه چیزی توی یخچال پیدا کردم.
‫همیشه اینا رو دوست داشتم. ‫می‌تونیم با خودمون ببریمشون؟
‫ترشیه؟
‫مامانمون همیشه از اینا درست می‌کرد.
‫منظورت مادربزرگه؟
‫آره.
‫پس واسه همینه.
‫مامان هم همیشه درست می‌کنه.
‫صبر کن...
‫الان از زمان حال استفاده کردم.
‫منظورم برای مامان بود.
‫عجیبه...
‫تا حالا اسم مفعول رو ‫یاد گرفتی؟
‫ها؟ خب، راستش... آره، یاد گرفتم.
‫پس حال استمراری چطور؟
‫مطمئن نیستم.
‫فرض کن داری یه کتاب می‌خونی.
‫کتابی که هنوز تمومش نکردی.
‫فقط نمی‌گی ‫«من دارم این کتاب رو می‌خونم.»
‫خودِ گذشته‌ات، خودِ حال‌ات،
‫و خودِ آینده‌ات ‫همگی بخشی از این عمل هستن.
‫همه‌شون توی یه سطح وجود دارن.
‫«من مدتیه که دارم این کتاب رو می‌خونم.» ‫این‌طوری بیانش می‌کنی.
‫پس همین الان...
‫«تو مدتیه که داری بهشون فکر می‌کنی.»
‫این یه جریان مداومه.
‫نیازی نیست به زور ‫به اون روند پایان بدی.
‫تو همیشه درباره مامان ‫با زمان گذشته حرف می‌زنی.
‫ماضی بعید.
‫ماکیو-چان...
‫از اینکه درباره مامان حرف می‌زنم بدت میاد؟
‫همون‌طور که قبلاً گفتم،
‫احساساتت به هیچ‌کس جز خودت ‫مربوط نمی‌شه.
‫هیچ‌کس حق نداره ‫به خاطرش سرزنشت کنه.
‫تحت هر شرایطی.
‫البته تا وقتی که خلاف ‫قوانین انسانی نباشه.
‫قوانین انسانی؟
‫اینا پایه سرکه دارن، ‫پس هنوز باید سالم باشن.
‫می‌تونیم خردشون کنیم و بریزیم روی ‫ساشیمی یا سوشی مخلوط درست کنیم.
‫واقعاً؟ عالی به نظر میاد!
‫اگه نیاز داری، یه کم استراحت کن.
‫نمی‌خوای که اشتباهی چیزی رو ‫که لازم داری دور بریزی.
‫ها؟
‫خوبم.
‫می‌رم سراغ مرتب کردن اتاقم.
‫خداحافظ.
‫یکی‌یکی، ‫وجودشون محو می‌شه.
‫عجیبه که...
‫چقدر کم بابتش ناراحتم.
‫مطمئنی تنهایی حالت خوبه؟
‫آره. من دیگه رفتم!
‫این واسه چی بود؟
‫چون روز مهمیه، فکر کنم.
‫واسه شام چی می‌خوای؟
‫پیتزا!
‫شاید باید عکس بهتری ‫می‌گرفتم...
‫مراسم فارغ‌التحصیلی
‫فردا میای مراسم فارغ‌التحصیلی؟
‫وای، کلاً یادم رفته بود. ‫داشتم لباس مدرسه‌ام رو دور می‌انداختم
‫جدی؟ هه هه
‫ممنون
‫می‌شه قبل از مراسم فردا ‫با هم حرف بزنیم؟
‫کنار کمد کفش‌ها منتظرت می‌مونم
‫آسا!
‫امیری؟
‫چی شده؟
‫آسا، من...
‫تاکومی-سان.
‫با من بیا دفتر اساتید.
‫باشه.
‫آسا، من... من...
‫نارا-سان، اون می‌تونه صبر کنه.
‫نه، نمی‌تونه! باید همین الان بهش بگم!
‫به مادرم گفتم...
‫اونم بدون اینکه بپرسه ‫به معلم زنگ زد.
‫اونا از طریق شبکه تلفن ‫به همه خبر دادن.
‫در مورد والدینت...
‫متاسفم، آسا.
‫خیلی متاسفم.
‫چندین بار سعی کردیم باهات تماس بگیریم.
‫خب، من خونه نبودم، پس...
‫الان پیش یکی از اقوامت می‌مونی؟
‫اطلاعات تماسشون چیه—
‫واقعاً لازمه؟
‫من فقط می‌خواستم فارغ‌التحصیل بشم...
‫مجبور بودی به همه بگی؟
‫خب، اگه نمی‌گفتیم، شاید کسی ‫حرف نسنجیده‌ای می‌زد—
‫من هیچ‌وقت ازت نخواستم این کار رو بکنی!
‫تاکومی-سان.
‫آروم باش.
‫توی دفتر اساتیدی.
‫من فقط می‌خواستم فارغ‌التحصیل بشم...
‫اوتا-سنسی فقط به فکر تو بود—
‫این تنها چیزی بود که برام مونده بود!
‫حالا همه فقط به چشم دختری که ‫والدینش مردن بهم نگاه می‌کنن!
‫من فقط می‌خواستم مثل یه دانش‌آموز ‫عادی فارغ‌التحصیل بشم!
‫تاکومی-سان!
‫برگرد اینجا. هنوز حرفمون تموم نشده.
‫بذارش سر جاش!
‫چون شرایط خودت سخته، ‫نباید سر بقیه خالی کنی!
‫آسا...
‫متاسفم...
‫این خیلی بده.
‫ازتون متنفرم!
‫تاکومی-سان!
‫مراسم چی می‌شه؟!
‫آسا...
‫اینکه چطور من...
‫اینکه چطور تو...
‫اینکه احساس من...
‫اینکه چه احساسی داری، ‫به هیچ‌کس جز خودت مربوط نیست.
‫...به خودم مربوطه.
‫و هیچ‌کس...
‫هیچ‌کس حق نداره ‫به خاطرش سرزنشت کنه.
‫هیچ‌کس...
‫دفتر خاطرات جادوگر
اینجا نیست...
‫ناکانو. ناکانو.
‫این درست نیست.
‫راهش این نیست.
‫۱۷ مارس (جمعه)
‫چرا این‌قدر طولش می‌ده؟
‫امیری: تماس بی‌پاسخ
‫امیری: خیلی متاسفم
‫امیری: می‌شه حضوری حرف بزنیم؟
‫امیری: تماس بی‌پاسخ
‫امیری: خیلی متاسفم
‫امیری: می‌شه حضوری حرف بزنیم؟
‫امیری: تماس بی‌پاسخ
‫امیری: خیلی متاسفم
امیری: الان کجایی؟
‫راه خونه از کدوم طرف بود؟
‫ولم کن!
با دوستات جایی موندی؟ خبر بده کی می‌رسی خونه
‫آسا: یادم نمیاد چطور برم خونه
‫اتفاقی افتاده؟
‫چیزی نیست.
‫آسا، متاسفم که اینو می‌گم، ولی...
‫توی خونه‌ی من جایی نیست ‫که بتونی تنها باشی.
‫و من وظیفه دارم ازت مراقبت کنم، ‫فارغ از اینکه چه حسی نسبت بهش داری.
‫پس وقتی رسیدیم خونه، ‫بیا پاهامون رو توی آب گرم بذاریم.
‫آدم وقتی از سرما می‌لرزه، ‫نمی‌تونه درست فکر کنه.
‫گوشیت مدام داره زنگ می‌خوره.
‫همون دوستت نیست؟
‫فکر کنم با هم قرار گذاشته بودین ‫که همیشه پیام‌های هم رو بخونین.
‫سرم غر نزن! ‫چرا نمی‌ری سر کار یا یه همچین چیزی؟!
‫ای بابا، چه دردسری...
‫راستش خیلی دوست دارم برم سر کار.
‫مسخره‌ام کردی؟!
‫مامان هیچ‌وقت همچین حرفی نمی‌زد!
‫باشه، باشه. خوش به حالت.
‫ببین، من و تو که با هم دعوا نداریم.
‫کی اهمیت می‌ده؟ فقط مراسم فارغ‌التحصیلی رو نرفتم.
‫شرط می‌بندم تو هم نرفتی،
‫و گفتی: ‫«مراسم‌ها بی‌معنی‌ان.»
‫چون تو یه یاغی هستی و این حرفا.
‫کی یاغیه؟
‫راستش، من رفتم.
‫نرفتم؟ آره، رفتم.
‫صبر کن، واقعاً رفتم؟
‫دقیق یادم نیست، ‫ولی فکر کنم رفتم.
‫حتی یادت هم نمیاد؟
‫دیدی؟ دیدی چقدر بی‌اهمیتن؟
‫منظورت دوران راهنماییه، درسته؟
‫یادمه با دایگو و بقیه ‫رفته بودیم یاکینیکو...
‫حدود ده نفر بودیم.
‫تو و نانا-چان ‫هم‌مدرسه‌ای بودین؟
‫«نانا-چان»؟ از کی ‫انقدر با هم صمیمی شدین؟
‫ما توی یه مدرسه مشترک درس می‌خوندیم.
‫ما الان... بیست و سه ‫ساله که همدیگه رو می‌شناسیم.
‫خیلی طولانیه.
‫حالا که فکر می‌کنم، ما هیچ‌وقت با هم دعوا نکردیم.
‫حتی یه بار هم نه؟
‫به نظر من، دعوا کردن فقط ‫مخصوص آدمای برون‌گراست.
‫جدی؟
‫شاید به نظر نیاد، ولی ‫اونم آدم برون‌گرایی نیست.
‫واقعاً؟
‫اون بلده چطور نقش‌های مختلفی بازی کنه.
‫به سبک خودش.
‫مراسم فارغ‌التحصیلی برام اهمیتی نداره.
‫فقط یه تشریفات ساده‌ست.
‫فقط امیدوارم پشیمون نشی.
‫اصلاً!
‫خیلی خب.
‫ولی وقتی بحث دوستا وسط باشه...
‫نمی‌گم دوستای دوران مدرسه تا ابد می‌مونن.
‫شخصاً، توی بزرگسالی ‫بهتر دوست پیدا می‌کنم.
‫ولی دوستایی مثل دایگو...
‫چطوری بگم؟
‫بعضی وقتا، خیلی خوبه که کسی رو داشته باشی
‫که از نوجوونی منو می‌شناسه.
‫حداقل برای من که این‌طوریه.
‫آسا!
‫هیچ‌کس واقعاً مثل اون نیست.
‫یا شاید این حرفم بده؟
‫خب، این چطوره؟
‫هیچ‌کس دیگه‌ای مثل اون نیست. ‫یه همچین چیزی.
‫خودت گفتی احساساتم به خودم مربوطه.
‫ن-نباید بهش احترام بذاری؟
‫معلومه، ولی من هیچ‌وقت نگفتم این یه قانونه.
‫زیاد روی حرف ‫بقیه حساب نکن.
‫چی؟!
‫ت-داری حرفتو عوض می‌کنی.
‫این تناقضه!
‫گوش کن، احساساتت به خودت مربوطه.
‫ولی آدما می‌تونن... اَه، چقدر رو مخ
‫بازم گفتی!
‫اصلاً هر چی، برام مهم نیست.
‫توی دبیرستان کلی دوست پیدا می‌کنم.
‫این‌طور نیست که خجالتی باشم.
‫خیلی خب، پس هر طور راحتی.
‫هر چی تو بخوای. به خودت مربوطه.
‫با مدرسه تماس می‌گیرم تا کارای ‫مدرک فارغ‌التحصیلیت رو ردیف کنم.
‫کل روز رو داشتیم حرف می‌زدیم...
‫انگار جوراب پامه.
‫فتبارک الله
‫موتسو
‫اینطوری نخندونم همکارا فک میکنن دیوونه شدن
‫موتسو
‫اینطوری نخندونم همکارا فک میکنن دیوونه شدن
‫یاد اون موقع افتادم که دایگو سر کلاس ‫یادداشت‌هایی می‌چرخوند که از خنده می‌ترکیدم
‫یادمه، هه هه
‫کوتوکو
‫یادمه، هه هه
‫کوتوکو
‫ببخشید بچه‌ها
‫آسا، یه نگاه به این بنداز.
‫ها؟
‫روز فارغ‌التحصیلی دبیرستانمون،
‫دایگو بهم یه نامه داد.
‫فقط یه تیکه کاغذ که از دفترش کنده بود.
‫هنوزم بچه‌ها این کارو می‌کنن؟
‫تا می‌زنن و شکل قلب و اینا درست می‌کنن؟
‫آره، هنوزم انجام می‌دیم.
‫خب؟ چی توش نوشته بود؟
‫«این شش سال،
این شش سال، بدون تو نمی‌تونستم نفس بکشم ‫ممنون. الان و همیشه. -دایگو
‫بدون تو ‫نمی‌تونستم نفس بکشم.»
‫این چیزی بود که نوشته بود.
‫شاید حتی یادش نیاد چی نوشته بوده.
‫چه حسی داشتی؟ وقتی اون رو خوندی؟
‫«زندگیم ارزش زندگی کردن داره.»
‫اصلاً هم اغراق نمی‌کنم.
‫خیلی خب. سفارشت ثبت شد.
‫تا سی دقیقه دیگه می‌رسه.
‫می‌دونی چیه؟
‫حس می‌کنم... تنها وقتی واقعاً خودم هستم ‫که پیش توام.
ارائه‌ای از رسانه پارسی‌زبان انیمکس
A.H\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫آسا؟!
‫آسا، من... خیلی متاسفم...
‫امیری، در مورد حرفی که زدم...
دروغ گفتم، کاملا دروغ گفتم.
‫می‌تونم یه وقت دیگه در مورد ‫مامان و بابام برات بگم؟
‫تو تنها کسی هستی که می‌تونم باهاش حرف بزنم.
ممنون
‫اینم فقط یه راه دیگه برای چسبیدن به ‫گذشته‌ست؟
‫چقدر رو مخ...