‫گرگ به شدت مهاجم‌ها رو دور می‌کنه.
‫چی؟
‫آسا!
‫رفتی تو... اتاق من...؟
‫بی‌خیال. امکان نداره.
‫ببخشید، فراموشش کن.
‫قسم می‌خورم همین‌جا بود...
‫می‌دونی، خواهر منم یه دفتر خاطرات داشت.
‫دفتر خاطرات؟
‫حس بدی داشتم، ولی یه نگاهی به داخلش انداختم ‫تا ببینم باید نگهش دارم یا نه.
‫معلوم شد برای آسا بوده.
‫دفتر خاطرات سه ساله
‫نوشته بود قصد داره اون رو به آسا بده ‫وقتی بیست ساله بشه.
‫در نهایت، خواهر من می‌تونست ‫تصمیم بگیره اون رو به آسا نده
‫اگه پنج سال دیگه زنده می‌موند.
‫آسا الان دلتنگ مادرشه.
‫به نوعی، مادرش هنوز توی اون دفتر خاطرات ‫زنده است.
‫شاید آسا بخواد الان اون رو بخونه.
‫شاید بهتر باشه ‫خودش تصمیم بگیره کی بخوندش.
‫پس مسئله زمان‌بندیه. ‫ سخته.
‫جدی؟
‫خودت بودی که خودت رو به کشتن دادی.
‫و حالا این دفتر خاطرات؟
‫مامان و ماکیو-چان هر دو اون رو از من قایم کردن.
‫لعنت به تو.
‫وسایل شخصی آسا
‫لعنت به تو!
‫آسا...
‫اسمت رو با دقت زیادی ‫انتخاب کردن.
‫زیبایی همه چیزهای نو رو در بر می‌گیره ‫که با هر روز همراهه.
‫از صمیم قلب آرزو می‌کنم که مورد محبت ‫اطرافیانت قرار بگیری.
‫و من هر کاری که بتونم انجام می‌دم ‫تا اون رو واقعی کنم.
‫الان، نمی‌دونم به چه کسی ‫تبدیل می‌شی یا چه تصمیماتی می‌گیری.
‫و شاید تا سال‌ها ‫هنوز ندونم.
‫ولی تا وقتی بتونی خودت رو دوست داشته باشی،
‫باور دارم که کافیه.
‫مثل این بود که به یه گودال تاریک و عظیم ‫نگاه می‌کردم.
‫تهش یه ترس هیولایی بود.
‫این فکر که شاید...
‫مادرم هیچ‌وقت واقعاً من رو دوست نداشته.
‫آسا، به عنوان مادرت، من...
‫خیلی دوستت دارم.
‫تو که نمی‌دونی!
‫می‌تونه دروغ باشه.
‫کی می‌دونه؟
‫هر چیزی می‌تونست بنویسه...
‫از کجا باید بدونم؟
‫از کجا باید بدونم؟!
‫وقت امتحاناست، پس تو اتاقم می‌مونم. ‫برو بخور، ببخشید. ‫یه چیزی تو یخچال هست.
‫—اِم
‫من برگشتم.
‫دفتر خاطرات با جادوگر
پردازش و ترجمه شده توسط موتور هوش مصنوعی اختصاصی ساب‌یار
subyar.com
‫قسمت ۸\\h\\h\\h\\h\\h\\h\\h\\h\\h\\hسرگردان
‫دوستش داری؟
‫وای!
‫تولدت مبارک آسا.
‫ممنون!
‫امیدوارم ازش استفاده کنی.
‫آره!
‫داری میری بیرون؟
‫آسا، نگفتی داری میری.
‫روز خوبی داشته باشی.
‫من رفتم.
‫اون چی بود؟
‫اوهوم! می‌خواستم بهت بگم—
‫نارا-سان.
‫یه دقیقه وقت داری؟
‫اومدم.
‫غایبه، ولی نمی‌تونم ‫بهش دسترسی پیدا کنم.
‫صبر کن، منظورت اینه سرماخوردگی نیست؟
‫چی؟!
‫سلام، ماکیو-سان.
‫آسا از دیروز غایبه.
‫گفت سرما خورده، ‫ولی کسی مدرسه رو در جریان نذاشته.
‫سلام، ماکیو-سان.
‫آسا از دیروز غایبه. گفت سرما خورده، ‫ولی کسی مدرسه رو در جریان نذاشته.
‫معلمش کنجکاوه که آیا مشکلی پیش آمده.
‫می‌تونه با شما تلفنی صحبت کنه؟
‫معلمش کنجکاوه ‫که آیا مشکلی پیش آمده.
‫می‌تونه با شما تلفنی صحبت کنه؟
‫آسا...
‫اتاق کنفرانس
‫الو؟ امیری-سان؟
‫ممنون که با من تماس گرفتید.
‫من معلم کلاسش، اوگاکی هستم.
‫اوه، من عمه‌ی آسا هستم، کودای.
‫ببخشید که تماس‌هاتون رو از دست دادم.
‫اشکالی نداره. حال آسا-سان خوبه؟
‫خب، مسئله اینه که...
‫مثل همیشه رفت ‫هم دیروز و هم امروز،
‫واسه همین فرض کردم که مدرسه است.
‫می‌فهمم. منطقی به نظر می‌رسه.
‫مثل همیشه هم به خونه برگشت؟
‫آره، دیروز برگشت.
‫عصر، در همون زمان همیشگی.
‫چیکار کنم...؟
‫اشکالی نداره.
‫مشکل رو حل می‌کنیم.
‫اممم... هم من هم آسا ترسو هستیم،
‫واسه همین هیچوقت مدرسه رو نپیچوندیم ‫یا همچین کاری نکردیم.
‫واسه همین فکر می‌کنم یه دلیلی داره.
‫بعید می‌دونم کار خطرناکی کرده باشه.
‫البته از اینکه به منم ‫دروغ گفته یه کم ناراحتم...
‫حق با شماست. ممنونم.
‫هی، امیری-سان؟
‫بله؟
‫می‌تونید چند جایی که ممکنه آسا رفته باشه رو بگید؟
‫میرم پیداش کنم.
‫کودای-سان، اگه مثل همیشه برمی‌گرده خونه، ‫می‌تونید اون موقع باهاش صحبت کنید.
‫نه، نگرانشم.
‫نمی‌تونم همین‌جوری بشینم و منتظر بمونم.
‫اوه، کلاس داره شروع می‌شه.
‫متاسفم. می‌تونید بعداً بهم پیام بدید؟
‫سنسه، ببخشید بابت دردسر.
‫اصلاً اینطور نیست.
‫جلسه‌مون زود شروع می‌شه، ‫پس بعداً صحبت می‌کنیم.
‫بله، حتماً. ببخشید.
‫تماس پایان یافت
‫امیدوارم حال ماکیو-سان خوب باشه...
‫نارا-سان، تو و تاکومی-سان ‫ دوستای بچگی هم بودید، درسته؟
‫آره.
‫ممکنه بدونی والدین مرحومش ‫ چطور آدم‌هایی بودن؟
‫خب، اممم...
‫مادرش خیلی منظم بود.
‫و پدرش تقریباً هیچ‌وقت حرف نمی‌زد.
‫ولی خیلی مطمئن نیستم.
‫اخیراً فهمیدم که واقعاً ‫ آدم‌ها رو نمی‌شناسم.
‫چه دیدگاه پخته‌ای داری.
‫و-واقعاً؟
‫ببخشید که برای این کار مزاحمت شدم.
‫خب، مسئله مهمیه.
‫تازه، راحت‌تر بود ‫ از اون چیزی که فکر می‌کردی، نه؟
‫اینکه کمک خواستی.
‫تنها کاری که باید بکنی ‫ اینه که دستت رو دراز کنی و بگی.
‫در واقع خیلی سخت بود.
‫کودای-سان!
‫ببخشید که منتظر موندی.
‫تونو-سنسه! ممنون که اومدید.
‫جایی به ذهنتون رسیده؟
‫از دوستش ایده گرفتم، پس ‫ فکر کردم اول اونجاها رو چک کنم.
‫ببخشید که اینقدر ‫ سر و صدا راه انداختم.
‫خب... می‌تونم بگم بهتره ‫ که سر و صدا راه بندازیم.
‫آسا-سان با این واقعیت روبرو شده که ‫ بزرگترین حامیانش رو از دست داده.
‫اینکه بچه‌ها بزرگترهاشون رو امتحان کنن ‫ نادر نیست.
‫پس فکر می‌کنم خوب باشه که بهش نشون بدیم ‫ این تعداد بزرگسال نگرانش هستن.
‫حتی اگه والدینش نباشیم.
‫آره، حق با شماست...
‫حسابی دعواش می‌کنم.
‫وقتی عصبانی می‌شی ترسناکی.
‫باهاش مدارا کن.
‫هر کسی یه چیزی داره که علاوه بر من ‫ بهش فکر می‌کنه.
‫این منصفانه‌ست؟
‫امیری پنج سانتی‌متر قد کشیده ‫ فقط امسال.
‫چیو-چان خیلی و باهوشه.
‫و خانواده آسوکا-چان فوق‌العاده پولدارن.
‫من تنها کسی‌ام که هیچی ندارم.
‫منصفانه نیست.
‫لعنت بهشون.
‫منصفانه نیست.
‫لعنت بهشون.
‫منصفانه نیست.
‫همه‌ش تقصیر مامانمه.
‫همه‌ اینا...
‫چون رفتی و مُردی.
‫شاید داره آماده می‌شه که بپذیرتش.
‫منظورم آساست. اینکه والدینش رفتن.
‫آره، شاید.
‫خیلی می‌خوابه.
‫شاید این راهشه که زخم‌هاشو التیام بده.
‫تا درونی اتفاق افتاده رو هضم کنه.
‫شاید هنوز نمی‌دونه ‫ چطور ازش عبور کنه.
‫من ذاتا سردم.
‫وقتی پدرم مُرد اصلاً ‫ سوگواری نکردم.
‫تا به امروز، هیچ اندوهی حس نمی‌کنم.
‫ولی اینطور نیست که ازش متنفر باشم.
‫شاید یه کم غم‌انگیزه، ولی همین.
‫واسه همین نمی‌تونم کلمات مناسب ‫ برای گفتن به آسا پیدا کنم.
‫تو؟ سرد؟
‫ولمّت، دیگه بسه.
‫می‌گم که پر از شور و هیجانی.
‫مثلاً وقتی یه کم بداخلاق می‌شی.
‫اینطور نیست که—
‫فکر کنم نزدیکیم.
‫آره. همین دور و بر پارک کنیم.
‫همون کافهٔ حباب چای ته خیابون؟
‫آره. ظاهراً قبلاً ‫اونجا وقت گذروندن.
‫هوم.
‫ام... بچه‌ها مدرسه رو ‫می‌پیچونن که برن حباب چای بخورن؟
‫اصلاً نمی‌دونم چی ممکنه ‫باعث بشه مدرسه رو بپیچونن.
‫منم همینطور.
‫صبر کن.
‫هیچ کدومتون قبلاً ‫مدرسه رو نپیچوندین؟
‫نه.
‫من همیشه سر کلاسای مطالعهٔ صبح قبل ‫از مدرسه حاضر می‌شدم، واسه همین...
‫واو.
‫راستش، یه بار این کارو کردم.
‫سال اول دبیرستانم.
‫دوستم دعوتم کرد بیرون که بریم رامن بخوریم.
‫دیدی؟ تو هم انجامش دادی.
‫خیلی خوش گذشت. البته گیر افتادیم.
‫معلممون تقریباً اصلاً دعوا هم نکرد.
‫ولی وقتی رسیدم خونه، ‫بابام با سرزنش بهم نگاه کرد.
‫بـ... بابا، متأسفم...
‫ای بابا...
‫رنگم مثل گچ سفید شد.
‫همون دفعهٔ اول و آخر بود.
‫خب، من دوست دارم با ‫پدرتون مخالفت کنم!
‫چی؟
‫باید باهات حرف می‌زد، نه ‫اینکه با سرزنش نگات کنه.
‫این کارش درست نبود.
‫یه برخورد می‌تونه به ‫اعتماد به نفس بچه آسیب بزنه.
‫مخصوصاً بعد از اینکه ‫پشیمونی‌شو ابراز کرده—
‫اوه، ببخشید. منظورم ‫بی‌احترامی به خانوادهٔ شما نبود.
‫نه بابا. در واقع، دوست دارم ‫بیشتر از پدرم بد بگی. واقعاً.
‫کم پیش میاد آدم بشنوه—
‫اونجاست.
‫و داره حباب چای می‌خوره... ‫در حالی که مدرسه رو پیچونده.
‫چرا این دخترهٔ کوچولو...
‫ماکیو-سان، خودتو کنترل کن.
‫دفتر خاطرات با جادوگر
‫وای، اینا چقدر جویدنی‌ان.
‫و سیرکننده...
‫آره، مگه نه؟
‫وقتی یکی قبلاً بهم ‫داد، همین فکر رو کردم.
‫با این می‌شه یه ناهار ‫کامل رو جایگزین کرد.
‫چی؟
‫هان؟
‫فکر نکنم بتونم اینو تموم کنم.
‫وقتی جوونی فرق می‌کنه.
‫درسته، آسا-سان؟
‫خیلی نگران بودیم.
‫دروغ می‌گی.
‫تو فقط می‌خوای ماکیو-چان دوستت داشته باشه.
‫تو هم برای من دوست مهمی هستی.
‫معلومه که نگران بودم.
‫شنیدن این حرفت ناراحتم می‌کنه.
‫ممنون که منتظر موندی. آمادهٔ رفتنی؟
‫شما دو نفر می‌تونید عقب بشینید.
‫ممنون.
‫چه خبر شده؟
‫چرا همه‌تون اینجوری‌اید؟
‫در مورد مدرسه...
‫اگه یه روز مرخصی لازم داری، می‌تونی بگی.
‫چیزی که خوب نیست، دروغ گفتنه.
‫تـ-توئی که داشتی دروغ می‌گفتی!
‫من؟
‫دفتر خاطرات. از من قایمش کردی. ‫دفتر خاطرات مامانم.
‫پشت اتاقت قایم شده بود ‫ و من پیداش کردم.
‫می‌دونی که پیداش کردم؟
‫آسا-سان، بدون اجازه ‫رفتی تو اتاق ماکیو؟
‫حتی اگه فامیل باشین، این درست نیست—
‫کاساماچی-کون.
‫ببخشید. نمی‌تونم باور کنم ‫ دارم مثل پدرم رفتار می‌کنم.
‫آسا، من ازت قایمش نکرده بودم.
‫حق داری اون دفتر خاطرات رو بخونی.
‫هر چی. اتاقت خیلی کثیفه، ‫ باورم نمی‌شد.
‫چطوری می‌تونی اینجوری زندگی کنی؟
‫الان مسئله این نیست.
‫و اینکه بخوای الان منو ناراحت کنی ‫ چیزی رو درست نمی‌کنه.
‫اول از همه، با هم حرف می‌زنیم.
‫فراموش نکن.
‫خداحافظ، آسا-سان.
‫همه چیز رو حل کنید، باشه؟
‫خب پس، منم دیگه برم.
‫خیلی ممنون از کمکتون.
‫تو هم همینطور، کاساماچی-کون.
‫به زودی تماس می‌گیرم.
‫خیلی خوش به حالت ماکیو-چان.
‫آره.
‫این همه آدم دور و برت هستن ‫ که بهت اهمیت می‌دن.
‫اومدن کمک کنن چون ‫ نگران تو بودن.
‫آره، ولی می‌دونم اولویت اول نیستم.
‫اینکه کسی رو از همه چیز بالاتر بدونی ‫ یه کار بزرگه.
‫فراتر از درک منه.
‫ولی وقتی دفتر خاطرات مادرت رو دیدم، ‫ این برداشت رو کردم.
‫خوندی‌ش؟
‫نه، نخوندم. ‫ فقط اذیتم می‌کرد.
‫فقط چک کردم که ‫ باید دور انداخته بشه یا نه.
‫پس، نه، ازت قایمش نکرده بودم.
‫فقط تصمیم نگرفته بودم ‫ کی بهت بدمش.
‫بیا اینم.
‫با خوندن این، نمی‌فهمم ‫ مامان واقعاً چی فکر می‌کرده.
‫درسته. نمی‌فهمی.
‫گیرت روی اینه؟
‫اول براتون چای می‌ریزم.
‫وسایل شخصی آسا
‫شاید داری به من نگاه می‌کنی که بهت بگم ‫ مادرت چی فکر می‌کرده...
‫ولی من نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫نمی‌تونم چیزی رو که مطمئن نیستم، اعلام کنم.
‫و رفتگان هم نمی‌تونن ‫ از طرف خودشون حرف بزنن.
‫داری بهونه می‌تراشی.
‫قـ-قصد من این نبود...
‫می‌دونی، من تو همه‌چیز درست نمی‌گم.
‫پس چیزی که می‌خوام بگم، ‫ فقط یه حدسه، ولی...
‫با دیدن وضع الان‌ت، ‫ فکر می‌کنم در کودکی دوست داشته شدی.
‫آسا.
‫اگه اینطور باشه، فکر می‌کنم ‫ خواهرم زندگی خوبی داشته.
‫امیدوارم راست بگه.
‫تولدت مبارک، آسا.
‫حس من اینه.
‫با اینکه ازش بدت می‌اومد؟
‫این ربطی به اون نداره.
‫ماکیو-چان، تا حالا کسی رو ‫ که برات مهم بوده از دست دادی؟
‫نه.
‫ولی من یه چیز خیلی غم‌انگیز رو ‫ تجربه کردم.
‫قصد ندارم اونو با کسی در میون بذارم.
‫چرا؟ تنها نیستی؟
‫نه، تنها نیستم. برای من که اینطور نیست.
‫احساساتم برام خیلی مهمن.
‫هیچ‌کس حق نداره اونا رو لگدمال کنه.
‫و هیچ‌کس هرگز غم و اندوهی رو که ‫ من حس می‌کنم، دقیقاً حس نخواهد کرد.
‫واسه همین برام مهم نیست که اونو ‫ با کسی در میون بذارم.
‫اصلاً اینو نمی‌فهمم!
‫نمی‌فهمم...
‫به هر حال، حداقل...
‫وسایل شخصی آسا
‫اینکه چیزی رو برای کسی بنویسی، ‫ کار خیلی بزرگیه.
‫بدون اعتقاد عمیق ممکن نیست.
‫هر چی! واقع‌بین باش.
‫منظورت رمان‌هات هم هست؟
‫شاید، آره.
‫بفرما چای‌ات رو بخور.
‫من میرم خرید کنم.
‫تنهایی دوست اونه.
‫ولی اون با من مهربون نیست.
‫من دنبال یه حقیقت مطلق بودم...
‫ولی اون جرئت نکرد اونو به من بده.
پردازش و ترجمه شده توسط موتور هوش مصنوعی اختصاصی ساب‌یار
subyar.com
‫رام‌کننده‌ی اژدهای ‫ دره‌های دره‌ی خواب
‫ماکیو کودای
‫رام‌کننده‌ی اژدهای کوه وحشت
‫ماکیو کودای
‫رام‌کننده‌ی اژدهای دریاچه‌ی خشک
‫غم مثل قدم زدن توی یه ساحل ‫ طولانی و بی‌پایان بود.
‫یه ساحل زیبا که انگار تا ابد ‫ ادامه داشت، جایی که ساحل، آب،
‫و آسمان در دوردست یکی می‌شدن.
‫با هر قدم، پاش ‫توی شن فرو می‌رفت.
‫دانه‌های ریز بین انگشتای پاش گیر می‌کردن.
‫مچ پاش با هر موجی که می‌اومد، ‫ خیس می‌شد.
‫هر بار که خشم سرد ‫به کف پاش می‌رسید،
‫یاد این می‌افتاد ‫که دیگه اینجا نیست.
‫اژدهای من مرده.
‫رفته.
‫حالا چیکار کنم؟
‫ادامه میدم.
‫نه. نمی‌تونم ببخشم.
‫انتقام می‌گیرم و می‌کشم...
‫کی رو بکشم؟
‫کاش می‌تونستم حرف بزنم...
‫با کی؟
‫فقط می‌خوام بخواب بمونم.
‫با هر موجی که می‌اومد و می‌رفت، ‫ قلب لوکا مثل قایق تکون می‌خورد.
‫این ساحل کی تموم میشه؟
‫چطور می‌تونه...
‫چطور می‌تونه اینطوری بنویسه... ‫ بدون اینکه کسی رو از دست داده باشه؟
‫چطور می‌تونه اینطوری بنویسه... ‫ و در عین حال منو کاملاً نفهمه؟
‫چطور می‌تونه اینا رو بفهمه...
‫ولی باز هم دروغ می‌گی و جواب ‫ دلخواهم رو نمی‌دی؟
‫چطوری؟
‫آسا.
‫چی شده؟
‫مامان و بابا...
‫مردن.
‫رفتن...
‫آره.