رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند
A.H\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫از وقتی چیچی رفته رشته تجربی، ‫داشتم ازش راهنمایی می‌گرفتم.
‫آره، می‌خوام دکتر بشم.
‫واو.
‫خب، چون پدر و مادرم هر دو دکترن.
‫اخبار رو دیدی؟
‫در مورد تقلب در پذیرش ‫اون دانشکده پزشکی.
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫کسر امتیاز از داوطلبان زن: ‫دانشگاه علوم پزشکی نیتو به دستکاری متهم شد
‫همون که دانشگاه از امتیاز ‫داوطلب‌های زن کم می‌کرد؟
‫خیلی عصبانیم می‌کنه!
‫هر کسی باشه ناامید می‌شه.
‫فقط به خاطر دختر بودن رد بشی؟ ‫خیلی بده.
نمی‌بخشمشون...
هیچوقت نمی‌بخشمشون!
‫به هر حال، حالا می‌دونی چی شده.
‫فکر کنم داغونش کرد.
‫از اون موقع دیگه مدرسه نیومده.
‫کانت معتقد بود که برای انسان‌ها منطقیه
‫که طبق وظیفه عمل کنن، ‫و اسمش رو گذاشته «آزادی حقیقی».
‫لطفاً پشت خط زرد بایستید.
‫دفترچه خاطرات جادوگر
قسمت 13: صبح شده
‫چییو-چان، خیلی وقته ندیدمت.
‫می‌دونم. خیلی از مدرسه عقب افتادم.
‫خوبی؟
‫آره، خوبم. حالم خوبه.
‫راستش، نه خیلی. ولی خب، مهم نیست.
‫اون چیه؟
‫اوه، این؟
‫دفترچه خاطرات سه ساله
‫دفترچه خاطرات مامانمه.
‫اوه... خوبی؟
‫جالبه.
‫جفتمون از هم پرسیدیم ‫که حالمون خوبه یا نه.
‫منظورم اینه که، واقعاً حالمون خوبه؟
‫خب، اصلاً توی اون دفترچه چی نوشته؟
‫ام...
‫ببخشید، نمی‌خواستم...
‫فکر کنم بیشتر در مورد اینه که ‫من چقدر مهمم؟
‫بیشتر چیزاییه که اون برام نوشته.
‫هوم.
‫ولی راستش، حس می‌کنم ‫داره بهم درس اخلاق می‌ده.
‫یه کم ازش خسته شدم.
‫درکت می‌کنم.
‫دفترچه خاطرات سه ساله
‫گاهی سخته حرف‌هایی که بقیه می‌زنن ‫رو باور کنی.
‫شاید دروغ باشه.
‫از کجا باید بدونم؟
‫درها از سمت چپ باز می‌شن.
‫مشکلات من در برابر مشکلات تو ‫هیچی نیست.
‫فکر نمی‌کنم این‌طور باشه.
‫مشکلات همه اهمیت داره.
‫یعنی می‌گی مشکلات سلسله‌مراتب ندارن؟
‫نمی‌دونم.
‫فردا...
‫قراره بخونم. توی تالار مدرسه.
‫واسه گروه موسیقی، درسته؟ عالیه.
‫امیدوار بودم، چییو-چان... ‫که بیای و گوش بدی.
‫چرا؟
‫همین‌طوری.
‫همین‌طوری، هان؟
‫تاکومی، می‌تونم یه سوال بی‌ادبانه ازت بپرسم؟
‫فکر می‌کردی زندگیت تموم شده؟
‫من این‌طور فکر نمی‌کنم!
‫تموم نشده!
‫چون زنده‌ام!
‫تو خیلی سرسختی.
‫چییو-چان... اوه!
‫لطفاً عقب برو ‫و دوباره روی پنل بزن.
‫خب، دیگه باید برم.
‫ها؟ صبر کن، چرا؟
‫نه! نرو!
‫چییو-چان!
‫چییو-چیچی!
‫هی، قول می‌دی بیای؟
‫اگه بتونم، حتماً سر می‌زنم.
‫نباید اینجا، مثلاً، ‫با هم دست بدیم یا یه همچین چیزی؟
‫صبح بخیر!
‫صبح بخیر. دیر کردی.
‫آره.
‫اوه، موریموتو-سان...
‫صبح بخیر.
‫وای خدای من، چییو!
‫چه خبر؟
‫چی، همین؟
‫موریموتو.
‫ممنون که بهم پیام دادی.
‫ببخشید که این‌قدر پیشم موند.
‫فکر می‌کنی دارن با هم قرار می‌ذارن؟
‫اشکالی نداره. ببخشید که این‌قدر نبودم.
‫نه، بعید می‌دونم.
‫گوش کن، دیشب این طومار رو ‫توی اینترنت پیدا کردم.
‫ولی توگو-کون عملاً داره گریه می‌کنه.
‫اون آدم خوبیه، ولی توگو ‫نمی‌تونه دنیا رو عوض کنه.
‫دارم فکر می‌کنم که ‫با دوستام هم به اشتراکش بذارم.
‫درست نیست که این رو ‫فقط یه مسئله زنونه کنیم.
‫راست می‌گی.
‫من اومدم!
‫خوش اومدی.
‫پیاز هلال‌ ماه عاشق چه رنگیه؟
‫ماکیو ‫کودای
‫این کتاب جدیدته؟
‫آره. نسخه‌های امضا شده می‌خوان.
‫واو، باحاله.
‫چه جور طرفداری دنبال امضاست؟
‫باز شروع کردی...
‫بگو ببینم، ماکیو-چان، این رمان رو ‫واسه کی نوشتی؟
‫چرا اون‌طوری قیافه گرفتی؟
‫می‌دونی، توی مصاحبه‌ها هم ‫همین رو ازم می‌پرسن.
‫واقعاً انتظار جواب داشتی؟
‫ها؟
‫قسم می‌خورم، همه بیش از حد ‫درگیر تخیلات خودشونن.
‫ها؟ منظورت چیه؟
‫من واسه کس دیگه‌ای نمی‌نویسم.
‫منظورم اینه که، واقعاً کسی هست که ‫وقتش رو به خاطر بقیه تلف کنه؟
‫چه نویسنده باشه چه غیر اون.
‫ولی پس... در مورد تو چی ‫که تصمیم گرفتی منو پیش خودت بیاری؟
‫اون به خاطر من نبود؟
‫ا-اون... فرق داره.
‫به خاطر تو نبود. نه، منظورم اینه که...
‫اگه به نفع تو تموم شده، ‫خب عالیه.
‫ولی اصلاً سعی نداشتم ‫کار فداکارانه‌ای بکنم.
‫فقط نمی‌تونستم تحمل کنم ‫که اون اتفاق جلوی چشمم بیفته.
‫چرا این‌قدر دست‌پاچه شدی که بهونه بیاری؟
‫ای بابا، بچه... خیلی زبون‌دراز شدی.
‫«بچه»؟
‫نمی‌خوام روحیه‌ت ‫رو خراب کنم، ولی...
‫هر کاری هم واسه بقیه بکنی،
‫خیلی بعیده که بتونی قلب یا ‫رفتارشون رو تغییر بدی.
‫بیشتر تلاش‌هات بی‌نتیجه می‌مونه،
‫چه برسه به اینکه بخوای ‫قدردانی یا تشکری ببینی.
‫دنیا به این راحتی‌ها عوض نمی‌شه.
‫باید اینو یادت باشه.
‫برای یه نویسنده حرفه‌ای، ‫خیلی بدبینی.
‫این باعث نمی‌شه حرفام معتبرتر باشه؟
‫البته قبول دارم که...
‫اینکه بدونی کاری بی‌فایده‌ست و ‫باز انجامش بدی، خیلی ارزشمنده.
‫حداقل نظر من اینه.
‫خب، دیگه وقتشه شام درست کنم.
‫دوباره داری همه‌چیز رو پیچیده می‌کنی.
‫تازه، ممکنه دوباره شغلمون رو عوض کنیم.
‫راست میگی.
‫عجب، زمان چقدر زود می‌گذره.
‫باورم نمی‌شه ده سال گذشته.
‫آره. راستی، آسا...
‫خورشید دراومده.
‫اه... اگه گند بزنم چی؟
‫دوباره شروع کردی؟
‫همه‌چیز به تأیید خودت برمی‌گرده.
‫به خودت بگو که همه‌چیز عالی پیش میره.
‫مغزت هم همون‌طوری برنامه‌ریزی می‌شه.
‫البته، نمی‌تونم بگم که این روش رو ‫پیشنهاد می‌کنم.
‫چرا؟
‫هوم؟
‫توی کار ما، نویسنده‌هایی هستن که ‫خودشون رو توی اینترنت جستجو می‌کنن.
‫صبر کن، تو از کدوم دسته‌ای، ماکیو-چان؟
‫اون یه رازه.
‫ای بابا!
‫به هر حال، گوش کن...
‫نوشتن رمان و داشتن ‫خواننده، یه چیزه.
‫ولی اینکه به خاطر کارت ازت متنفر باشن، ‫یه چیز کاملاً متفاوته.
‫حتی اگه اولش برات کافی باشه که ‫فقط بتونی با نوشتن پول دربیاری،
‫کم‌کم طمع می‌کنی و می‌خوای ‫علاوه بر اون، محبوب هم باشی.
‫شاید مسخره باشه، ولی مدام آسیب دیدن ‫آدم رو از پا درمیاره.
‫پس به جاش، خودت رو تأیید می‌کنی و ‫آگاهانه بی‌حس می‌شی.
‫بی‌حس؟
‫حواست رو کرخت می‌کنی و احساست رو می‌کُشی.
‫بعد از یه مدت، اون‌قدر بی‌حس می‌شی ‫که قلبت هم از کار می‌افته.
‫اون‌وقت دیگه هیچ‌چیز، نه خوب و نه بد، ‫قلبت رو به لرزه درنمیاره.
‫متأسفانه، من اصلاً احساس ناراحتی نمی‌کنم.
‫پس از این نظر... نمی‌خوام ‫این بلا سر تو بیاد.
‫ولی شاید این فقط فرافکنیِ ‫خیالات خودم روی تو باشه.
‫لازم نیست چون بچه‌ای، ‫خیلی پاک و معصوم باشی.
‫می‌تونی ژاپنی حرف بزنی؟
‫یه چیزی رو فهمیدم، ماکیو-چان.
‫تو فقط وقتی با من حرف می‌زنی ‫از کلمات سخت استفاده می‌کنی.
‫با دوستات خیلی راحت‌تر حرف می‌زنی.
‫هوم... قصدم این نیست.
‫ولی شاید واسه اینه که ‫نمی‌خوام اخلاقم روی تو اثر بذاره.
‫نمی‌دونم تا کی می‌تونم این لحظات معمولی ‫بین خودمون رو به یاد بیارم.
‫در واقع، اینم یه جور تحمیل کردن ‫عقاید خودم به توئه.
‫هوم... این‌طور نیست که بخوام ‫ از بالا بهت نگاه کنم.
‫ها؟ متوجه نمی‌شم.
‫یه توضیح بهتر پیدا کن.
‫داری خیلی زبون‌دراز می‌شی.
‫که از نظر من، چیز خوبیه.
‫چی؟ منظورت چیه؟
‫اون موقع اصلاً همچین سوالی ‫ به ذهنم نرسیده بود.
‫هوم... بهش فکر می‌کنم.
‫لطفاً و ممنونم.
‫درست مثل اینکه هر چی برامون ‫ سرو می‌شد رو می‌خوردیم،
‫منم بدون فکر کردن بهش، ‫ از تک‌تک لحظات لذت می‌بردم.
‫نمی‌دونم کِی بود که شروع کردم با ‫ دلتنگی به اون روزها نگاه کنم...
‫من رفتم!
‫اجرای تو...
‫این کنسرتت... موفق باشی.
‫چطور این‌قدر استرس نداشته باشم؟
‫فکر نکن.
‫ها؟
‫مگه همین چند روز پیش بهم نگفتی ‫ بیشتر فکر کنم؟
‫آره. ان‌قدر فکر می‌کنی و فکر می‌کنی، ‫ تا اینکه بالاخره دست از فکر کردن برداری.
‫توصیه‌هات هیچ‌وقت به درد نمی‌خورن.
‫من رفتم!
‫روز خوبی داشته باشی.
‫دفترچه خاطرات با جادوگر
‫استریم دیروز رو دیدی؟
‫آره دیدم. خیلی دیوانه‌وار بود.
‫تست، تست! تست میکروفون، تست میکروفون!
‫اون چیه؟
‫ظاهراً کلوپ موسیقی قراره اجرا کنه.
‫سلام، ما کلوپ موسیقی هستیم!
‫هوم.
‫نفر بعدی کیه؟
‫هنوز متقاعد نشدم.
‫حداقل بهم بگو چرا.
‫اون‌وقت می‌تونم ازت قطع امید کنم.
‫جدی می‌گی؟
‫باید برات توضیح بدم؟
‫امیری! داره شروع می‌شه!
‫می‌بینمت.
‫دارم خیلی استرس می‌گیرم.
‫تو مگه مادرشی؟
‫ناهار رو طبق برنامه زود خوردی؟
‫آره خوردم...
‫ای بابا، استرس داری؟
‫خوبی. دقیقاً همون‌طوری که تمرین کردیم انجامش بده.
‫هر چی بشه، هوات رو دارم.
‫تاکومی، تو توی آزمونت عالی بودی.
‫گفتی آماده‌ای که از اون آدمایی باشی ‫ که تو چشم میان.
‫هدف دیگه‌ای هم داری؟ منظورم برای امروزه‌.
‫هدف...
‫مهم نیست برای بقیه چیکار می‌کنی،
‫خیلی بعیده که بتونی قلب یا ‫ رفتارشون رو تغییر بدی.
‫بیشتر تلاش‌هات بی‌ثمر می‌مونه.
‫می‌خوای هدف من رو بدونی؟
‫اینکه ده تا عضو جدید جذب کنم!
‫به نظر خوب میاد.
‫هی، اونجان!
‫از پسش برمیای، تاکومی.
‫موفق باشی، آسا-چان!
‫رو تو حساب کردیم، رئیس!
‫آره، همه‌چیز ردیفه.
‫دارم فیلم می‌گیرم!
‫خیلی خب، بیاید خیلی ریلکس انجامش بدیم.
‫سنپای، تو از همه باحال‌تری!
‫فکر کن.
‫و فکر کن.
‫و بعد متوقف شو.
‫آسا.
‫هر کسی که می‌خوای باش.
‫خب، فقط کاری رو بکن که دوست داری.
‫اون‌وقت من برات انتخاب می‌کنم.
‫البته تا جایی که منطقی باشه، فکر کنم.
‫باید یاد بگیری چطور ‫خودت انتخاب کنی.
‫مطمئن شو که مادرت دعوات نکنه.
‫مهم اینه که نهایت تلاشت رو کردی.
‫فکر کنم... تو خیلی به چشم اومدی.
‫حیف شد که برنده نشدی.
‫تاکومی، فکر کردی زندگیت تموم شده؟
‫خاله‌م نویسنده‌ست، پدر و مادرم ‫مردن، و من خیلی بدبختم!
‫بهتره همین‌طوری دست و پا بزنم.
‫باید تمام قطعات رو برای نوشتن ‫یه ترانه عمیق داشته باشم، پس چرا...
‫تلاش کردن وقتی می‌دونی ‫بیهوده‌ست، یعنی...
‫پس چرا من هنوز این‌قدر معمولی‌ام؟!
‫پس از این نظر... نمی‌خوام ‫این بلا سر تو بیاد.
‫نه! من می‌خوام همونی باشم که خودم می‌خوام!
‫اوکی-سنپای...
‫هوم؟
‫هدفم اینه که برای دوستم که ‫حالش گرفته‌ست بخونم
‫تا حالش بهتر بشه.
‫عالیه.
‫خیلی خب، پس آماده‌ایم که شروع کنیم؟
‫وقتی از خواب بیدار شدم،
‫خودم رو تنها دیدم، ‫ایستاده روی یه صفحه باز.
‫هر جا رو نگاه می‌کنم، چیزی نمی‌بینم.
‫نه راهی هست و نه خروجی.
‫اون موقع، اصلاً نمی‌دونستم که ‫چه چیزی رو هرگز رها نمی‌کنم.
‫اون موقع بود که اون صدا رو شنیدم...
‫و هیچ تصوری هم نداشتم که ‫اون ناامیدی چه شکلیه.
‫صدای تو که داشت اسمم رو صدا می‌زد.
‫اما با این حال، هرچقدر هم احمقانه باشه...
‫پس راه افتادم، با این ‫کلمات لرزون خودم.
‫فکر کردم شاید، فقط شاید...
‫خیلی خوب می‌خونه!
‫کار کوچیک من بتونه دنیا رو عوض کنه.
‫ما گروه موسیقی هستیم!
‫شاید ریتمش کامل نباشه،
‫که مثلاً، بعد از ده سال، ‫برام کافی باشه که...
‫اما وقتی این آهنگ رو زمزمه می‌کنم، ‫امیدوارم گوش بدی.
‫صدای اوج‌گیرنده دنیایی که ‫داره خودش رو نرم می‌کنه...
‫توی هوا اوج می‌گیره.
‫صبح شده.
‫برات دست تکون می‌دم، که توی آینده ‫ایستادی و داری به من نگاه می‌کنی.
‫و من به سمت تو پارو می‌زنم، به سمت تو.
‫کجا برم؟ هر جا که دلم بخواد...
‫...دنیا رو...
‫...عوض کنم!
‫وای...
‫خیلی باحال بود.
‫باید این رو برای ماکیو-سان بفرستم.
‫خاله‌اش؟
‫آره، آره!
‫هیچ چیزی توی دنیا نیست که ‫کاملاً بی‌ربط به تو باشه.
‫سلام به همگی! ما گروه موسیقی هستیم!
‫منظورش همین بود؟
‫قراره پنج تا آهنگ دیگه هم اجرا کنیم.
‫پس امیدوارم بمونید و گوش بدید!
‫برای آهنگ بعدی آماده‌اید؟
‫مطمئن نیستم.
‫بیا بریم تماشا کنیم.
‫اما حتی اگه ده سال دیگه هم بگذره...
‫امیدوارم تونسته باشم به کسی، هر کسی اینجا، ‫برسم.
‫حتی برای یه لحظه.
‫کاش می‌تونستم دنیا رو عوض کنم...
‫بهشون برس...
‫بهشون برس!
‫اجرای ما تموم شد! ما گروه موسیقی هستیم!
‫بعد از مدرسه و فردا هم دوباره ‫اجرا داریم.
‫خوشحال می‌شیم به تمرین‌هامون هم سر بزنید!
‫تاکومی.
‫این‌طرف.
‫اوه، چییو-چان!
‫خسته نباشی.
‫شاهدت بودم.
‫اون چی بود؟
‫خیلی خفن بود!
‫خیلی طبیعی داره بزرگ می‌شه.
‫هر روز یه نبرده، ‫ولی در عین حال خیلی زودگذر.
‫فکر کن پانزده ساله که داره این کار رو می‌کنه، ‫از وقتی که خیلی کوچیک و آسیب‌پذیر بود...
‫آبجی، این خیلی تحسین‌برانگیزه.
‫باور کنی یا نه، ‫یه اتفاق باعث اتفاق دیگه‌ای شد
‫و حالا یه ساله که دارم با چیزی ‫شبیه به یه سگ زندگی می‌کنم.
‫مدت‌ها بود که به فکر ‫پذیرفتن یه عضو جدید بودم،
‫اما چه خوب چه بد، ‫یه روز این سگ سر راه من سبز شد.
‫همه چیز اون‌قدر جدیده که هم من ‫و هم اون سگ، گیج و سردرگم شدیم.
‫گاهی اوقات، سگ دوستِ سگش رو ‫میاره خونه.
‫به عنوان کسی که هیچ‌وقت گله نداشته، ‫همیشه از این معاشرت‌ها جا می‌خورم.
‫عجیبه که یه موجود دیگه ‫توی قلمروت داشته باشی،
‫مخصوصاً یه موجود در حال رشد که ‫اراده و هوش خودش رو داره.
‫گله‌ها هم پتانسیل امنیت دارن ‫و هم خطر.
‫شاید مثل من، تو هم با هیچ گله‌ای ‫خوب کنار نمیای.
‫یا شاید هم فکر می‌کنی ‫این خیلی شرافتمندانه‌ست که عمرت رو
‫صرف پیدا کردن گله‌ای کنی که بهت بخوره.
‫خواننده خیلی باحال بود. منم می‌خوام بتونم مثل اون بخونم!
‫فرم عضویت باشگاه
‫خواننده خیلی باحال بود. منم می‌خوام بتونم مثل اون بخونم!
‫شاید حس کنی توی هر گله‌ای که باشی، ‫تنهایی.
‫یا شاید هم وقتی هیچ‌کس دورت نیست، ‫بیشتر احساس آرامش کنی.
‫اون سگی که گفتم هنوز توله‌ست، ‫پس کی می‌دونه چی پیش میاد؟
‫اگه بخوام با همون تشبیه پیش برم، ‫سگ شاید دو یا سه سالش باشه.
‫تأثیر گذاشتن روی یه توله به این سن، ‫من رو می‌ترسونه.
‫با این حال، صدا کردن این عضو ‫به اسم «سگ» درست به نظر نمیاد.
‫پس بذار صداش کنیم «آشیتا».
‫مطلب امروزم رو با یه شعر زیبا تموم می‌کنم: ‫«آواز پیپا (آشیتای بهاری)».
‫مجموعه مقاله ‫برگ سرخس ‫ماکیو کودای
‫و برای اینکه شفاف گفته باشم، ‫آشیتا فرزند من نیست.
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫منظورت منم؟
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫وب هوکوتو: مجموعه مقاله ‫«برگ سرخس» اثر ماکیو کودای
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫منظورت منم؟
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫ترجیح می‌دم نوشته‌هام رو نخونی
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫منظورت منم؟
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫وب هوکوتو: مجموعه مقاله ‫«برگ سرخس» اثر ماکیو کودای
ارائه‌ای از رسانه پارسی‌زبان انیمکس
A.H\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫وب هوکوتو: مجموعه مقاله ‫«برگ سرخس» اثر ماکیو کودای
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫ترجیح می‌دم نوشته‌هام رو نخونی
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫چرا؟
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫ترجیح می‌دم نوشته‌هام رو نخونی
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫چرا؟
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫چون معذب می‌شم
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫ترجیح می‌دم نوشته‌هام رو نخونی
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫چرا؟
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫چون معذب می‌شم
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫کی اهمیت می‌ده؟
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫چون معذب می‌شم
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫کی اهمیت می‌ده؟
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫خودتی؟
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫کی اهمیت می‌ده؟
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫خودتی؟
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫می‌تونم بلاکت کنم؟
‫منظورت چیه؟
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫به هر حال، اگه نوشته‌هام رو خوندی، لطفاً بهم نگو
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫به هر حال، اگه نوشته‌هام رو خوندی، لطفاً بهم نگو
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫شام چی داریم؟
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫به هر حال، اگه نوشته‌هام رو خوندی، لطفاً بهم نگو
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫شام چی داریم؟
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫از نونوایی یه چیزی می‌گیرم ‫با یکم سوسیس
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫آهان، یه سوپ گوجه هم درست می‌کنم
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫شام چی داریم؟
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫از نونوایی یه چیزی می‌گیرم ‫با یکم سوسیس
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫چیزی لازم داری؟
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫از نونوایی یه چیزی می‌گیرم ‫با یکم سوسیس
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫آهان، یه سوپ گوجه هم درست می‌کنم
‫تولدت مبارک.
‫تولدتون مبارک مامان و بابای عزیز.
‫هاجیمه و مینووری
‫تولدت مبارک.
‫اون واسه چی بود؟
‫فقط داشتم از نیم‌رخ یه زیبا عکس می‌گرفتم.
‫احمق.
‫شب بخیر.
‫شب بخیر. فردا می‌بینمت.
‫فردا می‌بینمت.
‫آهان راستی...
‫یادته توی راهروی مدرسه ‫آواز خوندی؟
‫ده سال پیش بود؟
‫نه، یادم ننداز. خیلی خجالت‌آوره.
‫باورم نمی‌شه یادت مونده.
‫خب آره، خیلی خفن بود.
‫آیاکا و بقیه هم حسابی محو صدات شده بودن.
‫هنوزم فیلمش رو دارم.
‫چی؟!
‫وای نه!
‫مگه همین باعث نشد ‫کلی عضو جدید بگیری؟
‫آره. ماکیو-چان هم ‫از خوندنم تعریف کرد.
‫اوه، ماکیو-سان چطوره؟
‫فکر کنم خوبه.
‫ای بابا، دلم واسه اون موقع‌ها تنگ شد.
‫هی، نظرت چیه بریم بهش سر بزنیم؟
‫ببینیم حالش چطوره.
‫جدی؟
‫یعنی همین الان؟
‫بی‌خیال، دلم می‌خواد ببینمش. ‫بهش زنگ بزن!
‫نمی‌دونم جواب می‌ده یا نه.
‫شاید دوباره بخاطر ددلاین‌ها ‫شبیه زامبی شده باشه.
‫مثل همیشه.
‫هی، باید تو راه براش ‫کمی آبجو بخریم.
‫حتماً.
‫هی، ماکیو-چان؟
‫داشتم فکر می‌کردم که...
‫چی؟ من که هنوز چیزی نگفتم.
‫مگه من چیزی گفتم؟
‫سلام، ماکیو-سان!
‫داریم می‌آییم اونجا!
‫هی، صبر کن! بی‌خیال!
‫یه کم دیگه می‌بینیمت!