رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند
A.H\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫خداحافظ.
‫عجیبه که...
‫چقدر بابتش ناراحت نیستم.
‫دفتر خاطرات سه‌ساله
‫«آسا»
‫«این دفتر رو می‌نویسم تا وقتی بیست سالت شد ‫بهت بدم.»
‫«اسمت رو با کلی دقت و ‫وسواس انتخاب کردیم.»
‫اسمت نماد زیباییِ تمام چیزهای تازه‌ایه ‫که با هر روز جدید از راه می‌رسن.
‫آبجی...
‫کی و چرا از من متنفر شدی؟
‫وسایل شخصی آسا
‫تازه، اگه ازت متنفر نبودم،
‫وسایل شخصی آسا
‫اصلاً نویسنده می‌شدم؟
‫دفترچه خاطرات جادوگر
‫قسمت ۶: همپوشانی
‫صبح بخیر. البته، دیگه ظهر شده.
‫امروز مدرسه نمی‌ری؟
‫ها؟
‫مدرسه دیگه.
‫امروز که تعطیلات تابستونه شروع شده!
‫می‌خوای جایی بریم؟
‫اوه، نه. باید کار کنم...
‫ماکیو-چان، کِی‌ها مرخصی داری؟
‫مرخصی؟ راستش اصلاً ندارم.
‫ای بابا.
‫البته تو همش خونه‌ای، ‫پس انگار هر روز تعطیلی.
‫چیزایی که به نظر آشغال می‌اومد رو ‫از مدارک مهم جدا کردم.
‫باشه. کجا داری می‌ری؟
‫تمرین گروه موسیقی.
‫یکی از سال‌بالایی‌ها همش ‫بخاطر تازه‌کار بودنم اذیتم می‌کنه.
‫اون دیگه چیه؟
‫«خوبه، تازه‌وارد اومد.»
‫این رو می‌گن؟
‫آره.
‫خب، تو که یادگیری رو شروع کردی.
‫آره، خوبه! دفعه بعد حتماً بهش می‌گم.
‫«من که یادگیری رو شروع کردم!»
‫به هر حال، من رفتم!
‫باشه.
‫درسته... اون تا سپتامبر ‫هر روز خونه‌ست.
‫بس کن. این فکر خودت بود.
‫ناهار...
‫من اومدم.
‫این دیگه چیه؟!
‫خوش اومدی.
‫ولش کن اینو!
‫قبل از اینکه برم، اتاق عادی بود!
‫ها؟
‫آه، آره...
‫امم، نیم ساعت دیگه جمع‌وجورش می‌کنم.
‫بی‌خیال، همین الان انجامش بده!
‫اوه...
‫الان وقت مناسبی نیست.
‫می‌دونی، یه مدته که ‫دائم برام سواله.
‫چطور اصلاً به این روز می‌افته؟
‫و تو همیشه چیزایی که ‫بهت می‌گم رو یادت می‌ره!
‫چرا این‌طوریه؟ چرا نمی‌تونی ‫یه کار به این سادگی رو انجام بدی؟
‫چرا نمی‌تونم یه کار به این سادگی رو انجام بدم؟
‫اشکالی نداره. این‌قدر خودت رو سرزنش نکن.
‫نگران نباش. ‫خیلی از نویسنده‌ها مثل تو هستن.
‫هرچند این موضوع می‌تونه باعث ‫دردسر مالیاتی برات بشه.
‫آره، دقیقاً شبیه منه.
‫صبر کن، منظورت اینه که اجباری بود؟
‫ببخشید، امم... من خیلی سر از ‫این سیستم درنمیارم...
‫ماکیو؟ ماکیو!
‫ها؟
‫اصلاً داشتی به حرفام گوش می‌دادی؟
‫اوه... راستش نه زیاد.
‫لعنتی.
‫تقصیر منه.
‫ماکیو، تکالیفت رو انجام دادی؟
‫ماکیو-سان؟
‫ماکیو.
‫ماکیو!
‫صـ... صـ... صبر کن...
‫یه دقیقه بهم وقت بده...
‫لازمه این‌قدر عصبانی بشی؟
‫من فقط دارم حقیقت رو می‌گم.
‫اینکه چی عصبانیم می‌کنه به خودم مربوطه!
‫تو حق نداری برام تصمیم بگیری!
‫چیزی که برای تو «بدیهی» هست، ‫برای من به این راحتی نیست.
‫ذهنم همیشه درگیره.
‫خیلی زود همه‌چیز از یادم می‌ره.
‫دروغگوی افتضاحی‌ام.
‫و تنهایی رو بیشتر ترجیح می‌دم.
‫به هر دلیلی، من این‌طوری به دنیا اومدم.
‫درست مثل تو که طوری به دنیا اومدی ‫که از تنهایی متنفری.
‫این چیزی نیست که انتخابش کنی ‫یا بخوای بقیه رو به‌خاطرش سرزنش کنی.
‫درست همون‌طور که نمی‌تونی حس خفگی من رو ‫درک کنی،
‫من هم نمی‌تونم تنهایی تو رو درک کنم.
‫بله؟
‫اوه، ببخشید. ‫امروز با آسا قرار دارم.
‫امروز شنبه‌ست؟
‫آره.
‫هی، امیری می‌تونه شنبه بیاد اینجا؟
‫هوم...
‫شنبه شد؟
‫بیا تو.
‫چه بوی خوبی میاد.
‫اوه، کلافه بودم، ‫واسه همین دارم کیک می‌پزم.
‫کلافه بودی؟
‫صبر کن، آسا کجاست؟
‫گفت رفته فروشگاه.
‫متوجه نشدی؟
‫شاید گفته باشه، ‫ولی نمی‌تونم با اطمینان بگم.
‫این چای معمولیه. این‌ها هم ‫چند مدل چای طعم‌داره.
‫چای سیاه، چای سبز، چای برنج هم دارم... ‫اوه، این تاریخش گذشته.
‫اوه، شیر هم هست. هر چی دوست داری بردار.
‫نخوردن هم یه گزینه‌ست.
‫یعنی اجازه دارم انتخاب کنم؟
‫آره.
‫اون دختر چرا این‌قدر طولش داد؟
‫اون یکی رو می‌خوای؟ باشه، همون رو بردار.
‫ام... چرا ازدواج نکردی؟
‫ها؟
‫نکردی، مگه نه؟
‫خ-خب، نه.
‫چطور مگه؟
‫راستش...
‫مامان بابام هی می‌گن ‫بالاخره ازدواج می‌کنی، ولی...
‫این رو نمی‌گم ‫چون خودم تنهام،
‫ولی فکر نمی‌کنم ازدواج کردن «عادی» ‫یا مجرد موندن «عجیب» باشه.
‫طبیعتاً، همین موضوع در مورد ‫نخواستن ازدواج هم صدق می‌کنه.
‫نمی‌گم نمی‌خوام، فقط...
‫خیلی خب، پس کسی که دوستش داری چی؟
‫کسی رو با این مشخصات داری؟
‫مطمئن نیستم.
‫اوه؟
‫یعنی، یه نفر هست که ‫به چشم دوست بهش نگاه می‌کنم...
‫همین که دوست باشیم برام کافیه.
‫اگه دوست‌دخترت بودن باعث بشه ازم متنفر بشی،
‫ترجیح می‌دم همون دوست بمونیم.
‫خواهش می‌کنم، از خودت دورم نکن...
‫برگشتم! ببخشید بابت معطلی، امیری!
‫آسا!
‫می‌دونی چی شده؟ من و ماکیو-سان ‫داشتیم درباره عشق حرف می‌زدیم.
‫چی؟ عمراً! منظورت کاساماچی‌کونه؟
‫چی؟! کاساماچی‌کون دیگه کیه؟
‫تو بهش این‌طوری می‌گی؟
‫یه مسئله شخصیه، پس بهت نمی‌گم.
‫ولی به امیری گفتی!
‫اوه، کیک آماده شد.
‫من کیک می‌خوام.
‫اول باید خنک بشه.
‫وقتی به اندازه‌ای خنک شد که بشه بهش دست زد، ‫می‌تونی از قالب درش بیاری.
‫اگه کامل خنک بشه خوشمزه‌تر می‌شه.
‫باشه!
‫ولی بوش خیلی خوبه.
‫نمی‌دونم می‌تونم صبر کنم یا نه.
‫منم همین‌طور!
‫ببخشید که دیر کردم.
‫یه کم لوسه، ‫ولی قول می‌دم آدم خوبیه.
‫این حرفا برای چیه؟ یه کم بهم سخت نگیر.
‫آبجو خوبه؟
‫آره.
‫چند تا چیز دیگه هم برامون سفارش می‌دم.
‫از آشنایی باهات خوشبختم. من کاساماچی هستم.
‫من کودای هستم.
‫سلام...
‫کاساماچی
‫ممنون بابت امروز. و غذا.
‫خواهش می‌کنم. از تنهایی غذا خوردن بهتر بود. ‫بیا بازم بریم.
‫حتماً، یه وقتی بهت خبر می‌دم.
‫هی. حس بدی دارم که همش میای اینجا و غذا میاری، ‫چطوره برای تنوع بریم بیرون؟ حالا که آسا هم جا افتاده.
‫صبر کن. این حس از کجا اومد؟
‫ام، ت-تو خوبی؟
‫خوبم. بابتش عذر می‌خوام.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫اوه، درسته. چیز فوری‌ای نیست،
‫ولی ایده‌ای داشتم که می‌خواستم باهات در میون بذارم.
‫هی، فکر کنم دیگه خنک شده!
‫بزن بریم بخوریم!
‫چقدر می‌خوای؟
‫بذار ببینم... نمی‌دونم.
‫یه سرزمین غریب، گفتی؟
‫آره. ببخشید، بقیه‌اش باشه برای یه وقت دیگه.
‫اوه، حتماً. ‫بابت مزاحمت سر کار عذر می‌خوام.
‫به‌زودی دوباره باهات تماس می‌گیرم.
‫باشه. ممنونم.
‫فکر کنم بهش گفته بودم ‫ترجیح می‌دم ایمیل بزنه...
‫ممنون بابت امروز. و غذا.
‫خواهش می‌کنم. از تنهایی غذا خوردن بهتر بود. ‫بیا بازم تکرارش کنیم.
‫حتماً، یه وقتی بهت خبر می‌دم.
‫هی، حس بدی دارم که همش میای اینجا و غذا میاری. ‫چطوره بریم بیرون یه چیزی بخوریم؟ ‫حالا که آسا هم جا افتاده.
‫کاساماچی
‫امروز
‫حتماً، یه وقتی بهت خبر می‌دم.
‫هی، حس بدی دارم که همش میای اینجا و غذا میاری. ‫چطوره بریم بیرون یه چیزی بخوریم؟ ‫حالا که آسا هم جا افتاده.
‫وای نه! نکنه گند زدم؟
‫اصلاً، امکان نداره، نه...
‫هی، حس بدی دارم که همش میای اینجا و غذا میاری. ‫چطوره بریم بیرون یه چیزی بخوریم؟ ‫حالا که آسا هم جا افتاده.
‫پایه‌ام. بریم یه غذای چینی چرب و چیلی بزنیم!
‫خوبی؟ صدای بلندی از اون تو شنیدم.
‫خوبم. اون وکیله، ‫تونو-سان رو یادت میاد؟
‫می‌گه می‌خواد یه وقتی ببینتت. ‫باید باهات تماس بگیره.
‫باشه.
‫گلدوزی؟
‫آره. عضو انجمن صنایع‌دستی شدم.
‫جدی؟ به نظر سرگرم‌کننده میاد.
‫هست.
‫راستش، بیشتر... آرامش‌بخشه.
‫وقتی انجامش می‌دم کاملاً غرقش می‌شم.
‫انگار بقیه چیزها رو فراموش می‌کنم.
‫به نظر اعتیادآور میاد.
‫کاملاً همینه. زمان واقعاً زود می‌گذره.
‫اوه، انقدر دیر شده؟
‫دوستی که بهت پناه می‌ده...
‫همینو می‌گم دیگه! زمان زود می‌گذره.
‫کاملاً حق با توئه.
‫مطمئن نیستم خوشت بیاد.
‫شاید کاملاً اشتباه کنم، ‫ولی این رو بگیر.
‫فیلم؟
‫مهم نیست عاشق کی می‌شی، ‫یا اصلاً نشی...
‫داستانش درباره اینه که ‫هیچ ایرادی تو این موضوع نیست.
‫شاید بتونی توش پناهی پیدا کنی.
‫پناه پیدا کنم؟
‫بازم شروع کردی با اون ‫حرف‌های سنگینت.
‫تو هم یه چیزی بهم پیشنهاد بده!
‫هوم... مکس دیوانه: جاده خشم.
‫اون دیگه چیه؟ ترسناک به نظر میاد.
‫دفتر خاطرات جادوگر
‫راستی، چطوری مشکل ‫ظرف غذا رو حل کردی؟
‫یه برنامه چرخشی سه وعده‌ای داریم.
‫یه جور کینپیرای سرخ‌کردنی، ‫یه جور سرخ‌کردنی شیرین و شور،
‫بعدش هم یه جور گوشت کبابی.
‫هی، بد نیست.
‫و حالا که تعطیلات تابستونه، ‫دیگه لازم نیست آشپزی کنی.
‫بین درست کردن ظرف غذا ‫و اینکه هر روز خونه‌ست...
‫راستش نمی‌دونم ‫کدومش خسته‌کننده‌تره.
‫تو واقعاً عاشق تنهایی‌ت هستی.
‫شک نکن. که چی؟
‫بفرما.
‫مرغ سرخ‌کرده با سبزیجات ‫و سالاد پیازچه.
‫عالی به نظر میاد!
‫معلومه که هست.
‫ممنون.
‫باید با این یه کم آبجو بزنم.
‫تنده! ولی خوشمزه‌ست. وای.
‫خیلی می‌چسبه که از الان ‫شروع کنیم به نوشیدن.
‫آره.
‫امروز هم کار رو زود ول کردی؟
‫راستش، یه جورایی اخیراً ‫گیر کردم تو یه روال تکراری...
‫کاساماچی-کون، هنوز وزنه می‌زنی؟
‫وزنه؟
‫داشتی تمرین می‌کردی، مگه نه؟
‫منظورم اینه که، نمی‌شه اسمشو گذاشت تمرین.
‫فقط از ورزش کردن خوشم میاد. همین.
‫راستی، اینو داشته باش...
‫صبر کن ببینم. این دیگه چیه...
‫داشتم می‌گفتم، من میرم باشگاه چون ‫از ورزش کردن خوشم میاد، درسته؟
‫و برای ناهار هم هر چی ‫دلم بخواد درست می‌کنم.
‫اون همیشه اینقدر... جذاب بوده؟
‫بعد یکی میاد میگه: «کاساماچی-سان، ‫چقدر به خودت می‌رسی!»
‫این تیکه انداختن محسوب می‌شه، نه؟
‫به خودت می‌رسی؟
‫خیلی خب، اینم از گیوزاهات.
‫تو همیشه هدف اینجور ‫حرف‌های کنایه‌آمیز بودی.
‫منظورم اینه که، فکر کنم فقط اذیت کردنه.
‫آره، همون بحث «لوس بودن».
‫چون قیافه‌ت جوریه که انگار ‫تحملش رو داری. واسه همینه.
‫یه کم لوسه، ولی قول میدم ‫آدم خوبیه.
‫خب، وقتی همه با انگشت نشونت میدن، ‫نمی‌تونی حس نکنی که دارن تیکه میندازن.
‫چه دورانی بود.
‫ولی ممنونم که تو هم ‫اذیتم نکردی و بهم تیکه ننداختی.
‫من نکردم؟
‫منطقیه. من از مردهای لوس خوشم میاد.
‫چی؟
‫اوه، ام... تو هیچ‌وقت بهم نگفته بودی.
‫کسی رو با این مشخصات داری؟
‫به خودت بیا!
‫حالا که حرف از مردهای لوس شد...
‫اون وکیل جوون چطوره؟
‫ها؟
‫اونم به نظر خیلی لوس میومد.
‫فقط می‌خواستم ببینم می‌تونم ‫تنهایی با آسا-سان صحبت کنم.
‫ولی می‌خواستم مطمئن بشم که ‫از حد و مرزم فراتر نمی‌رم.
‫اون یه آدمِ بیش از حد مشتاقه.
‫بیش از حد مشتاق؟ لقب تندی بود.
‫ام، من اجازه گرفتم که ‫چند تا از رمان‌هاتون رو بخونم.
‫ظاهراً اون اصلاً اهل ‫خوندن داستان نیست.
‫واقعاً؟
‫اوه، خیلی ممنونم...
‫راستش رو بخواید، من رمان نمی‌خونم، ‫واسه همین نتونستم درکشون کنم.
‫مخاطب‌های اصلی شما ‫دانش‌آموزهای راهنمایی هستن؟
‫ت-تو گفتی رمان نمی‌خونی؟
‫درسته. اصلاً.
‫اصلاً؟
‫فیلم یا مانگا هم همین‌طور.
‫هر چیزی تو این مایه‌ها.
‫فهمیدم. پس تو زندگیت ‫نیازی به داستان‌سرایی نداری.
‫متاسفم.
‫نه، اشکالی نداره. بعضی‌ها نیازی بهش ندارن.
‫چی لازم دارم؟ داستان‌سرایی؟
‫به چه دردی می‌خوره؟
‫برای من، داستان‌ها مثل دوست‌هایی بودن ‫که بهم پناه می‌دادن.
‫مخصوصاً وقتی بچه بودم.
‫پناه...؟
‫انگار کسی من رو به یه ‫سرزمین غریب می‌برد.
‫یه سرزمین غریب، گفتی؟
‫آره.
‫ببخشید، بقیش باشه برای یه وقت دیگه.
‫پس حدس می‌زنم اون تیپ تو نیست؟
‫ها؟
‫آره، فکر کنم نه.
‫هی، می‌تونم این رو با پیازچه ‫و موچی سفارش بدم؟
‫کدوم رو؟
‫اوه، به نظر خوب میاد.
‫این یکی چی؟ اون بوک‌چوی؟
‫آروم باش.
‫این درست نیست...
‫منظورم اینه که، اون... اون...
‫باهاش خوب رفتار کن.
‫اون دوستته.
‫ولی منم می‌خوام!
‫برو پی کارت، لعنتی!
‫اصلاً من بودم که قلبش رو شکستم ‫و بهش آسیب زدم.
‫می‌شه دو تا آبجوی دیگه بیارید؟
‫همین‌طور اون خوراک پیازچه و موچی ‫و بوک‌چوی رو.
‫من اصلاً نمی‌تونم...
‫تو نمی‌فهمی، کاساماچی-کون!
‫می‌تونم آخرین گیوزا رو بردارم؟
‫اوه، حتماً.
‫من حق ندارم عاشقش بشم...
‫دیگه نه.
‫می‌خوای یه دوری تو پارک بزنیم ‫و این غذا رو هضم کنیم؟
‫حتماً خیلی به فکر ‫سلامتی خودتی.
‫داری سعی می‌کنی اشکم رو دربیاری؟
‫تو چی؟ ورزش می‌کنی؟
‫نه خیلی. راستش، اصلاً.
‫پس مجبورم هر از گاهی بکشمت بیرون ‫که با هم پیاده‌روی کنیم.
‫الان که فکر می‌کنم، قبلاً ‫خیلی رو فرم‌تر بودم.
‫بهت گفتم که.
‫وقتی تنهایی پیاده‌روی می‌کنم، ‫ذهنم شروع به پرسه زدن می‌کنه.
‫خوبه که با یکی راه بری ‫و واسه تنوع حرف بزنی.
‫فقط واسه تنوع، آره؟
‫آره. تو من رو خیلی خوب می‌شناسی.
‫خب، خیلی طول کشید تا به اینجا برسم.
‫باید یه قهوه بیرون‌بر می‌گرفتم.
‫حیف که اینجا ‫قهوه‌فروشی نیست.
‫ب-ببخشید. نمی‌خواستی؟
‫ن-نه، موضوع این نیست.
‫راستش، خیلی دلم می‌خواد.
‫چی؟ و-و-واقعاً؟
‫ام، ممنونم، فکر کنم؟
‫اه! خیلی گیج شدم!
‫خب، چی شده؟
‫گیجِ چی شدی؟
‫تو برام آدم مهمی هستی.
‫و در عین حال دوستمی.
‫حس می‌کنم دارم این رابطه رو خراب می‌کنم.
‫می‌بینم که دوباره داری زیادی فکر می‌کنی.
‫اگه همه‌چیز رو خوب سبک‌سنگین نکنم، ‫پشیمون می‌شم.
‫خب، لازم نیست این کارو بکنی.
‫می‌تونیم دوست بمونیم. ‫من تو کارت دخالت نمی‌کنم.
‫اگه همدیگه رو می‌خوایم، خب باشه.
‫و موقع نیاز، ‫به هم تکیه می‌کنیم.
‫نظرت چیه؟
‫این برای تو خیلی ناعادلانه نیست؟
‫نه، نیست. در واقع، ‫برای تو ناعادلانه‌تره.
‫می‌خوام یه جوری به من نیاز داشته باشی.
‫البته نه اینکه بخوام ناراحت باشی.
ارائه‌ای از رسانه پارسی‌زبان انیمکس
A.H\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫چرا نمی‌تونم یه کار به این سادگی انجام بدم؟
‫من لیاقت کمک هیچ‌کس رو ندارم.
‫همش دارم به این فکر می‌کنم.
‫چرا یه چیز به این غم‌انگیزی می‌گی؟
‫ببخشید، ببخشید، ببخشید!
‫لعنتی، باز هم دارم ‫همون اشتباه قبلی رو می‌کنم.
‫خیلی سخته...
‫واقعاً که هست.
‫اینکه با کسی درست رفتار کنی...
‫یه کار ساده و در عین حال دشواره.
‫می‌دونی، تو همیشه بوی خوبی می‌دی.
‫از همون وقتی که برای اولین بار دیدمت.
‫بقیه مردا این‌طوری بو نمی‌دن.
‫مگه نه؟
‫نمی‌دن.