رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند
A.H\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫گرگ با خشونت مزاحم‌ها رو دور می‌کنه.
‫ها؟
‫آسا!
‫تو رفتی سراغ... مال من...
‫بی‌خیال. محاله.
‫ببخشید، ولش کن.
‫قسم می‌خورم همین‌جا بود...
‫می‌دونی، خواهرم هم یه دفتر خاطرات داشت.
‫دفتر خاطرات؟
‫کار بدی بود، ولی یه نگاهی بهش انداختم ‫که ببینم باید نگهش دارم یا نه.
‫معلوم شد برای آسا بوده.
‫دفتر خاطرات سه‌ساله
‫نوشته بود که می‌خواد وقتی آسا بیست ساله شد، ‫بهش بده.
‫در نهایت، خواهرم می‌تونست ‫تصمیم بگیره که به آسا نده
‫اگه پنج سال دیگه عمر می‌کرد.
‫آسا الان دلتنگ مادرشه.
‫یه جورایی، مادرش هنوز ‫توی اون دفتر زنده است.
‫شاید آسا بخواد الان بخونتش.
‫شاید بهتر باشه تصمیمش ‫با خودش باشه.
‫پس مسئله زمان‌بندی‌شه. ‫خیلی سخته.
یعنی چی؟
‫خودت بودی که خودت رو به کشتن دادی.
‫حالا هم این دفتر خاطرات؟
‫مامان و ماکیو-چان هر دو ازم مخفیش کردن.
‫عصبیم میکنه
‫وسایل شخصی آسا
‫عصبیم میکنه!
‫آسا...
‫اسمت با دقت خیلی زیادی ‫انتخاب شده.
‫این اسم، زیبایی تمام چیزهای تازه‌ای رو ‫که هر روز میاد، در خودش داره.
‫با تمام قلبم آرزو می‌کنم که ‫همه اطرافیانت دوستت داشته باشن.
‫و هر کاری از دستم بربیاد می‌کنم ‫تا این به حقیقت بپیونده.
‫الان، هیچ ایده‌ای ندارم که قراره چی بشی ‫یا چه تصمیم‌هایی می‌گیری.
‫و ممکنه تا سال‌های سال هم ‫نفهمم.
‫اما تا وقتی بتونی خودت رو دوست داشته باشی،
‫فکر می‌کنم همین کافیه.
‫انگار داشتم به یه گودال بزرگ و تاریک نگاه می‌کردم.
‫ته اون گودال، یه ترس هیولایی خوابیده بود.
‫این فکر که شاید...
‫مامان هیچ‌وقت واقعاً دوستم نداشته.
‫آسا، من به عنوان مادرت...
‫خیلی دوستت دارم.
‫تو که نمی‌دونی!
‫ممکنه دروغ باشه.
‫کی می‌دونه؟
‫هر چیزی می‌تونسته نوشته باشه...
‫من از کجا بدونم؟
‫من از کجا بدونم؟!
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫وقت تنگه، پس می‌رم تو اتاقم و حبس ‫میشم بدون من غذا بخور. ببخشید. ‫توی یخچال غذا هست.
m -100 -100 b -45 -155 45 -155 100 -100 b 155 -45 155 45 100 100 b 46 155 -45 155 -100 100 b -155 45 -155 -45 -100 -100
‫ام
‫من اومدم.
‫دفترچه خاطرات جادوگر
‫قسمت 8: سرگردانی
‫دوستش داری؟
‫واو!
‫تولدت مبارک، آسا.
‫ممنون!
خوب ازش مراقبت کن
باشه
‫داری می‌ری بیرون؟
‫آسا، نگفتی داری می‌ری.
به سلامت
‫من رفتم.
چی شده؟
‫آه آره! می‌خواستم بهت بگم که...
‫نارا-سان.
‫یه لحظه وقت داری؟
‫اومدم.
‫غایبه، ولی نمی‌تونم ‫باهاش تماس بگیرم.
‫صبر کن، منظورت اینه که سرماخوردگی نیست؟
‫چی؟!
‫سلام، ماکیو-سان.
‫آسا از دیروز غایبه.
‫بهم گفت سرما خورده، ‫اما کسی برای اطلاعش به مدرسه زنگ نزد.
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫سلام، ماکیو-سان.
‫آسا از دیروز غایبه. بهم گفت سرما خورده، ‫اما کسی برای اطلاعش به مدرسه زنگ نزد.
‫معلمش نگران شده که نکنه اتفاقی افتاده.
‫می‌تونه تلفنی باهات حرف بزنه؟
‫معلمش نگران شده که ‫نکنه اتفاقی افتاده.
‫می‌تونه تلفنی باهات حرف بزنه؟
‫آسا...
‫اتاق کنفرانس
‫الو؟ امیری-سان؟
‫ممنون که با من تماس گرفتید.
‫من معلم راهنماش، اوگاکی هستم.
‫اوه، من خاله آسا، کودای هستم.
‫ببخشید که تماس‌هاتون رو جواب ندادم.
‫خواهش می‌کنم. آسا-سان حالش خوبه؟
‫خب، مسئله همینه که...
‫اون هم دیروز و هم ‫امروز مثل همیشه رفت،
‫واسه همین فکر کردم رفته مدرسه.
‫متوجه شدم. منطقیه.
‫اون موقع برگشتن هم مثل همیشه بود؟
‫بله، دیروز که بود.
‫عصر، سر همون ساعت همیشگی.
‫باید چیکار کنم...؟
‫اشکالی نداره.
‫یه فکری براش می‌کنیم.
‫ام... هم من و هم آسا ترسو هستیم،
‫واسه همین هیچ‌وقت از مدرسه فرار نکردیم ‫یا همچین کارهایی انجام ندادیم.
‫پس فکر کنم حتماً دلیلی داره.
‫بعید می‌دونم کار خطرناکی کرده باشه.
‫هرچند یه ذره ناراحتم که ‫به منم دروغ گفته...
‫درست می‌گید. ممنونم.
‫هی، امیری-سان؟
‫بله؟
‫می‌تونی چند جا که ممکنه آسا بره رو بگی؟
‫می‌رم دنبالش.
‫کودای-سان، اگه اون مثل همیشه برمی‌گرده خونه، ‫می‌تونی اون موقع باهاش حرف بزنی.
‫نه، نگرانشم.
‫نمی‌تونم همین‌طوری بشینم و صبر کنم.
‫اوه، انگار کلاس داره شروع می‌شه.
‫ببخشید. می‌شه بعداً بهم پیام بدید؟
‫سنسی، بابت دردسر عذر می‌خوام.
‫اصلاً جای عذرخواهی نیست.
‫ما به‌زودی جلسه داریم، ‫پس اون موقع حرف می‌زنیم.
‫بله، حتماً. با اجازه.
‫امیدوارم ماکیو-سان حالش خوب باشه...
‫نارا-سان، تو و تاکومی-سان ‫دوستای دوران کودکی هستید، درسته؟
‫اوه، آره.
‫اتفاقاً می‌دونی که ‫پدر و مادر مرحومش چطور آدمایی بودن؟
‫خب، اممم...
‫مامانش خیلی منظم و مرتب بود.
‫و باباش هم به‌ندرت حرف می‌زد.
‫ولی خیلی مطمئن نیستم.
‫تازگیا فهمیدم که اصلاً نمی‌دونم ‫آدما واقعاً چجورین.
‫چه دیدگاه پخته‌ای داری.
‫و-واقعاً؟
‫بابت اینکه برای این کار صدات کردم ببخشید.
‫خب، موضوع مهمیه.
‫تازه، راحت‌تر از اون چیزی بود که ‫فکر می‌کردی، نه؟
‫کمک خواستن از بقیه.
‫فقط کافیه دستت رو دراز کنی ‫و به زبون بیاریش.
‫راستش، خیلی برام سخت بود.
‫کودای-سان!
‫ببخشید که منتظرت گذاشتم.
‫تونو-سنسی! ممنونم که اومدید.
‫جایی مد نظرت هست؟
‫از دوستش پرسیدم، برای همین فکر کردم ‫اول برم اونجاها رو چک کنم.
‫عذر می‌خوام که بابت این موضوع ‫انقدر دردسر درست کردم.
‫خب... به نظر من بهتره که ‫این موضوع رو جدی بگیریم.
‫آسا-سان داره با این واقعیت روبه‌رو می‌شه که ‫بزرگ‌ترین حامیانش رو از دست داده.
‫اینکه بچه‌ها بزرگ‌ترهای اطرافشون رو ‫امتحان کنن، چیز عجیبی نیست.
‫برای همین فکر می‌کنم خوبه که بهش نشون بدیم ‫این همه آدم نگرانش هستن.
‫حتی اگه پدر و مادرش نباشیم.
‫بله، حق با شماست...
‫حسابی می‌خوام دعواش کنم.
‫وقتی عصبانی می‌شی خیلی ترسناک می‌شی.
‫یه کم باهاش راه بیا.
‫همه غیر از من، یه چیزی دارن.
‫این کجاش عادلانه است؟
‫امیری فقط همین امسال پنج سانت قد کشید.
‫چییو-چان هم خیلی خوشگل و باهوشه.
‫و خانواده آسوکا-چان هم خیلی پولدارن.
‫فقط منم که هیچی ندارم.
‫عادلانه نیست.
عصبیم میکنه
‫عادلانه نیست.
عصبیم میکنه
‫عادلانه نیست.
‫همش تقصیر مامانه.
‫همه اینا...
‫تقصیر توئه که رفتی و مردی.
‫شاید داره آماده می‌شه که قبولش کنه.
‫منظورم آساست. اینکه پدر و مادرش رفتن.
‫آره، شاید.
‫خیلی می‌خوابه.
‫شاید این روش اون برای التیام زخم‌هاشه.
‫تا بتونه اتفاقی که افتاده رو هضم کنه.
‫شاید هنوز نمی‌دونه چطور ‫با این قضیه کنار بیاد.
‫من ذاتاً آدم سردی هستم.
‫وقتی پدرم مرد، ‫اصلاً سوگواری نکردم.
‫تا همین امروز هم هیچ غمی حس نکردم.
‫اما این‌طور نبود که ازش متنفر باشم.
‫شاید یه ذره ناراحت‌کننده باشه، ولی همین.
‫برای همین نمی‌تونم کلمات مناسبی ‫برای گفتن به آسا پیدا کنم.
‫تو؟ سرد؟
‫بی‌خیال بابا.
‫به نظرم تو خیلی پرشوری.
‫مثلاً همین که زود جوش میاری.
‫این‌طوری نیست که—
‫فکر کنم نزدیکیم.
‫درسته. بیا همین‌جا پارک کنیم.
‫اون مغازه چای حبابی ته خیابون؟
‫آره. ظاهراً قبلاً هم ‫اینجا پلاس بودن.
‫هوم.
‫ام... یه بچه واسه چای حبابی ‫مدرسه رو می‌پیچونه؟
‫اصلاً نمی‌دونم واسه چی ‫ممکنه مدرسه رو بپیچونن.
‫منم همین‌طور.
‫صبر کن.
‫یعنی هیچ‌کدومتون تا حالا ‫مدرسه رو نپیچوندین؟
‫نه.
‫اصلاً.
‫من همیشه برای کلاس‌های تقویتی زودتر ‫می‌رفتم مدرسه، پس...
‫عجب.
‫راستش، من یه بار این کار رو کردم.
‫سال اول دبیرستان بودم.
‫دوستم دعوتم کرد بریم رامن بخوریم.
‫دیدی؟ تو هم انجامش دادی.
‫خوش گذشت. البته که مچمون رو گرفتن.
‫معلم‌مون حتی دعوامون هم نکرد.
‫اما وقتی رسیدم خونه، بابام ‫با تاسف زبونش رو به سقف دهنش زد.
‫ب-بابا، متاسفم...
‫ای بابا...
‫رنگم مثل گچ سفید شد.
‫اون اولین و آخرین بارم بود.
‫خب، من می‌خوام به رفتار پدرت ‫اعتراض کنم!
‫چی؟
‫باید باهات حرف می‌زد، ‫نه اینکه اون‌طوری رفتار کنه.
‫این حرفت درست نیست.
‫یه برخورد ساده می‌تونه اعتماد به نفس ‫یه بچه رو نابود کنه.
‫مخصوصاً وقتی که طرف ‫ابراز پشیمونی کرده—
‫اوه، ببخشید. قصد بی‌احترامی ‫به خانواده‌ت رو نداشتم.
‫نه بابا. راستش دلم می‌خواد بیشتر ‫از بابام بد بگی. جدی می‌گم.
‫کم پیش میاد آدم بشنوه که—
‫اونجاست.
‫داره چای حبابی می‌خوره... ‫اونم وقتی مدرسه رو پیچونده.
‫دختره‌ی وروجک...
‫ماکیو-سان، خونسردی‌ت رو حفظ کن.
‫دفترچه خاطرات با جادوگر
‫وای، اینا چقدر جویدنی‌ان.
‫و سیرکننده...
‫مگه نه؟
‫قبلاً که کسی بهم داده بود، ‫منم همین فکر رو کردم.
‫می‌تونی جای یه وعده ناهار ‫کامل بخوریش.
‫چی؟
‫هان؟
‫فکر نکنم بتونم تا تهش رو بخورم.
‫آدم وقتی جوونه فرق داره.
‫مگه نه، آسا-سان؟
‫ما خیلی نگران بودیم.
‫دروغگو.
‫فقط می‌خوای ماکیو-چان ازت خوشش بیاد.
‫تو هم برای من دوست مهمی هستی.
‫معلومه که نگران بودم.
‫از شنیدن این حرفت ناراحت شدم.
‫ممنون که منتظر موندین. آماده‌این بریم؟
‫شما دو تا می‌تونید عقب بشینید.
‫ممنون.
چرا؟
چتونه؟
‫در مورد مدرسه...
‫اگه لازم داری یه روز مرخصی بگیری، می‌تونی بگی.
‫چیزی که نیست، دروغ گفتن به همه است.
‫ت-تو خودت کسی هستی که داری دروغ می‌گی!
‫من؟
‫دفتر خاطرات. از من قایمش کردی. ‫ دفتر خاطرات مادرم رو.
‫یه گوشه توی ‫ ته اتاقت قایمش کرده بودی.
‫پیداش کردم، می‌دونی؟
‫آسا-سان، تو بدون اجازه رفتی ‫ توی اتاق ماکیو؟
‫حتی اگه فامیل هم باشید، این کار درست نیست...
‫کاساماچی-کون.
‫ببخشید. باورم نمی‌شه ‫ دارم مثل پدرم رفتار می‌کنم.
‫آسا، من اون رو از تو قایم نکرده بودم.
‫تو حق داری اون دفتر خاطرات رو بخونی.
‫بی‌خیال. اتاقت اونقدر کثیفه که ‫ باورم نمی‌شد.
‫اصلاً چطور می‌تونی اینطوری زندگی کنی؟
‫الان وقت این حرف‌ها نیست.
‫و سعی کردن به اینکه من رو در این لحظه ‫ ناراحت کنی، چیزی رو حل نمی‌کنه.
‫اول از همه، باید با هم حرف بزنیم.
‫این رو فراموش نکن.
‫می‌بینمت، آسا-سان.
‫همه چیز رو با هم حل کنید، باشه؟
‫خب، من هم دیگه می‌رم.
‫خیلی ممنون بابت کمکت.
‫تو هم همین‌طور، کاساماچی-کون.
‫به زودی باهات تماس می‌گیرم.
‫ماکیو-چان، تو واقعاً خوش‌شانسی.
‫آره.
‫کلی آدم دور و برت داری ‫ که به فکرت هستن.
‫اون‌ها اومدن کمک کنن چون ‫ نگرانت بودن.
‫آره، ولی می‌دونم که من اولویت اول نیستم.
‫اینکه کسی رو بالاتر از همه چیز قرار بدی ‫ یه کار خیلی بزرگه.
‫از درک من خارجه.
‫اما وقتی دفتر خاطرات مادرت رو دیدم، ‫این حسی بود که بهم دست داد.
‫خوندیش؟
‫نه، نخوندمش. ‫ فقط باعث عصبانیتم می‌شد.
‫فقط چک کردم ببینم ‫ باید دور انداخته بشه یا نه.
‫پس، نه، من اون رو از تو قایم نکرده بودم.
‫فقط هنوز تصمیم نگرفته بودم ‫ کی بهت بدمش.
‫بفرما.
‫خوندن این به من نمی‌گه ‫ مادرم واقعاً چی فکر می‌کرده.
‫حق با توئه. نمی‌گه.
‫مشکلت همینه؟
‫اول برات چای می‌ریزم.
‫وسایل شخصی آسا
‫شاید از من انتظار داری بهت بگم ‫ مادرت چی فکر می‌کرده...
‫اما من نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫نمی‌تونم چیزی رو که ازش مطمئن نیستم، بگم.
‫و کسی که از دنیا رفته ‫ نمی‌تونه از طرف خودش حرف بزنه.
‫داری بهونه می‌آری.
‫م-منظورم این نبود...
‫می‌دونی، من همیشه درست نمی‌گم.
‫پس چیزی که می‌خوام بگم ‫ فقط حدس و گمان منه، اما...
‫با دیدن وضعیت الان تو، ‫فکر می‌کنم با عشق بزرگ شدی.
‫آسا.
‫در اون صورت، فکر می‌کنم خواهرم ‫ زندگی خوبی داشته.
‫امیدوارم حقیقت داشته باشه.
‫تولدت مبارک، آسا.
‫این چیزیه که حس می‌کنم.
‫با اینکه ازش متنفر بودی؟
‫این موضوع ربطی به اون نداره.
‫ماکیو-چان، تا حالا کسی رو که برات ‫مهم بوده از دست دادی؟
‫نه.
‫اما تجربه اتفاق خیلی ‫غم‌انگیزی رو داشتم.
‫قصد ندارم با کسی در میونش بذارم.
‫چرا؟ این‌طوری احساس تنهایی نمی‌کنی؟
‫نه، تنهایی نیست. حداقل برای من نه.
‫احساساتم برام خیلی مهم هستن.
‫هیچ‌کس حق نداره پاش رو روشون بذاره.
‫و هیچ‌کس قرار نیست دقیقاً همون ‫غم و اندوهی رو حس کنه که من حس می‌کنم.
‫برای همین برام مهم نیست با کسی در میونش بذارم.
‫اصلاً نمی‌فهمم چی می‌گی!
‫نمی‌فهمم...
‫به هر حال، حداقل...
‫وسایل شخصی آسا
‫نوشتن چیزی برای کسی، ‫کار فوق‌العاده سنگینیه.
‫بدون ایمان قلبی ممکن نیست.
چی؟ چی میگی؟
‫منظورت رمان‌های خودته؟
‫شاید، آره.
‫برو و چایت رو تموم کن.
‫دارم می‌رم بیرون خرید کنم.
‫تنهایی براش مثل یه دوسته.
‫اما با من هیچ رحمی نداره.
‫تشنه‌ی یه حقیقت مطلق بودم...
‫اما اون جرئتِ گفتنش رو نداشت.
‫رام‌کننده‌ی اژدهایِ ‫اعماق دره‌ی خفته
‫ماکیو کودای
‫رام‌کننده‌ی اژدهایِ کوه وحشت
‫ماکیو کودای
‫رام‌کننده‌ی اژدهایِ دریاچه‌ی خشک
‫غم و اندوه مثل قدم زدن در یه ساحل ‫طولانی و بی‌پایان بود.
‫ساحلی زیبا که تا ابدیت کشیده شده بود، ‫جایی که ساحل، آب،
‫و آسمان در دوردست یکی می‌شدن.
‫با هر قدم، ‫پاهای اون توی شن فرو می‌رفت.
‫دانه‌های ریز شن لای انگشتای پاش گیر می‌کرد.
‫مچ پاش با هر موجی که ‫به ساحل می‌رسید، خیس می‌شد.
‫هر بار که سرمایِ ‫خشم به کف پاهاش می‌رسید،
‫بهش یادآوری می‌شد که ‫دیگه اینجا نیست.
‫اژدهای من مرده.
‫اون دیگه نیست.
‫حالا باید چیکار کنم؟
‫به زندگی ادامه می‌دم.
‫نه. نمی‌تونم ببخشم.
‫انتقام می‌گیرم و می‌کشم...
‫کی رو بکشی؟
‫کاش می‌تونستم حرف بزنم...
‫با کی؟
‫فقط می‌خوام بخوابم.
‫با هر موجی که می‌اومد و می‌رفت، ‫قلب لوکا مثل یه قایق تکون می‌خورد.
‫این ساحل کی تموم می‌شه؟
‫چطور می‌تونه...
‫چطور می‌تونه این‌طوری بنویسه... ‫بدون اینکه کسی رو از دست داده باشه؟
ارائه‌ای از رسانه پارسی‌زبان انیمکس
A.H\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫چطور می‌تونه این‌طوری بنویسه... ‫و با این حال من رو کاملاً درک نکنه؟
‫چطور می‌تونه همه‌ی این‌ها رو بفهمه...
‫ولی بازم نخواد دروغ بگه و اون جوابی رو ‫که دلم می‌خواد بهم نده؟
‫چطور؟
‫آسا.
‫چی شده؟
‫مامان و بابا...
‫مردن.
‫دیگه نیستن...
‫آره.