رسانه انیمکس با افتخار تقدیم میکند
A.H\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫اولین انتخاب مال منه!
‫هی، هنوز نه!
‫آماده‌ای شامپاین باز کنی؟
‫بزن بریم!
‫پنج سال پیش ‫روز اول سال نو
‫این داره تبدیل به یه ‫سنت کوچیک بین خودمون می‌شه.
‫خدا رو شکر. ترجیح می‌دم اینجا باشم ‫تا پیش فک و فامیل.
‫منم همین‌طور.
‫کوتوکو، آروم‌تر بخور.
‫تازه اولشه.
‫اوه، این خیلی خوب به نظر می‌رسه!
‫من بزرگ‌ترین طرفدارتم!
‫طرفدار چی؟
‫صدف.
‫ماکیو، تو خیلی وقته که برای ‫سال نو خونه نبودی.
‫آره، حتی غیر از سال نو هم نبودم.
‫خواهرم با بچه‌اش ‫خیلی اونجا می‌ره.
‫صبر کن، اون یارو چی شد؟ ‫همون کاساماچی.
‫اوه، آره. کات کردیم.
‫چی؟ غیرممکنه.
‫جدی؟ چرا؟
‫ها؟
‫می‌فهمم چی می‌گی.
‫آره، آره.
‫آره، درسته. همه‌اش چرت و پرت بود.
‫نمی‌دونم. زیادی بی‌نقص بود. ‫داغونم کرد.
‫چی؟ یعنی سر چیزای الکی بهت گیر می‌داد؟
‫نه، اصلاً.
‫فقط باعث می‌شد احساس حماقت کنم و خسته بشم.
‫بیشتر توضیح بده.
‫اول باید یه کم دیگه بنوشم.
‫بی‌خیال بچه‌ها! سال نوئه!
‫کسی خبر داغی نداره؟
‫نه.
‫منم همین‌طور! دیگه هیچ‌وقت ‫نمی‌خوام عاشق بشم.
‫چی؟ جدی؟ یعنی هیچ‌وقت؟
‫هیچ‌وقت که نمی‌شه.
‫یعنی تصمیمت قطعیه؟
‫آره، تازگی‌ها تصمیم گرفتم.
‫در واقع، یهو دوزاریم افتاد.
‫اوه پسر، دوزاریت افتاد؟
‫دقیقاً.
‫حالا همه اتفاقات گذشته برام معنی پیدا کرده.
‫همه چی کاملاً مشخص شد؟
‫آره.
‫بله. به نظر می‌رسید امروز مشتاق رفتنه، پس...
‫بابت دردسر متاسفم.
‫زمان حال ‫نوامبر
‫بله، فعلاً می‌بینم ‫اوضاعش چطور پیش می‌ره.
‫هرچی باشه، اون خودش باید ‫با مسائل کنار بیاد.
‫دفترچه خاطرات جادوگر
قسمت 9: تلاقی
‫بله، ممنونم.
‫خداحافظ.
‫داغونم...
‫انگار دنیا خیلی شلوغ و پر سر و صداست...
‫سلام.
‫اوه، آسا-چان!
‫بالاخره برگشت.
‫تقصیر منه. خیلی وقته ندیدمت.
‫هی، تاکومی-سان، شنیدم ‫سخت سرما خوردی.
‫آره. ده روز زمین‌گیرم کرد.
‫کاش منم می‌تونستم ده روز مرخصی بگیرم!
‫باشگاه موسیقی موساکا
‫کنسرت زنده زمستانی ۲۰۱۸
‫داریم روی تراکت‌ها کار می‌کنیم؟
‫این کار افتاد گردن ما سال‌اولی‌ها ‫که جایی توی گروه نداریم.
‫از زمان جشنواره مدرسه ‫هیچی برامون عوض نشده.
‫اون...
‫میموری-چان نیست؟
‫آره، وقتی نبودی انتخابش کردن.
‫قراره با گروه سال‌دومی‌ها اجرا کنه.
‫چی؟!
‫خب، کارش خوبه، می‌دونی که؟
‫و حضورش روی صحنه هم عالیه.
‫یا باید توی نوازندگی خیلی قوی بشیم ‫یا آهنگ‌های خودمون رو بنویسیم.
‫اینا تنها راه‌هاییه که می‌شه یه جا واسه خودمون دست و پا ‫کنیم.
‫آهنگ‌های خودمون...
‫یادت نره، طبق قانون اونا اولویت دارن.
‫خیلی خب، می‌خوای یه دور تمرین کنیم؟
‫آره، لطفاً.
‫خیلی باحاله...
‫اصلاً عادلانه نیست.
‫لعنتی، چرا ما نمی‌تونیم این کارو کنیم؟
‫دفتر مشاور
‫چیزی هست که بخوای ‫در موردش حرف بزنی؟
‫اوه...
‫نمی‌دونم.
‫هر چیزی می‌تونه باشه.
‫بقیه معمولاً در مورد چی حرف می‌زنن؟
‫هر چیزی. هیچ جواب درست و غلطی وجود نداره.
‫اصلاً عادلانه نیست. عصبیم میکنه
‫این چیزیه که من باید ‫بهش فکر کنم؟
‫اصلاً مشاوره به چه دردی می‌خوره؟
‫میگه «در مورد هر چیزی حرف بزن».
‫منم هیچی به ذهنم نرسید.
‫احتمالاً برای اینه که ‫همیشه کله‌ت خالیه.
‫خفه شو!
‫مشاوره، هوم؟
‫یکی از بچه‌های کلاس تقویتی گفت ‫فقط برای گپ زدن میره.
‫ظاهراً زیاد مدرسه نمیره.
‫هوم...
‫صبر کن، اون کیه؟
‫باز شروع کردی. چقدر رو مخی.
‫ولش کن!
‫بگو دیگه، زود باش!
‫دوست‌پسرت بود؟
‫حالا داری؟
‫دست از سرم بردار!
‫دیگه نمی‌خوام با تو در مورد عشق و عاشقی حرف بزنم.
‫چی؟ چرا؟ چطور؟ بهم بگو!
‫چون خیلی رو مخی.
‫«می‌تونی یه کم گوشت بگیری؟ هر نوعی باشه.»
‫هر نوعی؟
‫اون ماکیو-سان نیست؟
‫آره، تازگی‌ها کلاً ‫توی هپروته.
‫بیشتر اوقات داغونه.
‫فکر کنم به خاطر کاره.
‫جدی؟ رمان‌نویسی انقدر سخته؟
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫دیگه جونی براش نمونده. ‫هیچ کار دیگه‌ای نمی‌تونه بکنه.
m 0 0 l 100 0 100 100 0 100
‫هر گوشتی که می‌خوای بگیر.
‫کی می‌دونه؟
‫ولی اون کاری رو می‌کنه که دوست داره.
‫حتی بعضی وقتا روزا هم می‌نوشه.
‫جدی؟
‫کاش منم بتونم کاری که دوست دارم رو انجام بدم.
‫مثلاً چی؟
‫نمی‌دونم. اصلاً نمیشه فهمید، نه؟
‫آره. کاش یکی بود که ‫همین‌طوری برام تصمیم می‌گرفت.
‫اون‌وقت دیگه اون چیزی که دوست داری نبود.
‫ولی من نمی‌دونم تو چی خوبم.
‫آره، راست می‌گی.
‫شاید تو هم مثل ماکیو-سان ‫توی نوشتن مهارت داشته باشی.
‫چی؟!
‫کی می‌دونه؟ شاید یه نابغه باشی!
‫شاید هم نه!
‫خروجی در سمت راست شماست.
‫مسافران گرامی توجه کنید.
‫‫‫‫.توی فضای باز تنهام
‫لطفاً از گوشی استفاده نکنید...
‫‫‫‫‫وسط بیابون، هیچ‌کس نیست.
‫‫‫‫‫‫‫‫‫‫‫‫‫‫ کاش روزهای رنگی در پیش بود.
‫خب، راستش...
‫هوم؟
‫ما سال‌اولی‌ها همه‌مون ‫داریم شعر می‌نویسیم و...
‫شعر؟
‫برای گروه موسیقی.
‫اوه. آهنگش چی؟
‫هنوز آهنگی نداریم.
‫داریم با شعر شروع می‌کنیم.
‫یعنی می‌تونم ببینمش؟
‫آره، بگو نظرت چیه.
‫خب، بذار ببینم...
‫یه قانون هست که می‌گه کسایی که ‫آهنگ می‌نویسن اولویت اجرا دارن.
‫امروز شروعش کردم، ‫فکر نکنم خوب باشه، ولی...
‫خب؟
‫اوم...
‫آره. وای... باشه...
‫این چه واکنشیه؟!
‫نه، هیچی. فقط خیلی ‫جوون و تازه‌ست.
‫صبر کن، اولین بارته که ‫شعر می‌نویسی؟
‫کاملاً ضایع شدم!
‫صبر کن. دارم خودم رو مسخره می‌کنم؟
‫نگو که قراره تا آخر عمرم اینو یادم بمونه!
‫نه، نگران این چیزا نباش.
‫الان وقتشه که تا می‌تونی ‫بنویسی.
‫کاملاً جدی می‌گم.
‫پس دارم خودم رو ضایع می‌کنم!
‫ولش کن. نکته‌ای نداری؟
‫یه راهنمایی بهم بکن.
‫چی؟
‫باشه...
‫اول از همه، موضوع اصلی مشخص نیست.
‫بهتره فقط روی یه موضوع تمرکز کنی.
‫نیمه‌ی اول درباره‌ی جزئیات کوچیکه،
‫پس می‌تونی توی پل شعر بیشتر بهش بپردازی ‫تا منظورت رو بهتر برسونی.
‫و در کل، بیان‌هات ‫یه کم مبهمه، پس...
‫منظورم این نبود!
‫ها؟
‫اوم...
‫اگه روی چیزی که بیشتر از همه می‌خوای بگی ‫تمرکز کنی چی؟
‫هیچ چیزی نیست که بخوام بگم.
‫اوه، باشه...
‫چیز دیگه‌ای نیست؟ راهنمایی دیگه‌ای نداری؟
‫چی؟
‫هوم، خب...
‫با قصد کشتن بنویس.
‫ضربه بزن، بساز و صیقلش بده ‫انگار که جونت در میونه.
‫و زندگیت رو سرِ این کشتن بذار.
‫نوشتن یعنی این.
‫باز چت شد؟
‫چرا همیشه این‌قدر عجیب حرف می‌زنی؟
‫انگار از یه کشور دیگه‌ای.
‫خیلی خب، پس...
‫می‌تونم حالا پسش بگیرم؟
‫راستش، می‌تونم پیش خودم نگهش دارم؟
‫چی؟ چرا؟
‫بهم قدرت می‌ده.
‫اوه! دایره لغاتش کمه!
‫دایره لغات!
‫شرط می‌بندم همینه.
‫در اون لحظه، نتونستم چیزی که بهم می‌گفت رو ‫درک کنم.
چیزی هست که بخوای درباره‌ش حرف بزنی؟
‫انگار همه داشتن به زبونی خارجی ‫با من حرف می‌زدن.
‫خیلی خفنه.
‫چون رو اعصابی.
‫اما تا مدت‌ها بعد، ‫متوجهش نشدم.
‫جوری بنویس که انگار می‌خوای بکشی.
مراد تسیود یلیخ ،ترتدام ناونع‌هب ،اسآ
‫هیچی‌اش رو نمی‌فهمم!
‫خاله‌ام نویسنده‌ست، پدر و مادرم ‫مردن، و وضعم خیلی خرابه!
‫باید همه‌ی چیزهایی که برای نوشتن یه شعر ‫عمیق لازمه رو داشته باشم!
‫پس چرا هنوز این‌قدر معمولی‌ام؟!
‫اون بزرگ‌ترین دغدغه‌ام در اون زمان بود.
‫سال اول دبیرستان آسا
‫دفترچه خاطرات با جادوگر
‫یه چیز آخر هم هست که باید بهت بگم...
‫خوش به حالت.
‫ها؟
‫منم یهو دوزاریم افتاد.
‫دقیقاً حرف دل منو زدی.
‫من زودتر فهمیدم.
‫لعنتی.
‫۱۶ نوامبر
‫خب، چند تا چیز برات گرفتم.
‫تا چند روز برات کافیه.
‫خیلی لوسش می‌کنی.
‫ها؟
‫حتی نیومد بهت خوش‌آمد بگه.
‫اوه، برام پیام فرستاد.
‫گفت: «ده خط دیگه.»
‫فکر کنم اگه سخت‌گیرتر باشی ‫براش بهتر باشه.
‫خب، از روی تجربه می‌گم،
‫سخت‌گیری به کسی، ‫چندان نتیجه‌ی خوبی نداره.
‫تازه، مگه لوس کردن کسی که دوستش داری ‫طبیعی نیست؟
‫هی، ماکیو-سان.
‫اون ده خط رو تموم کردی؟
‫واو، واقعاً داری سخت کار می‌کنی.
‫برات یه کم غذا آوردم.
‫چی هست؟
‫آمادست، فقط باید تفتش بدی...
‫میگم، نظرت چیه با یه نفر مشورت کنی؟
‫برای چی؟
‫اگه دوست نداری بی‌خیالش شو،
‫ولی فکر کردم شاید کسی که تو کار خودته ‫بتونه درکت کنه.
‫شاید بتونه کمکت کنه از این رکود دربیای.
‫۲۷ نوامبر
‫ای وای!
‫اوه خدای من، جونو-سان!
‫پس گیر کردی تو رکود، آره؟
‫بیچاره.
‫به کی می‌گی.
‫ممنون که دعوتم کردید.
‫اوه... سلام.
‫شنیدم داره ازت مراقبت می‌کنه.
‫البته لازم نیست ‫خیلی هم قدردان باشی.
‫هرچی باشه، کودای-سان خودش ‫این تصمیم رو گرفته.
‫عالی به نظر میاد!
‫جونو-سان، قهوه می‌خوری؟
‫حتماً.
‫بیا دورایاکی بخوریم، هوم؟
‫می‌فهمم.
‫منم تا همین دو سه سال پیش ‫خیلی تو رکود بودم.
‫چی؟ ولی تو مدام داری ‫کارهای جدید میدی بیرون.
‫فکر کنم حدود سه سال پیش بود...
‫هنوز می‌تونستم بنویسم، ‫ولی همه‌چیز خیلی بی‌مزه بود.
‫بی‌مزه؟
‫می‌دونی نویسنده‌ها چطورین.
‫ما دیوانه‌وار چیزهایی می‌سازیم که ‫مطمئن باشیم خوبن، درسته؟
‫و گاهی مردم بهمون ‫بازخورد مثبت میدن.
‫حتی اگه اون بازخوردها فقط ‫از طرف یه عده خاص باشه.
‫ولی هیچ‌کدوم از کارهام طعمی نداشت.
‫هیچ‌کدوم از نوشته‌هام بهم لذت نمی‌داد.
‫خیلی تنها بودم. احساس ناتوانی می‌کردم.
‫تنها...؟
‫آره، خیلی زیاد.
‫۲۰ دسامبر
‫اوه، عجب، واقعاً داره روز روشن می‌نوشه.
‫مشکلی داری؟
‫کارم رو تموم کردم.
‫عجیبه.
‫ممنون که منو دعوت کردی.
‫شاید یه فروشگاه برند لوکس؟
‫من به معماری هم علاقه دارم.
‫تو چی، آسا؟
‫ام... سالن‌های کنسرت زنده؟
‫آره، باحال به نظر میاد!
‫هی، ماکیو-سان؟
‫نویسنده بودن حس رضایت میده؟
‫اصلاً.
‫مادرم زن خیلی باهوشی بود.
‫اگه بچه نداشت،
‫یا شاید اگه یه نسل بعدتر ‫به دنیا اومده بود...
‫تصور می‌کنم می‌تونست ‫آدم مهمی بشه.
‫واسه همینه که حس می‌کنم...
‫به نوعی زندگی مادرم رو دزدیدم.
‫منظورت گناه اولیه است؟
‫اون تقصیر تو نیست. یه ایراد اجتماعیه.
‫دقیقاً همین‌طوره!
‫وقتی اولین کارم رو پیدا کردم...
‫توی بانک؟
‫آره.
‫جای تعجب نبود که ‫پدرم اصلاً تحت تأثیر قرار نگرفت.
‫«بابا، تصمیم گرفتم پیشنهاد ‫کاری بانک رو قبول کنم.»
‫«که این‌طور؟»
‫پدرت واقعاً می‌تونست...
‫آره، مگه نه؟
‫ولی وقتی مادرم شنید، ‫گوشاش کاملاً قرمز شد.
‫گفت: «به نظرم خیلی تحسین‌برانگیزه.» ‫یا یه چیزی تو همین مایه‌ها.
‫قبل از ازدواجشون، ‫اونم توی بانک کار می‌کرد.
‫فکر کنم تنها باری بود که ‫واقعاً ناراحت شد،
‫حالا که بهش فکر می‌کنم.
‫آره...
‫وای نه! از دست مامانم متنفرم!
‫گفت: «انگار همین دیروز بود که ‫امیری خودش رو کثیف می‌کرد.»
‫مسخره‌ام نکن، ماکیو-سان!
‫داری می‌خندی، ولی مطمئنم تو هم ‫اون موقع وضع مشابهی داشتی.
‫ها، تحویل بگیر! آسا کوچولوی کثیف!
‫آه، آره، یه دستور پخت بود.
‫توی دفترچه مادرت...
‫اوه، دفترچه ناهاراش؟
‫آره. سیب‌زمینی و آلو ترش ‫که لای گوشت خوک پیچیده شده بود.
‫ای بابا، کاش می‌شد دوباره بخورمش.
‫کار ما ممکنه بی‌فایده به نظر بیاد.
‫انگار یه چاله بکنی، ‫و دوباره پرش کنی.
‫به هر حال، آسا، درباره رشته علوم-ادبیات تصمیم گرفتی؟
‫اه، هنوز نه.
‫«علوم-ادبیات»؟
‫ماکیو-سان، تو داشتی ‫جزوه هامون رو می‌خوندی؟
‫هنوز... نخوندم.
‫هنوز نه، هوم؟
‫می‌خوای بری دانشگاه دولتی؟
‫اگه ریاضی‌ام بهتر بود ‫می‌رفتم علوم، ولی...
‫اوه، منظورت انتخاب بین علوم و ادبیات بود؟
‫تو کدوم رو انتخاب کردی، ماکیو-چان؟
‫خب معلومه، ادبیات.
‫معلومه که آره.
‫معلومه.
‫باید بر اساس شغلم انتخاب کنم؟
‫یا چیزی که می‌خوام تو دانشگاه بخونم؟
‫خب، می‌خواستم بگم زیاد ‫به خودت فشار نیار، ولی...
‫فکر کنم تو کار ‫تو، این غیرممکنه.
‫ماکیو-سان، کی تصمیم ‫گرفتی نویسنده بشی؟
‫فکر کنم همین‌طوری پیش اومد.
‫این که جواب نشد!
‫بیا جدی باشیم.
‫آره.
‫من دارم جدی میگم.
‫لطفاً دخالت نکن.
‫هی، کوچولو، چی داری می‌نویسی؟
‫کـ... کوچولو؟
‫اون روی قدش حساسه.
‫واقعاً؟ من داشتم درباره سنش می‌گفتم.
‫بابتش متأسفم.
‫من هنوز دارم رشد می‌کنم!
‫کی اهمیت میده؟ خودم هم خیلی کوتاهم.
‫بامزه نیست؟ فکر نمی‌کنی؟
‫عمراً!
‫می‌خوام با شلوار دم‌پا گشاد خوش‌تیپ بشم!
‫الان می‌تونم دورایاکی بخورم؟!
‫آه، درسته.
‫بی‌خیال، بیا به عنوان دو تا آدم ‫کوتاه‌قد با هم کنار بیایم.
‫نه! من می‌خوام همون آدمی بشم که ‫دلم می‌خواد!
‫خب، حتی اگه خسته‌کننده یا معمولی هم باشی،
‫بالاخره یه کاری که دوست داری رو ‫پیدا می‌کنی.
‫فکر کنم این داستان خودمه.
‫مردم میگن آینده‌مون بی‌کرانه، که فقط ‫باعث اضطرابم میشه.
‫همون آدمی که می‌خوای بشی، هان؟
‫این حرفا خیلی سنگینه!
عصبیم میکنه...
بی ادب نباش
‫اسمت آساست، درسته؟
‫تو همین الان با سوال ازلی و ابدی بشر ‫در افتادی.
‫اه، فقط می‌خوام آزاد باشم.
‫گرسنمه!
‫بیا یه چیزی بخوریم، هوم؟
‫راستش اونقدرها هم بد نیست.
‫خیلی خب، بیا یه چیزی درست کنیم.
‫هیچی ازش نمی‌فهمم.
‫منصفانه نیست.
عصبیم میکنه
‫منصفانه نیست.
‫هیچی ازش نمی‌فهمم!
‫۱۹ دسامبر
‫امیری فردا میاد اینجا. ‫مشکلی نیست؟
‫نه، حتماً.
‫من دارم میرم.
‫روز خوبی داشته باشی.
‫تموم شد...!
‫شب بخیر.
ارائه‌ای از رسانه پارسی‌زبان انیمکس
A.H\h:مترجم
ANIMEX.CLICK
‫دیشب وسط ‫خواب بیدار شدم.
‫سردت بود؟ کیسه آب گرم می‌خوای؟
‫باید برم تمرین صبحگاهی.
‫راستی، اون ‫ترانه‌هات چی شد؟
‫لطفاً اون موضوع رو پیش نکش.
‫ مسخره‌ت نمی‌کنم.
‫واقعاً فکر می‌کنم باید امتحانش کنی.
‫۲۷ نوامبر
‫جونو - سان
‫من می‌خوام همون آدمی بشم که دلم می‌خواد!
‫من رفتم!
‫باشه.
‫روز خوبی داشته باشی.
‫نمی‌دونم بالاخره می‌فهمم یا نه...
‫که کی هستم، چی رو دوست دارم و چی رو نه، ‫و چطور باید زندگی کنم.
‫شاید یه روزی بفهمم.
‫یه روزی...